Bugünleri hayal etmiştim / I have imagined these days

CAN ilk doğduğu yıllarda o kadar çok soru ve sorun vardı ki kafamda, bazen o kadar çok bunalıyordum ki o günü yaşamaktan, kaçmak biraz olsun uzaklaşmak için ileriyi hayal etmeye çalışıyordum. Bu günler geçecek ve herşey iyiye gidecek demenin bencesiydi herhalde oturup hayal kurmak...

CANı gülerken, yürürken, konuşurken, okula giderken hayal etmek, yarınlara dair taşıdığım umudun bir simgesi gibi bana moral veriyordu. Hatta bu hayaller rüyalarıma taşıyordu. CAN büyüdükçe düşlerim onunla beraber gerçekleşti ve gelişti. Her geçen gün olgunlaşan bir meyve gibi, sulu ve tatlı, rengarenk bir çocuk oldu CAN.

Hala burukluklarım, hala kabuslarım var tabi, her annenin vardır herhalde, benimkiler biraz farklı belki, ama ben de bir anneyim ve CAN da bir çocuk. Önünde upuzun bir yaşam olan ve hayatın tadına bakmayı seven bir çocuk. Acısıyla tatlısıyla, seveniyle kıskananıyla, sarılıp dışlayanıyla yaşamın sunabildiklerini olduğu gibi kabul edip mutlu olması en büyük dileğim.

Evet CAN özel bir çocuk, doğduğu andan itibaren genelgeçer kuralları yıkarak ilerleyen bir çocuk, yaşamı mucizelerle dolu bir çocuk, CAN bizim çocuğumuz. Onun kocaman bir ailesi var. Doktoruyla, hemşiresiyle, öğretmeniyle, arkadaşıyla, balıkçısıyla, antrenörüyle ve çok daha fazlasıyla rengarenk bir dünyası var...

6. doğumgünü hatırası olarak bir takvim hazırladık CAN için. 2013 yılının her ayı için bir sayfa ve her sayfada o ayın takvimi ile CANın bir resmi var, onun hayatından bazı renkleri yansıtan. Ve her sayfaya ailesinin bir bölümünü temsilen birşeyler yazdık. İleride bu günleri hatırlamak için. Oysa ki bu günleri hayal ettiğim zamanlar daha dün gibi...

Şu sözlerle bitirmek istiyorum: "Keşke sizi hiç tanımasaydım ama çok mutluyum hayatıma girdiğiniz için"... Hayatın zorlukları karşısında dimdik ayakta durabilenlere ve duranlara gönülden el uzatabilenlere gitsin bu yazı :)

İnsanoğlunun kurması mümkün olmayan hayaller vardır, onlar ancak yaşanır!



During the first years after CAN was born I had so many questions and problems on my mind, I was at times so very much distressed by living in that day, that I used to imagine about the future to run away from today. To imagine must have been my way of saying that, these days will pass by and everything will get better...

To image CAN laughing, walking, talking, going to school was like a symbol of hope I flared inside of me, building morale. These images flowed even into my dreams. As CAN grew up my aspirations were realized and developed further. CAN turned out to be a colorful kid just like a maturing fruit, juicy and sweet.

I still have heartaches, and nightmares too, every mother does so too I assume, mine a bit different maybe, but I am a mother too and CAN is a child. A child who has a long life ahead of him and he is one who likes taking tasteful bites of it. My utmost wish is for him to accept all that life can provide as is and be happy with all that there is; the sweet and sorrow, the loving and the jealous, the embracing and the marginalizing.

Yes CAN is a special kid, a kid diminishing all the generally accepted rules starting from the moment he was born, a kid whose life is full of miracles, CAN is our kid. He has an awesome family. He has such a colorful life with his doctor, nurse, teacher, friend, fisherman, trainer and so much more...

We have prepared CAN a calendar as a 6th year memory. There is a page for each month in the year 2013 and on each page there is a calendar of that month with a picture CAN reflecting some of the colors in his life. And we have written a few words as representatives of parts of his family. To remember today in the future. But still the days I have imagined of today are just like yesterday...

