Kararlar Vermek / Making Decisions

Yeni bir insan ile ilgili tüm kararları ilk yıllarda birileri verir. Olmasına karar verilir, daha sonra doğmasına, ne zaman yiyeceğine, ne zaman altının değiştirileceğine, ne giyeceğine... Her ne kadar özellikle bazıları bu süreçlere katılma çabasında olsa da bu durum genel olarak sorunlara ve rahatsız edici durumlara yol açar çoğu zaman.

Bazı çocuklar benim CANım oğlum gibi hayatlarında en başından itibaren belirleyici bir rol üstlenirler, en azından dışardan bakıldığında durum o şekilde algılanabilir. 25 haftalık doğmaya, yaşama tutunmaya veya yemek yememeye kararlı görünebilirler. Ama bu kararların (!) muhtemel sonuçlarını bilmedikleri gibi doğanın çağrısına boyun eğiyor da olabilirler :)

Ama bir gün gelir ve bu minicik ruhlar gerçekten ama gerçekten kendi adlarına bilinçli ve sonuçlarına katlanmaya gönüllü oldukları kararlar vermeye başlarlar. Büyümek, olgunlaşmak böyle birşey olsa gerektir. Buna benzer günlük olaylar bana gelişim değerlendirme envanterlerinden çok daha fazla anlam ifade ediyor. CAN bir süredir böyle kararlar veriyordu. Ama bugün bunlardan birkaçı üst üste geldi, hatta günün tümü bu şekilde ilerledi ve ben artık eminim ki CAN bir birey olarak hayatının sorumluluklarını üstlenmeye hazır (!), en azından o öyle düşünüyor :)

Evet bugün bir tatil sabahıydı, CAN da bunu biliyor olacaktı ki sabah saat 10'a kadar uyudu. Kahvaltı faslından sonra dışarı çıkmak istedi. Tamam çıkalımdı ama bugün biz büyüklerin planına göre baba çalışacak, anne-oğul gezilecekti. CANın planı böyle değildi. Kendisi bugünü baba-oğul günü olarak belirlemişti. Babasıyla dışarı çıkmak istediğini ve annenin evde kalması gerektiğini öyle güzel ve mızırtısız anlattı ki hayır demek imkansız gibiydi. Onlar gezdi, anne evde çalıştı. Olsundu, geldiklerinde ikisinin de yüzü gülüyordu, belki de böylesi herkes için daha iyi olmuştu. Yemek yedikten sonra gidip salonda koltuğa oturdu CAN, anne uyumalı kendisi oturmalıymış. Hatta bana iyi uykular öpücüğü bile verdi. İnanılmazdı. Adam resmen bugün geç kalktım ve henüz öğlen uykusuna yatmak istemiyorum diyordu. Ama yine bunu öyle tatlı ve makul bir şekilde yapıyordu ki savunmasız kabullenmek kalıyordu bana...

Umarım hayat sana hep kendi kararlarını alma ve uygulama şansını versin, mutluluğun daim olsun miniğim. Seni her halinle, bağımsız ve kendine has kişiliğinle, her gün biraz daha fazla seviyorum. Günün günden güzel olsun CANım.


All decisions about a new person are taken by others in the first years. The one is decided to exist, then to be born, when to eat, when to change, what to wear... Although some try to be a part of these procedures, most of the time this effort causes problems and unpleasant cases.

