Veli Toplantısı / Parents Meeting

Bugün gecikmeli olarak da olsa dönem sonu gelişimsel değerlendirme görüşmesi için CANımızın anaokuluna veli toplantısına gittik. Sınıf öğretmeni ve kurum psikoloğu CANın bu yılın birinci dönemindeki gelişimine ilişkin gözlemlerini aktaracaklardı.

Tecrübe kazandığım için mi? Yoksa işler iyiye gittiği için mi? Belki her iki durumunda ortak katkısıyla tam emin değilim ama her yıl bu tip görüşmelerde biraz daha rahat oluyorum aslında. Her seferinde giderken kendi kendime "konuşma fazla sen, dinle bak onlar anlatsın" diyorum ama nafile tutamıyotum çenemi. Ama ne yapayım, CAN ile ilgili o kadar çok şey var ki tüm dünyanın bilmesini istediğim, bir de ağlamasam tabi süper olacak...

Eğitimci bakış açısıyla paylaşılanları özetlemek gerekirse;
- güçlenen (öğretmenin elini daha sıkı tutan, ağır kutuları kaldırıp taşıyabilen)
- kaba motor olarak gelişen (geçişlerde zorlansa da devam eden)
- çevresiyle ilgili farkındalığı her geçen gün artan
- bağımsız yemek yiyebilen
- bağımsız hareket edebilen (okul servisine binmek/inmek, merdiven inmek/çıkmak)
- sınıf arkadaşları ile daha uyumlu (arkadaş edinen)
- masa başı sınıf etkinliklerine daha uzun süreli katılan
- sevgi dolu (her sabah derse başlamadan önce öğretmenine sarılan)
- özgüveni yüksek
- mutlu bir çocuk olarak CAN büyüyor gelişiyor ilerliyor...

Özel eğitimin, konuşma terapisinin, yüzmenin, ata binmenin, maruz kaldığı uyaran yüklü tüm durumların CANın gelişimine olumlu etkilerini izlediklerini söylüyor kurum psikoloğu. Öğretmeni ise ekliyor, "benim işimi çok kolaylaştırıyorsunuz" diyor. Bu cümle o kadar anlam yüklü ki, satır aralarında sanki şöyle diyor; evet ben CANın eğitim sorumluluğunu aldım ama bunu tam anlamıyla nasıl başaracağımdan emin değilim derken gördüm ki yanlız değilim...

Evet yanlız değil gerçekten, CANın ekibi diye bir kavram var aslında. Yenidoğan yoğunbakım ünitesindeki günlerde kurulmaya başalayan bu aile CANın gelişimine paralel olarak genişledi. Önce sağlık sonra eğitim odaklı bireyler eklendi bu aileye ve şimdilerde uzayan bir liste var. Bu listeye CANın yakın çevresinde bulunan ve hatta CANa ilişkin tedarik süreçlerine katkı verenleri bile eklemek mümkün. Çünkü zaman zaman ekipten kopmalar olsa da hepimiz CANımızın iyilik halinin devamı için uğraşıyoruz :)


Although with some delay today we went to the parents meeting at CANs preschool for the developmental evaluation meeting. The class teacher and the school psychologist were to share their observations regarding CANs development in the first term.

Is it because I have more experience? Or is it because things are getting better? Maybe with the contribution of both I am not really sure, but in fact I am more relaxed in these type of meetings every other year. Each time I keep telling myself "you should not speak a lot, listen to hear what they have to say", but it is futile I can not keep my mouth shut. I can not help it, there is so much about CAN that I want the whole world to hear, only if I could do it without crying...

If we summarize what's shared from educator point of view:
- getting stronger (holds the teacher's hand a lot stronger, can raise and carry heavy boxes)
- developing in gross motor (continues even if he has trouble in transitions)
- increasing awareness about his surroundings every other day
- can eat independently
- can move independently (getting on/off school bus, going up/down stairs)
- in better harmony with classmates (making friends)
- attending desk activities for longer periods
- full of love (hugs his teacher every morning before class)
- has high self esteem
- as a happy kid CAN is growing up developing improving... 

The school psychologist says that they observe the positive impact of special education, speech therapy, swimming, riding and all stimulus concentrated occasions he is exposed to on CANs development. His teacher adds, "you ease my job very much". This sentence seems to have loads of meaning between the lines, it says something like; while saying, yes I am responsible for the education of CAN but am not sure how I will succeed about it, I have seen that I am not alone...