I want to wrap with these words: "I wish I did not meet you at all, but I am so happy I have gotten to know you"... I dedicate this article to those who can rise to the challenges in life and to those who trust out a hand to them fullheartedly :)

There are dreams that mankind is incapable of dreaming, those are the ones that are only lived!

Sadece bir Resim / Only a Picture

Sadece bir resim çektirecektik, evet evet vesikalık, sadece birer resim...

CANı okuldan aldım ve fotoğrafçıya gittik, alt kata indik ve taburemize oturduk sırayla, önce CAN ve sonra annesi. En son CAN 1 yaşındayken gitmiştik vesikalık çektirmeye yine birlikte, aradan sanki bir ömür geçmişti. Ne kadar büyümüştü CAN, o zaman arkalıklı yüksek bir sandalye bulup getirmişlerdi, düşer şaşar daha çok küçük diye. Heves işte oğlumun 1 yaşında stüdyoda çekilmiş resmi olsun istemiştim. İlerde güzel bir anı olurdu, olmuştu da!

Gitmişken tabi bir de anne oğul bir resim çektirdik. Dün fotoğrafları aldım, aldığımdan beri bir o fotoğrafa bakıyorum bir de geçen yıllara. Ve bir kere daha anlıyorum ki fotoğraf denen şey anıları en güzel haliyle saklıyor. Hele çekildiği an insan biraz bakımlı, biraz mutlu ve bir de sevdikleriyle birlikteyse, ve fotoğrafı çeken ile basan da işini biliyorsa söze hiç gerek kalmadan tarihin yapraklarına anıtsal bir sayfa ekleniveriyor.

Dışardan bir insan sadece fotoğraflarımıza baksa, bizden geriye kalanlar sadece onlar olacaksa, ne anlar acaba, ne düşünür, ne kadarını anlar? Sadece fotoğraflardaki anlar olsa yaşamlarımız...


We were only there for a snapshot, yes yes a document photo, only a snapshot each...

I picked up CAN from school and we went to the photographer, we climbed down to the lower floor and sat on the high-chair taking rows, first CAN and then his mother. We had the same experience when CAN was 1 year old, it was like a life time ago. CAN had grown so much, then they had found a high-chair having a back, he was so small that they thought he would fall off. I wanted my son to have a picture taken at the studio, it was a motherly desire I suppose. I thought it would be a beautiful memory in the future, and it has been so too!

Since we were there we had a mother and son picture taken too. I picked up the photos yesterday, since then I am looking at them and the years that have gone by. And once more I realize that the thing we call photo preserves memories in the best possible state. Even better if the person is a bit well groomed, a bit happy and together with the loved ones, and the photographer together with the developer know what they are doing, then a monument is created in history pages without the need of any spoken words.

What would it be like if an outsider only looked at our photos, if they are the only things that will be left behind, what would that person understand, think, how much could that person comprehend? What would it be like if our lives were only the moments in the photos...

Nüfus Cüzdanı / ID Card

Benim cüzdanımda iki kimlik var: biri benim ve biri oğlumun!
Benim içimde iki can var: biri benimki ve biri CANımınki!
Benim gönlümde iki aşk var: biri eşime ve biri oğluma duyduğum!
Benim aklımda tek bir hayal var: CANın tatminkar bir yaşam sürmesi!

CANın nüfus cüzdanını ilk elime aldığım gün onun bu dünyadaki varlığına dair ilk kanıtı elimde tuttuğumu düşünmüştüm. Sanki tılsımlı bir belgeydi ve CANı hayata bağlıyordu. Çünkü gerçekti, çünkü sıradandı, çünkü üzerinde yaşananların izini taşımayan pırıl pırıl yepyeni birşeydi ve bakakalmıştım, büyülenmiştim adeta...

Dün çantamı düzenlemeye çalışırken nüfus cüzdanlarımız elime geldi, benimki ve CANınki kardeş kardeş duruyorlardı yan yana. Bir an düşündüm, CANımın kendi nüfus cüzdanını taşıyacağı günü hayal etmeye çalıştım. Bu sorumluluklarımın azaldığı anlamına mı gelecekti, CANımın iyi olduğunu mu belgeleyecekti, yoksa ayrılık mı demekti? Bilemedim, daha çok vardı, nasılsa zamanı gelene kadar bu soruların da cevabı bulunurdu.