Some children, like my son CAN, take on a leading role in their lives; at least it can be evaluated as so when inspected from the outside. They can look determined to be born as a 25 weeker, hold on to life or not to eat food. But they do not know the consequences of these decisions (!) and they may only be obeying the call of the nature :)

But a day comes and those tiny souls really but definitely start making decisions of their own that they will bare the consequences of. Growing up, maturing must be something like this. Everyday actions like these mean a lot more to me than the development evaluation surveys. CAN has been making such decisions for a while. But today a few have followed each other, in fact the whole day progressed as so and I am now sure that CAN is ready to take on life as a responsible individual (!), at least he thinks so :)

Yes today we were to wake up to a holiday morning, CAN must have known this thus he slept until 10 am this morning. He wanted to go outside after breakfast. This was fine but according to the plans of us adults, dad was to work and mother-son were to go out. CAN's plan was not so. He had decided that today was father-son day. He explained so beautifully and without grumbling that he wanted to be with his father that it was impossible to say no. They went out, mother worked at home. It was OK, they both had happy smiles when they returned, maybe this was best for everyone. After lunch CAN settled in the couch in the living room, mom was to go on to sleep and he was to sit there. He even gave me a good sleep kiss. It was unbelievable. The guy was explicitly saying that he slept late today and he was not ready for the afternoon nap yet. Then again he was doing it so sweetly and moderately that I was there to accept vulnerablely.

I hope life always gives you the chance to make and apply your own decisions, may your happiness be lifelong my little one. I love you a bit more every other day with all your ways, with your independent and unique personality. I hope each day of yours be better than the one before my CAN.

Küçük Şeyler / Small Things

Bazen hayat sürpriz mutluluklar yaşatıyor insana. Sıradan bir güne uyandığınızı sanıyorsunuz ama değil, o gün sanki sihirli. Herşeyin ayrı bir kokusu, sesi, tılsımı var o gün. Bugün işte o günlerden biri...

Sabah her zamanki gibi uyandım sabah sekiz sularında, baktım CANım uyuyor, bir iki şey yaptım yapamadım derken uyandı küçüğüm. Uzandım yanına azıcık keyif yaptık, kalktık, banyo faslından sonra kahvaltı, okul için hazırlandık. Tam kapıdan çıkacakken, kapının üzerinde babamızdan bir not "arabayı almadım" yazıyor üzerinde. CANa söylediğimde çok mutlu oldu arabayla gidecek olmasına okuluna. CANı okula bıraktım, arabaya doğru yürürken hemen bir plan yaptım.

Yapmak isteyip de yeterli zamanı ve arabayı bir arada bulup yapamadığım birşey yaptım. Çok iyiydi, huzurlu bir sabah, yeni bebek kokusu, misss... Zaman su gibi aktı geçti tabi, CANı okuldan alma vakti geldi. Gün tılsımını hiç ama hiç kaybetmeden devam etmeye kararlıydı.

Ayaküstü CANı alırken okulda geçirdiğim birkaç dakika içersinde herkes sözleşmiş gibi ardı ardına birşeyler anlatmaya başladı. Önce CANın müzik öğretmeni "CAN şarkılara çok güzel katılıyor" dedi. Sonra inglizce öğretmeni kendisi gitar çalarken CANın nasıl sandalyesini alıp önüne çekip oturduğunu ve çalışını ne kadar dikkatli izlediğini anlattı. "Çocuğunuzu seviyorum, sevilesi bir adam o" diyordu.  En son olarak ta sınıf öğretmeni geldi, CANın hikaye kitabını bulmuştu ama çantasında olmadığı için farkedememişti ve sınıfta okuyamadığı için üzgündü, çünkü "CAN o kadar güzel kıpırdamadan oturup dinliyor ki kitap okunurken" diyordu...

Küçük şeyler, mini mini dokunuşlar, her gün hayatla buluşsalar :)


Sometimes life lets people experience surprise happinesses. You think you have waken to an ordinary day, but it is not so, that day is magical. Everything has a different smell, sound, charm that day. Today is one of those days...

I have woken up around eight this morning like always, I checked to see that CAN was asleep, I completed one or two chores and my little one woke up. I lied beside him for a little while to cuddle, we got off the bed, completed the bathroom part, had breakfast and got ready for school. Just as we were about to leave, there was a note on the door from our dad and it said "I did not take the car". CAN was happy to learn that we were going to school by car. I dropped CAN to school, I made a plan walking back to the car.