Yes she is not alone, in fact there is a phenomenon as CANs team. This family has started to form in the NICU days and has widened along with CANs development. Initially health then education focused members have joined this family and there is a growing list nowadays. It is possible to add all people who happen to be in close surroundings of CAN and even the ones who contribute to CAN related purchases to this list. Although there may be drop outs from the team at times we all work for continued well being of CAN :)

01.01.2013

Başladık bakalım :)

Dün gece CANa yeni yılı anlatmaya çalıştım, epey zorlandım. Önce "yıl" neydi ki? Sonra ne olmuştu ona? Takvimdeki yapraklar mı bitmişti? Mevsimler mi gelip geçmişti? Adına 2012 dediğimiz günler mi tükenmişti? Neyse yeni bir yıl yeni bir deftere başlamak gibi dedim CANa, hani sayfaları dolunca biri bitiyor yenisine başlıyorduk ya onun gibi...
 
Bu yıl şansı çoook açık oğlumun! Bugüne kadar her yılbaşı en az bir milli piyango bileti çekti CAN. En hijyen delisi olduğum dönemde bile bu olaya göz yumdum :) Ve bugüne kadar hiçbir ikramiye çıkmadı CANın biletlerine. Ben bu durumu biletle CAN arasında bir bağ kurulamamasına bağlayıp bu sene bileti aldığımızda CANın montunun cebine koydum ve çekiliş bitene kadar çıkarmadım. Sonuçta bu yıl son iki rakamı tutturdu CANım, şeytanın bacağını kırdı yani. Şimdi bu çılgın tutarı harcasak mı yeni bilet mi alsak onu düşünüyoruz :)

Her yıl olduğu gibi sağlık, mutluluk, huzur diliyorum ve yeni yılın bol para, çok çok şans getirmesini tüm kalbimle istiyorum. 

2013 özelinde de birkaç dileğim var tabi ki:
 
1. CAN ile kaşılıklı bir hamburger yemek
2. CAN ile birlikte bir okul günü üzerine sohbet etmek
3. CANın ilköğretim sürecine sorunsuz adım atmasını sağlamak
4. CANla beraber yardımcı bir enstrümana ihtiyaç duymadan yüzmek
5. CANın bağımsız ata bindiğini görmek
6. CANın her geçen gün yeni başardıklarını izlemeye devam etmek

CANsal isteklerimin dışında mı, evet bir isteğim var! Ailemizin pozitif unsuru, babamız ve eşim için yeni işinde başarı diliyorum, herşey gönlünce olsun bir tanem :)


So we have started :)

Last night I have tried to explain new year to CAN, I have struggled quite lot. What was a "year" to start with? Then what happened to it? Was it the pages of the calender that finished? Was it the seasons that passed by? Was it the days that we called 2012 running out? Anyways, I said a new year is like a new notebook I told CAN, we start a new one when the old one's pages are full and it is finished...

This year my son is soooo very lucky! Every new year CAN has drown at least one lottery ticket. I have let this happen even during the period I was worried sick about hygiene :) And until today CAN's tickets did not receive any bonus what so ever. I have decided this was due to some kind of an unestablished bond between the ticket and CAN, thus I have put the ticket in CAN's jacket pocket and did not take it out until the lottery was over. As a result CAN's ticket has a match with the last two numbers, that should be a sign of luck. Now we are trying to decide if we should spend the unthinkable amount or buy a new ticket with the sum :)

As every year I wish health, happiness, peace and hope with my whole heart that the new year brings a lot of money, lots lots of luck.

I have a number of wishes specifically for 2013 as well:

1. To eat a hamburger with CAN accompanying me
2. To chat together with CAN about a school day
3. To enable CAN to step into primary school period without any problems
4. To swim with CAN freely without the need of any instruments
5. To watch CAN riding a horse on his own
6. To continue watching CAN accomplishing something new every other day

Other then my CANly wishes, yes I have one! I wish success in his new job to our positive family member, our dad and my husband, I hope all your hopes do come true my love :)

Kabullenmek / Acceptance

Nedir kabullenmek?
Salt bir realizasyon mu yoksa bir çeşit pes ediş mi?
Ne yapar kabullenenen insan?
Denemeye devam eder mi yoksa vaz mı geçmiştir?

İyi birşey midir kabullenmek yoksa tüm günahların anası mıdır?
Kabullenmeli midir insan yoksa isyan etmek ilerlemek için daha çok mu işe yarar?
Peki kabullenmeyen yıpranırken kabullenen acaba daha mı az acı çeker?
Kabullenmek ama savaşmaya devam etmek ne kadar mümkün?