Benim cüzdanımda iki kimlik var: biri benim ve biri oğlumun!
Benim yüreğimde iki insan var: biri kabullenmiş ve biri savaşçı!
Benim içimde iki ruh var: biri hüzünlü ve biri ümitli!
Benim hayatımda tek bir CAN var: hep çok mutlu!


I have two ID cards in my wallet: one is mine and one is my son's!
I have two lives inside of me: one is mine and one is my CAN's!
I have two loves in my heart: one is felt for my spouse and one is for my son!
I have only one dream in my mind: for CAN to live a content life!

The day I have first gotten hold of CAN's ID card I have thought that I held the evidence that certified his existence on earth. It was a magical document and was representing a bond with life. Because it was real, because it was ordinary, because it was something new glittering that did not carry any traces of what was lived through and I was stunned, fascinated even...

Yesterday when I was trying to sort out my bag I got hold of our ID cards, mine and CAN's were there sitting together in harmony. I stopped to think for a moment, I tried to visualize the day CAN carried his own ID card. Would that mean that I had less responsibility, would it document that CAN was doing fine, or would it indicate individuality? I could not figure it out, it was along time ahead, by that time these questions would be answered too.

I have two ID cards in my wallet: one is mine and one is my son's!
I have two people in my heart: one has recognized and one is a worrier!
I have two souls inside of me: one is sorry and one is hopeful!
I have only one CAN in my life: always very happy!

Meslek / Occupation

Küçükken öğretmen olmak istediğimi söylediğimi hatırlıyorum. Ama sonrasında önüme konulan "akıllı çocuklar ya doktor ya mühendis olur" ikilemesi karşısında doktor olamayacağıma göre ancak mühendis olabilirim noktasına getirildiğimi biliyorum. Çocukluk işte demeyin, sonrasında işler daha da kötüye gitti... Çalışma hayatına atılma noktasında üst düzey yönetici olma hedefini koydum kendime! Yöneticilik meslek miydi ki ben "mesleğiniz" sorusuna vermek istediğim cevabı bu şekilde belirlemiştim?

Şimdi sorulur ise çoğunlukla anne, gönlünde eş, biraz girişimci olarak tanımlarım ancak kendimi; çünkü bunların her biri hayatımın bana birşeyler katan ve olduğum yeri bütünleyerek bana yaşatan bölümleri...

Wikipedia'ya göre; "Meslek, insanın yaşamını sürdürebilmek için yaptığı ve genellikle yoğun bir eğitim, çalışmayı gerektiren sürecin sonunda kişilerin kazandığı ünvanın adıdır".  Bana göre; "Meslek, insanın yaşamını mutlu bir şekilde sürdürürken ona para ve/veya güç kazandıran süreçlerin toplamıdır".

Peki CAN'ın mesleği ne olacak? Tabiki CAN kendi mesleğini kendi seçecek. Peki küçük yaşlardan itibaren yapabilirliklerini gözleyerek ona çeşitli imkanlar sağlamak, anne ve babası olarak bizler için önemli bir sorumluluk değil mi? CAN'ın mutlu bir birey olarak yapabileceği ve hayat boyu yapmaktan keyif alabileceği iş ne acaba?

Okuyucuya not: Eğer CAN birgün "ahçı" olur ve bir restaurant sahibi olursa, bugünkü düşüncelerimin bir yansıması ortaya çıkmış olabilir...


When I was a kid I remember saying that I wanted to be a teacher. But after the riddle that was presented to me as "intelligent kids become either engineers or doctors" I decided that my only chance was to be an engineer since it was impossible for me to become a doctor. Do not say that this was childish, things got even worse... At the point of starting business life I set the target to become a top executive manager! Was management an occupation to start with that I decided on the answer of the question "your occupation" as such?

If they ask me now I would describe myself as mostly a mother, a wife at the heart, a bit of an entrepreneur; because each of these are parts of my life which contribute to my self-being and make me live life by complementing where I am...