I did something I have been wanting to do, but had not managed to find enough time and the car together thus far. It was so good, a peaceful morning, new baby smell, mmmm... Time flow by so fast and I had to leave to pick up CAN from school. The day was determined to continue without loosing any of its charm.

During the few minutes I spent in school while picking up CAN everybody started talking one after another like they had made an unspoken agreement. For starters the music teacher said "CAN participates in songs very well". Then the english teacher told me how CAN pulled up his chair to sit right in front of him and watched him playing so carefully. He said "I like your kid, he is a lovable guy". And finally the primary class teacher came, she had found CAN's story book, but hadn't recognized it since it was not in his bag and she was sad since they had not had the chance to read it in class, because "CAN sits still and listens so well while reading" she was saying...

Small things, tiny miny touches, wish they meet up with life every day :)

Okula Dönüş / Back to School

Bademcik ameliyatı ile birlikte 2 haftalık bir ara vermiştik okula, okula derken 2 senedir devam ettiğimiz anaokuluna diyorum. Ve başlangıcımız anaokulunun yeni yıl başlangıcı ve birinci sınıfların ilkokula başladıkları gün ile çakıştı tesadüfen.

Benim için biraz endişeli;

CAN acaba 2 haftadır evde benimle olduktan sonra nasıl tepki verecekti okula gitmeye?

Hiç korktuğum gibi olmadı.  Okul kapısındaki karmaşaya rağmen CAN oldukça sakindi. Ağlayanlar, annesini bırakmayanlar, türlü türlü manzaralar arasından sıyrılıp öğretmenini ve yeni sınıf dolabını bulduk, ayakkabılarımızı değiştirdik ve öpüşüp vedalaştık. Arkasını dönüp gitti bizim oğlan tereddütsüz, ben de döndüm arkamı çıktım ama aklım ruhum orada kaldı. Acaba döndüğümde nasıl bulacaktım CANımı, ararlar mıydı sorun çıkarsa??? CAN beni yine şaşırttı. Sevinç çığlıkları atıyordu merdivenlerden inerken onu almaya gittiğimde, arabaya binene kadar bekledim.

Anne: Okul nasıldı?

CAN: İyi :)

Anne: Özlemiş misin okulunu?

CAN: Evet!

Anne: Ne kadar özlemişsin?

CAN: Çok :)

Biraz duygusal;

Gelecek sene gerçekten ilköğretime mi başlayacaktı benim küçüğüm?

4+4+4 sistemi çıktı çıkalı bir endişe sarmıştı içimi zaten, günlerce uyku uyuyamamıştım. 60 aylık çocuklar ilkokul birinci sınıfa başlayacaktı. Benim CANım zaten çok erken doğmuştu, daha çok küçüktü, nasıl ilkokula başlardı, olmazdı, olamazdı derken 60-66 ay arasını zorunlu tutmadılar ve biz bu sene için ilkokul dosyasını rafa kaldırdık. Ama birinci sınıfların ilk günü evimizin yakınında CANın da devlet okuluna gitmesi durumunda yazılacağı okulun önünde o minikleri görünce içim düğüm düğüm oldu.

Oldukça koşturmacalı;

2 haftadır CAN ile kucak temasında olmaya bağlı ertelenen işler ve biriken yorgunluk üst üste gelince günün sonunda kıpırdayacak halim kalmamıştı.

Bir gün daha geçti gitti ömrümüzden... Veya bir gün daha büyüdük :)

We had a 2 week school break due to our tonsillectomy surgery, when I say school I mean the preschool we have been attending for the last 2 years. And our start date coincided with the new year start of our preschool and the first day of the first grade primary schools.

I was a bit worried;

How would CAN react to going back to school after 2 weeks at home with me?