Bu sorularla bitiriyorum bu yılı ve yeni bir yıla başlarken kabullenmek ile boyun eğmek arasındaki çizgide bir denge noktasında kalmayı umuyorum. Savaşmayı sürdürmeyi ama beklentilere kapılıp mutsuzluklar yaşamamayı umuyorum.  Evet ilerlemek için çaba göstermek, fedakarlıkta bulunmak, çalışmak, araştırmak, sabretmek gerekiyor. Ve evet bunları yaparken insan beklentilerden kaçamıyor ve gerçekleşmeyen ümitler bir sonraki bahara ertelendikçe devam etme gücünü bulmak bazen zor oluyor. Ama ilerleme yavaş da olsa, çok emek de gerektirse geriye bakıldığında alınan bir yol olduğunu görmek en büyük teselli oluyor. En ümitsiz günün geride kalmış ve o günkü sorunun aşılmış olması bugünün de aşılabileceğine dair en büyük kanıt belki...

Biliyorum zor bir başlangıç yaptı CAN hayata,
Biliyorum hep zorluklar olacak CANımın yaşamında,
Biliyorum ki CAN pes etmeyen mutlu bir çocuk,
Biliyorum CANım hayattan keyif almayı o her zaman başaracak,

CANıma ömür boyu sağlık ve mutluluk diliyorum,
Hayatın karşısına hep iyi insanlar çıkarmasını diliyorum,
Yaşamını anlamlı kılan anılar olsun ve geçmişte kalsın yaşadığı zorluklar istiyorum,
Günü günden güzel olsun istiyorum...

Seni çok seviyorum bebeğim, mutlu yıllar diliyorum :)


What is acceptance?
An absolute realization or a kind of giving up?
What does a person who accepts do?
Does (s)he keep trying or has (s)he quit?

Is acceptance something good or is it the mother of all sins?
Should a person accept or does rebellion work better to make progress?
And while a person not accepting gets torn down does the acceptor suffer less?
Is it really possible to accept and keep fighting?

I am completing this year with these questions and I hope to stay in balance along the line that lays between acceptance and obedience. I hope to keep fighting but not live through unhappiness carried away in expectations. Yes trying, sacrificing, working, researching, being patient is necessary for improvement. And yes a person may not avoid expectations doing these and it is sometimes hard to find the strength to continue while unrealized hopes are postponed to coming springs. But even if progress is slow requiring a lot of effort, the biggest comfort is to see that there is a distance covered when you look back. Maybe the biggest proof that today can be overcomed lies back in the most hopeless day which has gone by and that the day's problem has been resolved...

I know that CAN has had a hard start to life,
I know there will always be difficulties in my CANs life,
I also know that CAN is a happy kid who does not give up,
I know that CAN will always succeed in making the best out of life,

I wish CAN a lifelong health and happiness,
I hope life always introduces him with good people,
I want the hard times to be left in the past as memories making CANs life meaningful,
I ask each day to be better than the one before for him...

I love you so very much my baby, I wish you a happy new year :)

Haketmek / To Deserve

Bazı insanlar çıkagelir hayatınıza sessizce girerler,
Yavaş ve usul adımlarla ilerler,
Yüreğinizin taaa derinliklerine kadar ulaşırlar,
Siz farkına bile varmadan sizden biri olurlar :)

Birgün gelir öyle birşey olur ki,
O güne kadar tam da farkına varamadığınız o birliktelik sizi alır götürür,
Sımsıcak ve güven dolu bir dostluk doğmuştur,
İstenmeden vermek, almadan sunmak, farketmeden olmak gibi...

Bu birlikteliklerin ortak noktası benim için CAN oluyor,
Hayatımın merkezi olduğu için mi?
Benim için çok değerli olduğu için mi?
Pozitif insanları kendine çekip bağladığı için mi???
Bilmiyorum, ama CANımı ve hayatıma kattıklarını çok seviyorum :)


Some people just appear and become a part of your life so very silently,
They move on with slow and soundless steps,
They reach the deepest corners of your heart and soul,
They become a part of you before you know :)

One day comes and such a thing happens that,
The relationship that you may not have noticed till that day takes you alone,
The warmest and a trustworthy friendship has been born,
Giving without being asked for, presenting without taking, being without realizing...