According to wikipedia; "Occupation may refer to: Job (role), a regular activity performed for payment, that occupies one's time". According to me; "Occupation is the sum of all procedures that earn a person money and/or power while living a happy life".

Then what will be CAN's occupation? Clearly CAN will decide on his own occupation. Still isn't it our responsibility as his mother and father to provide him different opportunities by monitoring his doabilities at the earliest possible ages? What is the occupation that CAN can do as an individual and be happy with doing all through his life?

Note for the reader: If CAN becomes a "cook" and owns a restaurant one day that may be a reflection of my current thoughts as of today...

Hangisi Önce? / Which is First?

İnsanlığın yüzyıllardır cevabını bulamadığı sorulardan biri; önce yumurta mı tavuktan yoksa tavuk bu yumurtadan çıkmıştır? Farklı teoriler olsa da bilim adamları halen bu soruya kesin bir cevap verememiştir (en azından ben bilmiyorum). Benzer bir konu benim için anne ve çocuk için geçerli; anne ve çocuğun top yekün iyi olması için önce annenin mi yoksa çocuğun mu iyi olması gerekir?

Benim teorim; çocuk iyiyse anne de iyidir, annenin iyi olması için çocuğun iyi olması ön şart ve güvencedir. Çünkü, çocuğu iyi olmayan bir annenin iyi olması mümkün müdür veya olmayı başarsa dahi bu çocuğun durumunu değiştirebilir mi? Annenin iyilik veya kötülük hali çocuğu etkilese de belirleyici değildir. Annenin iyilik halinde zaten bir sorun yoktur ve kötülük halinde de çocuk tarafında bir sorun oluşmasına izin vermemeye kararlıdır anne.

CAN bu ara olay sıralama kartlarını çok seviyor. Önce ne olmuş, sonra nasıl devam etmiş olay ve en sonunda ne bitmiş şeklinde dizi dizi seriler yapıp duruyor. Bazılarını ben bile arkadaki küçük numaralara bakarak çözebiliyorum, çözdükten sonra CANa bir kere anlatıyorum ve sonra bizimki pıtır pıtır kendi sıralıyor kartları...

Sayılar, sıralar, olaylar, rutinler, belli bir mantık dizisi girince işin içine CAN çok çabuk öğreniyor. En önemlisi de bir şeyi sevince zevk alınca sık sık yapmayı istiyor ve o zaman zaten olay kendi kendine çözülüyor. Bu yüzden kurduğumuz oyun, kullandığımız materyal çok önemli çocuğun öğrenmesinde diye düşünüyorum, en azından CAN için bunu biliyorum. Sürekli CANın yaşına ve becerilerine uygun oyun, oyuncak, materyal arıyorum. Ve hatta tasarlayıp, yapmak...


One of the questions that mankind could not find the answer to for decades is; which came first the the chicken or the egg? Although there are different theories, scientists have not managed to prove a definite answer for this question (at least not that I know of). A similar dilemma exists for me about mother and child; for the total wellness of mother and child who has to be good initially, the mother or the child?

My theory is that, if the child is ok then the mother is too, child's wellness is a prerequisite and an assurance for the mother's well being. Because, is it possible for a mother to be fine where her child is not or even if she succeeds in being so can this change the status of the child? The positive or negative being of the mother may well affect the child but is not decisive. There is no problem with the positive condition of the mother and in the negative case the mother is determined not to let is reflect on the child.

In these days CAN loves event sequencing cards. He keeps building series as what happened first, how did it proceed and how was it completed. Some sets are even hard for me to figure out and I check on the small numbers on the back of the cards to explain to CAN for once and then our little one continues on this own promptly...

Numbers, ques, events, routines, CAN learns rapidly when there is a logical sequence involved. What is more important is when he likes something and enjoys it he wants to repeat it frequently and then the case is solved on its own. That is why I think the game  created and the materials used are very important for the child's learning process, at least I know that is the case for CAN. I keep looking for games, toys, materials right for CAN's age and competencies. And even to design and prepare...