It was not like I feared. CAN was quite calm despite all the hustle at the school entrance. Some were crying, some did not want to leave their moms, we managed to find our teacher and our new stand sailing through all sorts of scenes, we changed our sneakers and kissed our goodbyes. Our boy turned and left without any second thoughts, I also turned around and left but my mind and soul were to be left behind. How would I find my CAN when I returned, would they call if there was a problem??? CAN surprised my again. He was laughing and shouting with joy coming down the stairs when I was there to pick him up, I waited until we were in the car.

Mom: How was school?

CAN: Fine :)

Mom: Have you missed school?

CAN: Yes!

Mom: How much did you miss it?

CAN: A lot :)

A bit sentimental;

Will my little one really start primary school next year?

Since the 4+4+4 system has been introduced I have been worrying, did not sleep for days. 60 month old little ones would start primary school. My CAN had been born too early anyway, he was so little, how would he start primary school, it wouldn't be, it couldn't happen I said as they have ruled out the mandatoriness for 60-66 monthers and we put the primary school file back on the shelf for this year. But when I saw the little ones in front of the school very close to our house, the one that CAN would be enrolled in if he were to go to state school, I felt all knotted up inside.

Quite busy;

With the effect of the piled up work due to being in lap-touch with CAN in the past 2 weeks and the added up tiredness, I did not have the strength to move at the end of the day. 

Another day melted away from our lives... Or we have grown up one more day :)

Ameliyatlar / Surgical Operations

İnvajinasyon, ROP ve fıtık ameliyatlarından sonra şimdi de bademcik ameliyatı olduk. Ne kadar kortktuysak, ne kadar kaçtıysak da sonunda teslim olduk. İçim rahat, ne keşke daha önce olsaydık diyorum ne de olmasaydık... Herşeyin bir zamanı var ve bu noktaya gelinmesin diye elimizden geleni yaptık ama başka çare kalmadı, artık daha fazla beklemenin bize sağlayabileceği olası kazançlar muhtemel risklerden düşük, yani zamanı geldi dedik ve kabullendik.

 

Tek sıkıntım CANımın bunu da yaşamak zorunda kalmış olması, onu bir kere daha o sedyenin üzerinde o kapıda bırakmak zorunda kalmış olmak, o bitmek bilmeyen ayrı geçen dakikalar, uyandığında yanında bulunamamak, gördüğümde karşılıklı akan göz yaşları, sonrasında su bile içemeden ilaç içerken bile ağlayarak yalvararak yutulan o lokmalar...

Bu da geçecek, her çocuğun başına gelebilecek olağan bir operasyon, üzülecek birşey yok, siz nereleri atlattınız, bu son olacak inşallah... Duymaktan yorulduğum cümleler...

"Bademcik ameliyatı sonrası oluşan yaranın kapanması 12 gün sürüyor, bu dönemde pek yemiyor ve ortalama 2 kilo veriyor çocuklar", dedi doktorumuz ameliyat öncesinde. Ameliyattan sonra da uyardı, "bugün sıfırıncı gün ve 1ay sonra kontrolünüz var, ateşi olması beklenir, 10 gün antibiyotik ve ateş düşürücü/ağrı kesici düzenli olarak alınacak, fazla soğuk ve fazla sıcak vermeyin".

CAN, annem, küçücüğüm, herşeyim, seni çok seviyorum bebeğim...

We had tonsillectomy surgery after all that we had so far as invagination, ROP and hernia operations. Although we have been terrified and we have tried to flee, we have surrendered finally. I have a clear conscious, I do not believe we could have had it earlier or we shouldn't have had it at all... There is a time for everything and we have tried it all to avoid this surgery but there was no other way out, the probable benefits of waiting any longer were less than the risks we would be taking, that is we said it is time and we accepted.

My only distress is that CAN had to live through this too, to be forced to leave him on that litter at that door once more, those ever not ending minutes that we had to spend separately, not being able to be with him when he woke up, those mutual tears that flow when we saw each other, those swallows in pain with tears and plead for medication when he could not even drink water...