The common part of these relationships for me is CAN,
Is it because he is the center of my life?
Is it because he is so important to me?
Is it because he attracts and ties positive people to himself???
I do not know, but I love CAN and the people he has brought to my life so very much :)

Bay Bay At / Bye Bye Horse

Binicilik birçok çocuğun hayatına bir biçimde giriyor... Kimisi spor olsun diye, kimisi hayvan sevgisi aşılamak için, kimisi de sosyetik bulduğundan belki binicilik kurslarına yazdırıyor çocuklarını :)

Hipoterapi ve adaptif binicilik konuları bundan birkaç yıl önce ilgimi çekmişti, ama bulunduğumuz bölgede uygulamalarına rastlayamamıştık. CAN ile ancak birkaç kez turistik amaçlı anne-oğul birlikte kısa süreli ata binmişliğimiz vardı. CAN pek hoşlanmış gibi görünmüyordu, ben de çok üzerine gitmedim. Derken birkaç hafta önce bu konuda bir şans çıktı karşımıza ve biz artık at binmeye başladık. CAN öğretmenin de katkısıyla ısındı bu işe gibi görünüyor.

Atın üzerinde mutlu olmak, öğretmeniyle ve atıyla bir bağ kurmak, aslında temel beklenti düzeyimiz oldukça mütevazi :)

Hayata bakışımız CANın yaşamla bağdaşan mutlu bir çocuk olabilmesi üzerine kurulu aslında. Yaptığımız birçok şey CANın gelişimine destek olmak amacıyla atılan adımlardan ibaret. At binmeye gidiyoruz, amacımız CANın fiziksel olarak dengesini ve psikolojik olarak öz güvenini geliştirmek. Bir gün CAN bağımsız at binebilir mi bilmiyorum, umarım biner. Ama binmese dahi bu faaliyetin hayatta yeni adımlar atabilmek için gerek duyduğu desteğin bir parçasını sağlıyor olması kuvvetle muhtemel diye düşünüyorum.

CANı mutsuz etmeden zorlamak için bir yol daha :) Tıpkı oynadığımız oyunlar gibi, tıpkı okulda geçirdiği zaman gibi, tıpkı yüzme dersleri gibi, tıpkı sevdiği yemeklerin günden güne koyulaşması gibi, tıpkı Arzu gibi, Ezgi gibi, Nida gibi, Ece gibi, Meltemler gibi...

En son hafta manejden ayrılırken sevinçle el sallayarak şöyle diyordu "bay bay at"!


Riding becomes apart of many children's lives in one way or the other. Some take it as a sport, some want to inoculate animal love, some may find it fashionable and people sign up their children for a riding course :)

Hippotherapy and adaptive riding attracted my attention a few years ago, but back then could not come across an application around the area we live. We have had the chance to take a few short mother-son touristic riding tours with CAN and that was all. CAN did not seem to like it very much and I did not insist. And a few weeks ago we have become lucky. We have coincided with an instructor who seemed to know what she was doing so intensely that CAN had the courage to try and ride.

To be happy on the back of the horse, to bond with the horse and instructor, in fact we have quite moderate expectations :)

Our way of looking at life is in fact based on CAN being a happy child who can cope with life. A lot of the things we do only aim to take steps to support CAN's development. We attend horse riding courses, the goal is to improve CAN's balance physically and to add on to his self-esteem psychologically. I do not know if CAN will be able to horse ride one day independently, I hope he does. But even if he does not I think it is highly probable that this activity provides a part of the support he may need to take new steps in life.

Another way to push CAN for moving ahead with life without making him unhappy :) Just like the games we play, just like the time he spends at school, just like the swimming lessons, just like thickening the foods he likes every other day, just like Arzu, just like Ezgi, just like Nida, just like Ece, just like Meltems...

Last week leaving the maneage he was waving with joy and saying "bye bye horse"!

Başarı / Success

Nedir "başarı"?
Kimdir "başarılı" olan?
Nedir "başarı" kriterleri, herkes için her durumda aynı mıdır?
Bugün ile yarının "başarı"ları aynı mıdır, yoksa kriterler değişir mi?

Hayatta kalmak bir başarı mıdır?
Peki ya yürüyebilmek veya konuşabilmek başarı sayılır mı? 
Yüksek notlar almak mıdır gereken?
Yoksa her zaman ayakta kalmak mı?

Mutsuz insanlar başarılı kabul edilmeli midir her ne yapmış olurlarsa olsunlar?
Veya başkalarına zarar vermek pahasına başarı için savaşanlar kazanmış olur mu?
İnsanın kendini başarılı görmesi yeterli midir, ya diğerlerinin değerlendirmeleri?
Peki ya kendisini başarısız görenler, öyleler midir gerçekten, onlar için yapılacak birşey yok mudur?


What is "success"?
Who is "successful"?
What are the "success" criteria, are they the same for everyone under all circumstances?
Are the "successes" of today and tomorrow the same or does the criteria change?