Veli Toplantısı / Parents Meeting

Bugün gecikmeli olarak da olsa dönem sonu gelişimsel değerlendirme görüşmesi için CANımızın anaokuluna veli toplantısına gittik. Sınıf öğretmeni ve kurum psikoloğu CANın bu yılın birinci dönemindeki gelişimine ilişkin gözlemlerini aktaracaklardı.

Tecrübe kazandığım için mi? Yoksa işler iyiye gittiği için mi? Belki her iki durumunda ortak katkısıyla tam emin değilim ama her yıl bu tip görüşmelerde biraz daha rahat oluyorum aslında. Her seferinde giderken kendi kendime "konuşma fazla sen, dinle bak onlar anlatsın" diyorum ama nafile tutamıyotum çenemi. Ama ne yapayım, CAN ile ilgili o kadar çok şey var ki tüm dünyanın bilmesini istediğim, bir de ağlamasam tabi süper olacak...

Eğitimci bakış açısıyla paylaşılanları özetlemek gerekirse;
- güçlenen (öğretmenin elini daha sıkı tutan, ağır kutuları kaldırıp taşıyabilen)
- kaba motor olarak gelişen (geçişlerde zorlansa da devam eden)
- çevresiyle ilgili farkındalığı her geçen gün artan
- bağımsız yemek yiyebilen
- bağımsız hareket edebilen (okul servisine binmek/inmek, merdiven inmek/çıkmak)
- sınıf arkadaşları ile daha uyumlu (arkadaş edinen)
- masa başı sınıf etkinliklerine daha uzun süreli katılan
- sevgi dolu (her sabah derse başlamadan önce öğretmenine sarılan)
- özgüveni yüksek
- mutlu bir çocuk olarak CAN büyüyor gelişiyor ilerliyor...

Özel eğitimin, konuşma terapisinin, yüzmenin, ata binmenin, maruz kaldığı uyaran yüklü tüm durumların CANın gelişimine olumlu etkilerini izlediklerini söylüyor kurum psikoloğu. Öğretmeni ise ekliyor, "benim işimi çok kolaylaştırıyorsunuz" diyor. Bu cümle o kadar anlam yüklü ki, satır aralarında sanki şöyle diyor; evet ben CANın eğitim sorumluluğunu aldım ama bunu tam anlamıyla nasıl başaracağımdan emin değilim derken gördüm ki yanlız değilim...

Evet yanlız değil gerçekten, CANın ekibi diye bir kavram var aslında. Yenidoğan yoğunbakım ünitesindeki günlerde kurulmaya başalayan bu aile CANın gelişimine paralel olarak genişledi. Önce sağlık sonra eğitim odaklı bireyler eklendi bu aileye ve şimdilerde uzayan bir liste var. Bu listeye CANın yakın çevresinde bulunan ve hatta CANa ilişkin tedarik süreçlerine katkı verenleri bile eklemek mümkün. Çünkü zaman zaman ekipten kopmalar olsa da hepimiz CANımızın iyilik halinin devamı için uğraşıyoruz :)


Although with some delay today we went to the parents meeting at CANs preschool for the developmental evaluation meeting. The class teacher and the school psychologist were to share their observations regarding CANs development in the first term.

Is it because I have more experience? Or is it because things are getting better? Maybe with the contribution of both I am not really sure, but in fact I am more relaxed in these type of meetings every other year. Each time I keep telling myself "you should not speak a lot, listen to hear what they have to say", but it is futile I can not keep my mouth shut. I can not help it, there is so much about CAN that I want the whole world to hear, only if I could do it without crying...

If we summarize what's shared from educator point of view:
- getting stronger (holds the teacher's hand a lot stronger, can raise and carry heavy boxes)
- developing in gross motor (continues even if he has trouble in transitions)
- increasing awareness about his surroundings every other day
- can eat independently
- can move independently (getting on/off school bus, going up/down stairs)
- in better harmony with classmates (making friends)
- attending desk activities for longer periods
- full of love (hugs his teacher every morning before class)
- has high self esteem
- as a happy kid CAN is growing up developing improving... 

The school psychologist says that they observe the positive impact of special education, speech therapy, swimming, riding and all stimulus concentrated occasions he is exposed to on CANs development. His teacher adds, "you ease my job very much". This sentence seems to have loads of meaning between the lines, it says something like; while saying, yes I am responsible for the education of CAN but am not sure how I will succeed about it, I have seen that I am not alone...