This will pass too, a routine operation that any child could be faced with, there is nothing to be sorry about, you have been through a lot worse, hopefully this will be the last... Sentences I am so tired of hearing...

"It takes 12 days for the lesion formed after tonsillectomy surgery to heal, during this period children do not eat much and loose around 2 kgs", said our doctor before surgery. And he warned after the surgery that, "today is day zero and we have a check-up 1 month later, he is expected to have fever, antibiotics and pain killers should be given regularly for upcoming 10 days, do not give anything too cold or hot".

CAN, my precious, my little one, my everything, I love you so much my baby...

Aile / Family

Nedir "aile", kimdir, nerededir, nasıl doğar, ne kadar yaşar?

Paylaşılan onca yıl, bi dolu anı,

Yerine başkasını koyamayacağınız o duygu, 

Bazen tatlı bazen acı ama eşsiz, tarifsiz bir bağ...

Hayatlardaki mutluluklar ve üzüntüler tadıldığında,

İlk aradığınız veya sizi ilk arayan kim?

Çaresizliğin ortasında yanlız olmadığınızı hissettiren,

Çoşkuyla sarsıldığınızda sarılmayı arzuladığınız kimler?

Eşiyle, çocuğuyla,

Anasıyla, babasıyla, kardeşiyle, onların eşleri ve çocuklarıyla,

Hep beraber bir sofranın etrafında,

Herşeye rağmen, daima buluşabilmek ne güzel :)

What is "family", who is it, where is it, how does it bear, how long does it survive?

So many years that have been shared, so many memories,

That feeling that can not be replaced by any other,

Sometimes sweet sometimes bitter but that unique, undescribable bond...

When happinesses and sorrows in life are experienced,

Who do you call or are you called by first?

Who make you feel you are not along in the middle of helplessness,

Who do you want to hug when shaken by enthusiasm?

With husband, with child,

With mother, with father, with sibling, with their husbands and children,

All together around a table,

It is so beautiful to meet despite everything, for forever :)

Olimpiyatlar / Olympics

Bu sene Olimpiyatlar ayrı bir coşkulu bizim için, birçok ilki bir arada yaşıyoruz. Türkiye rekor sayıda sporcuyla katıldı, kadınların sayısı erkeklerden fazlaydı, kadın voleybol ve basketbol takımları ilk defa olimpiyatlara gitti, atletizmde ilk defa bir kadın sporcumuz altın madalya aldı. Çok gururlandık. P&G'nin reklamı tüm dünyada anneleri duygulandırdı.

Bizim evde bir de yüzmede tüm rekorları alt üst ederek bir efsane haline gelen Michael Phelps konuşuldu ayrı bir heyecanla... Biraz bu dönemde CAN'ın yüzmeye başlaması, biraz da Phelps ile ilgili öğrendiklerimiz etkili oldu bunda.  Michael Phelps'e ilköğretim döneminde DEHB (dikkat eksikliği ve hiparaktivite bozukluğu) teşhisi konulmuş. Ailesi yüzerek enerjisini boşaltabileceği ve sakinleştirebileceğini düşünmüş. Bir aile daha çocuğunun yapabileceğine inanmış ve başarmış.

Her insan olimpiyat rekoru kıramaz doğal olarak, ama spor düzenli yapıldığında insanın hayatına disiplin beraberinde konsantrasyon getirir. Odaklanmak, belirli rutinlerin olduğu bir hayatta, hedefler insan için anlamlıysa daha kolaydır. Önemli olan ailenin çocuğun farklı özelliklerini erken dönemde gözlemleyerek potansiyelini ortaya çıkaracak ortamları oluşturabilmesidir. Ancak burada ailenin çabası tek başına yeterli olmayabilir. Öğretmenlerin, eğitimcilerin, terapistlerin, doktorların ve hatta tüm toplumun ortak bir anlayışla bu çabaya destek vermesi önemlidir. Ekip olmak gerekir.