Is it a success to hold on to life?
Even so should we consider walking or talking as such?
Is it high grades that is needed?
Or to be able to stand on one's feet all the time?

Should unhappy people be considered as successful what ever it is that they have accomplished?
Or the people who fight for success even if it means to harm others be considered successful?
Is it enough when a person considers oneself as successful, what about the evaluation of others?
What about the ones who consider themselves as unsuccessful, are they really so, is there nothing that can be done for them?

Bir Kase Çorba / A Bowl of Soup

Beslenme konusu bizim için en başından beri oldukça sorunlu bir başlık oldu. Kanımca yenidoğan yoğunbakım döneminde entübasyon ve tüple beslenme gibi süreçler CANda ciddi travmalar oluşturdu. Bunların ötesinde emme yutma koordinasyonunu sağlamada yaşanan sıkıntılar ve beslenme için yeterince güçlü olmamakla başlayıp reflü, kolik, yüksek damak, yapısal olarak büyük bademcik ve geniz eti ile devam eden bir dizi problem yaşadık. CAN asla acıkmayan, yemek yemeyi öksürük ve kusma ile sabote etme konusunda inanılmaz başarılı bir çocuk oldu çıktı.

Konu üzerine onlarca kitap okudum, internette okuduğum yayınların sayısını hatırlamıyorum bile, dil ve konuşma terapistleri ile yazışmalar ve görüşmeler de hep sonuçsuz kaldı. Zaman ve sabır gerekiyordu, gerekiyordu da bizde kalmış mıydı?

CANın tüm gelişimsel süreçlerine yansıyan, hayatımızın odağında çözemediğimiz bir problemdi beslenme:
- fiziksel açıdan; bebekliğinde anne sütü alırken bile varolan bu problem CAN'ın büyümesini etkilememeliydi,
- özbakım açısından; anne olmadan CAN temel bir gereksinimini karşılayamıyor konumundaydı,
- sosyal açıdan; hareket kabiliyetimizi sınırlıyordu, her türlü evden ayrılma programında CAN'a uygun besinler hazırlanmalı ve taşınmalıydı,
- dil gelişimi açısından; olumsuzluklara yol açan bu durum, CAN ne zaman öksürmeye başlasa kusacak endişesiyle sürdürülen onca öğün düşünüldüğünde anneyi tüketiyordu.

Günler, haftalar, aylar ve hatta yıllar birbirini kovaladı. Birkaç süt ürünü dışında hiçbirşeyi ağzına koymayan, çiğnemeyi kesinlikle reddeden, yemek yemeden de yaşayabileceğini düşünen benim sevgili CANım önce farklı besinleri, sonra artan kıvamları ve pütürleri kabul etti, evde yerken okulda ağzına lokma koymadığı günler de bitti ve dün öğlen yemeğinde anaokulunda bir kase çorba içti. Evet, bir kase çorba! İnsanlık için küçük ama CAN için çooook büyük bir adım...
 

Feeding topic has been a problematic topic for us right from the start. I believe that procedures like entubation and tube feeding in the neonatal intensive care period has caused serious traumas for CAN. Furthermore, we have been through a series of problems starting with trouble in coordinating sucking swallowing and not being strong enough for feeding procedures, continuing with reflux, colic, high palate, structurally big tonsils and adenoids. CAN ended up to be a kid who never got hungry and was unbelievably successful at sabotaging feeding by throw-ups triggered by coughs.

I have read dozens of books on the subject, I do not remember the number of articles I read over the internet, the communication with therapists and pathologists all ended up to be fruitless. Time and patience seemed to be the only cure, but did we have any of those left?

Feeding was a main issue at the center of our life which affected all development process relevant to CAN:
- physically; this problem which existed even when he was a breastfed baby was to be controlled so that it would not affect CAN's growth,
- self-care wise; CAN was at a stage where he failed to fulfill a basic need without his mom,
- socially; this situation restricted mobility, in every program that required leaving the house all food fitting CAN was to be prepared and carried,
- communication skills wise; this case created negative impact, shagging the mother with stress during all those meals in which CAN coughed with the thought that he would be throwing-up any minute.

Days, weeks, months and even years followed one another. My lovely CAN who did not eat anything except a few milk products, who definitely refused to chew, who thought he could survive without eating initially accepted different foods, then thicker textures and particles; the days when he did not have a bite of food at school while eating at home has come to an end also and yesterday he ate a bowl of soup at lunch in preschool. Yes, a bowl of soup! A tiny step for mankind but a veeeery big one for CAN...