Yes she is not alone, in fact there is a phenomenon as CANs team. This family has started to form in the NICU days and has widened along with CANs development. Initially health then education focused members have joined this family and there is a growing list nowadays. It is possible to add all people who happen to be in close surroundings of CAN and even the ones who contribute to CAN related purchases to this list. Although there may be drop outs from the team at times we all work for continued well being of CAN :)

01.01.2013

Başladık bakalım :)

Dün gece CANa yeni yılı anlatmaya çalıştım, epey zorlandım. Önce "yıl" neydi ki? Sonra ne olmuştu ona? Takvimdeki yapraklar mı bitmişti? Mevsimler mi gelip geçmişti? Adına 2012 dediğimiz günler mi tükenmişti? Neyse yeni bir yıl yeni bir deftere başlamak gibi dedim CANa, hani sayfaları dolunca biri bitiyor yenisine başlıyorduk ya onun gibi...
 
Bu yıl şansı çoook açık oğlumun! Bugüne kadar her yılbaşı en az bir milli piyango bileti çekti CAN. En hijyen delisi olduğum dönemde bile bu olaya göz yumdum :) Ve bugüne kadar hiçbir ikramiye çıkmadı CANın biletlerine. Ben bu durumu biletle CAN arasında bir bağ kurulamamasına bağlayıp bu sene bileti aldığımızda CANın montunun cebine koydum ve çekiliş bitene kadar çıkarmadım. Sonuçta bu yıl son iki rakamı tutturdu CANım, şeytanın bacağını kırdı yani. Şimdi bu çılgın tutarı harcasak mı yeni bilet mi alsak onu düşünüyoruz :)

Her yıl olduğu gibi sağlık, mutluluk, huzur diliyorum ve yeni yılın bol para, çok çok şans getirmesini tüm kalbimle istiyorum. 

2013 özelinde de birkaç dileğim var tabi ki:
 
1. CAN ile kaşılıklı bir hamburger yemek
2. CAN ile birlikte bir okul günü üzerine sohbet etmek
3. CANın ilköğretim sürecine sorunsuz adım atmasını sağlamak
4. CANla beraber yardımcı bir enstrümana ihtiyaç duymadan yüzmek
5. CANın bağımsız ata bindiğini görmek
6. CANın her geçen gün yeni başardıklarını izlemeye devam etmek

CANsal isteklerimin dışında mı, evet bir isteğim var! Ailemizin pozitif unsuru, babamız ve eşim için yeni işinde başarı diliyorum, herşey gönlünce olsun bir tanem :)


So we have started :)

Last night I have tried to explain new year to CAN, I have struggled quite lot. What was a "year" to start with? Then what happened to it? Was it the pages of the calender that finished? Was it the seasons that passed by? Was it the days that we called 2012 running out? Anyways, I said a new year is like a new notebook I told CAN, we start a new one when the old one's pages are full and it is finished...

This year my son is soooo very lucky! Every new year CAN has drown at least one lottery ticket. I have let this happen even during the period I was worried sick about hygiene :) And until today CAN's tickets did not receive any bonus what so ever. I have decided this was due to some kind of an unestablished bond between the ticket and CAN, thus I have put the ticket in CAN's jacket pocket and did not take it out until the lottery was over. As a result CAN's ticket has a match with the last two numbers, that should be a sign of luck. Now we are trying to decide if we should spend the unthinkable amount or buy a new ticket with the sum :)

As every year I wish health, happiness, peace and hope with my whole heart that the new year brings a lot of money, lots lots of luck.

I have a number of wishes specifically for 2013 as well:

1. To eat a hamburger with CAN accompanying me
2. To chat together with CAN about a school day
3. To enable CAN to step into primary school period without any problems
4. To swim with CAN freely without the need of any instruments
5. To watch CAN riding a horse on his own
6. To continue watching CAN accomplishing something new every other day

Other then my CANly wishes, yes I have one! I wish success in his new job to our positive family member, our dad and my husband, I hope all your hopes do come true my love :)