CAN bebekliğinden beri her zaman suyu çok sevmişti. Motor gelişimine destek olmak, özgüvenini arttırmak ve yeni bir beceri kazanmak için yüzme 5 yaşında bir çocuk için ideal sporlardan biri gibi göründü. Evet anneye yine rahat batmıştı! Hayatımızda yeterince zorluk yokmuş gibi bir de yüzmeye başlamak gibi yeni bir faaliyet planı oluşturulmuştu. Hafta içi 5 dakika boş vakti olmayan CAN haftasonları da yüzmeye gidecekti. Evet, ilk günler zordu, ama iki haftanın sonunda ekip mutlu, en önemlisi CAN mutlu :)

The Olympics is a bit extra joyous for us this year, we are experiencing a lot of firsts together. Turkey has attended with a record numbered group, the number of women were greater than men, women volleyball and basketball teams qualified for the first time, a women athlete won a gold medal for the first time. We were very proud. The P&G commercial have touched the mothers all around the world.

Michael Phelps who have become a legend by his stunning performance was another exciting issue in our home ... A bit due to CAN starting swimming lessons simultaneously and also due to the things we learned about Phelps. Michael Phelps was diagnosed by ADHD (attention deficit hyperactivity disorder) in primary school period. His family thought he could discharge his energy and calm down by swimming. One more family believed in their child and succeeded.

Naturally not every child can break olympic records, but when a sport is in one's life systematically, it brings in discipline along with concentration. It is easier to focus on meaningful goals for a person, in a life with certain routines. It is important for families to observe their child's different qualifications in early childhood and create environments for the child's potential to flourish. But the families effort alone may not be enough at this point. Teachers, educators, therapists, instructors, doctors and even the whole society have to support this effort with a common understanding. It is necessary to be a team.

CAN has liked water very much ever since he was a baby. Swimming seemed like a good choice for a 5 year old to support his motor development, to increase his self esteem and to add on a new ability. Yes, the mother was disturbed by the current amount of comfort! A new activity plan as starting swimming was created as if there was not enough difficulty in our life. CAN who did not have a free 5 minute time in weekdays would be going swimming in the weekends. Yes, the first days were hard, but now after two weeks the team is happy, most importantly CAN is happy :)

İlk Diş / First Tooth

CAN hastaneden eve ilk geldiğinde hasta olacak diye çok korkuyordum. Herşey steril olmalıydı, eller günde bin defa dezenfekte edilmeliydi, eve yabancı giremezdi... CAN hergün banyo yapmalı, yatak çarşafları hergün değiştirilmeli, kıyafetleri sürekli değişmeli, hatta CAN odasından çıkmamalıydı. Zaten oksijen konsantratörü ve oximetresi ile odasından ayrılması pek de mümkün değildi.

Birgün CAN biraz keyifsiz mi derken üzerine bir de hafif bir ateş başladı. Hemen doktorunu aradım, sağolsun hemen bize uğradı, CAN'ı muayene etti, zaten sık sık geliyordu, çünkü herşeyi kafasına takıp sürekli endişe eden bir anne vardı :) Herhalde dişi çıkıyor, zaten diş eti de kabarmış, dedi. Kısa süre sonra CAN'ın alt ortadaki 2 dişi çıktı ve çok güzel bir diş buğdayı partisi yaptık.

CAN doğduğundan beri ilk defa birşey doğum tarihine göre kronolojik olarak olması gereken zamanda gerçekleşiyordu. CAN'ın ilk dişleri çıkmıştı. İlerleyen aylarda CAN'ın her ateşi çıktığında aynı konu gündeme geldi, diş çıkarıyor olabilir miydi? Sonunda CAN'ın bütün dişleri tamamlandı. Bu iş bitmişti, yaşasındı, ta ki düne kadar...

Son birkaç hafta içinde CAN'ın ilk çıkan alt orta dişi olduğu yerde adeta dönmeye başladı, çarpık bir diş görünümü aldı. CAN'ın süt dişleri dökülmeye başlıyor olabilir miydi? İlk kontrol ettiğimde diş sağlamdı. Dün akşamüzeri oral terapi masajı sırasında durum değişmişti, CAN'ın dişi sallanıyordu.

Hemen CAN'ın pedadontistini aradım. Zamanlama ve dişin dönme hareketi normalmiş. Bana alttan gelen dişi görüyor musun?, diye sordu. Eğer görüyorsam süt dişini erkenden çekmek gerekeceğini ama görmüyorsam iyice sallanmasını beklemenin daha uygun olacağını söyledi. Önden arkadan diş etlerini kontrol ettik babasıyla ışık kaynağı kullanarak ama yeni diş görünürde yoktu. Yani beklemek gerekecekti muhtemelen ama yine de doktoru bir görsündü tabi, hem florür tedavisinin de zamanı gelmişti, hemen bir randevu alınmalıydı.

İnanamıyorum, benim küçücüğüm gerçekten büyüyor. Erken doğumdan etkilenmeden kronolojik yaşına göre çıkan o minicik dişler şimdi de yerini erişkin takipçilerine bırakıyor. O sarımsı minik dişler yerini bembeyaz inci tanelerine bırakacak umarım. Diş doktoru 3 yaşından sonra oluşmaya başlar yeni dişler, o tarihten sonra kalsifikasyonu etkileyecek bir olay yaşamadığına göre CAN, yeni dişleri de sorunsuz olur, demişti. Diş perisi, diş perisi nerdesin?

When CAN first made it home from the hospital I was so afraid that he would get sick. Everything had to be sterile, hands had to be disinfected a thousand times a day, no strangers were allowed in the house... CAN took a bath everyday, his bed sheets were changed every day, his clothes were changed constantly, CAN did not leave his room. It was nearly impossible for him to leave his room anyway due to the oxygen concentrator and oximeter which were not made for mobile use.

One day while I was conscious about CAN's mood he became feverish. I called his doctor promptly, luckily she paid a quick visit to us, she examined CAN, she used to drop by frequently anyway, due to the constantly panicking mom who worried about just everything :) She said, probably it is his tooth, the gum has swallowed too. And soon enough CAN's 2 teeth from the mid lower jaw sprouted and we made a very beautiful tooth wheat ceremony.

It was the first time since CAN's birth, that one thing happened on time according to his chronological birthday. Our CAN's first teeth had sprouted. Each time CAN was feverish in the following months the same question was asked, is it a sprouting tooth? At last all of CAN's teeth were completed. This scenario was over, thank God, until yesterday...

Within last few weeks CAN's lower mid tooth which had sprouted first started to turn on its post, it became distorted somehow. Could it be that CAN's first teeth were starting to fall out? When I first checked CAN's tooth was stable. But during the oral therapy massage yesterday afternoon the situation had changed, CAN's tooth was loose.

I called CAN's pedadentist. The timing and the turning movement of the tooth were normal. She asked if I saw the coming teeth. If I did early intervention would be necessary but if not it would be more appropriate to wait for the tooth to loosen more. We checked the inner and outer gums with a light source with his father, but there was no new teeth in sight. We would probably have to wait, but still the doctor had to see it, it was time for the fluorine application too, so we would make an appointment asap.

I can not believe it, my little one is really growing up. Those tiny first teeth that sprouted on time without an influence of the early birth were now leaving their post to the adult followers. I hope those tiny yellowish teeth will be replaced by the whitest pearl drops. Our dentist had said that since the adult teeth starts to form after the age of 3 and CAN did not have any medical conditions that would affect calcification since then the new teeth would not have any problems. Tooth fairy, tooth fairy, where are you?