İnsanın hayatında her döneme damga vuran birşeyler oluyor. O dönem farketmeseniz bile bir zaman sonra geriye dönüp baktığınızda hayatınızın o dönemini tanımlayan, bir kelime veya cümle ile özetlenebilen bir başlık atılabiliyor. Bu bazen büyük bir sevincin, bazen de sonsuz bir üzüntünün tanımı olabiliyor. Hayatın akıp giderken bıraktığı izler...
Şu haftalarda CAN kendini sözel olarak ifade etmek konusunda inanılmaz yol aldı ve büyük bir çaba ile hızla ilerlemeye devam ediyor. Kelimeleri ekleriyle ve cümleleri tamlamalarıyla ve hatta abartılı ifadeleriyle kendine bir yatak bulmuş çığıl çığıl akan bir su gibi...
Tıpkı sabah kahvesinin güne başlarken ki zindelik etkisi gibi CAN da enerjisini sözel olarak paylaştığında beni ayıltan, dirilten bir etkiye sahip sanki. Her yeni ifadesi onun sesinde yeni bir anlam kazanıyor, eşsizleşiyor ve kaydetmeye fırsat bulamadan akıp giden anılar sanki hayatın normalleşmesi adına ayrı bir adımı temsil ediyor.
There are certain things that mark every period in a person's life. Even if you do not realize at the time, when you look back after a period, there is a word or sentence that can mark that phase in life with a headline. This may be the definition of a great happiness or an endless sorrow. The footprints of life while it goes by...
In these weeks CAN has progressed tremendously at verbally impressing himself and with a great effort he is improving rapidly. His words with the tags and sentences with phrases and even hype expressions are like a water flowing in a newly forming channel with all the glory...
Just like the liveliness effect of the morning coffee while starting a new day, CAN has a similar wakening, sobering touch when he shares his energy verbally. Every new expression from his voice has a spectacular meaning, becoming so unique, and the memories that flow by without being able to take note seem to resemble a new step in the sense of the normalization of life.
19 Şubat 2017 Pazar
16 Mayıs 2016 Pazartesi
Bu adını koyma isteği neden? / Why is this urge to give a name?
Bir insana doğduğunda bir isim koymakla başlıyor ve asla durmuyoruz, herşeye bir ad veriyoruz. Bu adını koyma isteği nedendir, nereden gelir, ne işe yarar, bir bilen var mıdır? Hayır anlayamıyorum, ne oluyor adını koyunca? Anlamayı ve anlatmayı kolaylaştırıyor, etiketlemek, gruplamayı ve genellemeyi sağlıyor, desek en iyimser şekliyle, bu kadar aciz miyiz biz insanlık olarak bireysel farklılıkları tanımlamaya, anlamaya ve anlatmaya çalışmaktan? Her insan biricik derken, insanları ve yaşadıklarını öylece alıp ortak havuzlara atma isteğinin bizlere sağlıyacağını umduğumuz kolaylıkta kaybolan anlamlar ne olacak?
Günü gününe, anı anına uymayan bizler, normları ve dışında kalanları ayırt etmekten nasıl bir fayda umuyoruz? Şunu anlıyorum; yaşamı farklılaştıran unsurlar ve bunlarla baş etmeye çalışan insanlar var. Bu noktada, farklılıkların sebeplerini bulmak ve mümkün olduğunca işlevsel anlamda yaşamı kolaylaştıracak çözümler sunmak gerçekten olumlu bir düşünce, bunu her kişi için empati ile sağlamaya çalışmak ise sevgi ile yoğrulmuş bir emek yumağı. Tek çözüm bu, başka çare yok bence. Çare olacağız diye, insanların hayatlarını çekilmez kılmak, yapabilirliklerini arttırmak yerine kısıtlamak demek oluyor.
Bir insanın yapabilirlikleri üzerine yenilerini eklemek için, onun neleri yapamadığı hakkında hükümler vermek gerekmiyor. Bir yola çıkmak ve adım adım, gün gün ilerlemek gerekiyor ki, zaten hayat her insanı farklı bir yolculuğa çıkarıyor; "hangisi iyi? hangisi kötü?" kim, neye göre karar veriyor? Bir insan elinde olanla, elinden gelenin en iyisini yapıyorsa, kimseye söz söylemek düşmüyor...
We start with giving a name to a person at birth and we never stop, we give a name to everything. Why is this urge to give a name, where does it come from, what does it serve, is there anyone who knows? No, I do not understand, what happens when we give a name? With the best of intentions if we say that labeling makes it easier to understand and make understood by grouping and generalizing, are we this helpless as humankind that we can not try to define, understand and describe individual differences? What happens to the meanings that we loose with the hope to ease our lives while we throw people and their lives into common pools as we say each person is unique?
Us that have days and even moments that do not match one another, what is it that we hope to accomplish by differentiating the ones that fit in or that do not fit in the norms? I understand this; there are things that make like different and people trying to cope with life having these differences. At this point, it is a positive thought to find the reasons underlying the differences and put together solutions to ease life functionally as much as possible, establishing this with empathy for each individual is a love dough made with a lot of effort. This is the only solution, there is no other possibility as to my understanding. Making people's lives miserable while claiming to help is limiting their capabilities instead of elevating them.
To add on new abilities to a person's well being, it is not necessary to pass on judgement about the things the person can not do. It is necessary to get on the road and progress step by step, day by day, and that is what life does by taking each person on a different road; "which one is better? which one is worse?" who decides, depending on what? If a person is doing the best with all that is in hand, no other should be entitled to say no more...
Günü gününe, anı anına uymayan bizler, normları ve dışında kalanları ayırt etmekten nasıl bir fayda umuyoruz? Şunu anlıyorum; yaşamı farklılaştıran unsurlar ve bunlarla baş etmeye çalışan insanlar var. Bu noktada, farklılıkların sebeplerini bulmak ve mümkün olduğunca işlevsel anlamda yaşamı kolaylaştıracak çözümler sunmak gerçekten olumlu bir düşünce, bunu her kişi için empati ile sağlamaya çalışmak ise sevgi ile yoğrulmuş bir emek yumağı. Tek çözüm bu, başka çare yok bence. Çare olacağız diye, insanların hayatlarını çekilmez kılmak, yapabilirliklerini arttırmak yerine kısıtlamak demek oluyor.
Bir insanın yapabilirlikleri üzerine yenilerini eklemek için, onun neleri yapamadığı hakkında hükümler vermek gerekmiyor. Bir yola çıkmak ve adım adım, gün gün ilerlemek gerekiyor ki, zaten hayat her insanı farklı bir yolculuğa çıkarıyor; "hangisi iyi? hangisi kötü?" kim, neye göre karar veriyor? Bir insan elinde olanla, elinden gelenin en iyisini yapıyorsa, kimseye söz söylemek düşmüyor...
We start with giving a name to a person at birth and we never stop, we give a name to everything. Why is this urge to give a name, where does it come from, what does it serve, is there anyone who knows? No, I do not understand, what happens when we give a name? With the best of intentions if we say that labeling makes it easier to understand and make understood by grouping and generalizing, are we this helpless as humankind that we can not try to define, understand and describe individual differences? What happens to the meanings that we loose with the hope to ease our lives while we throw people and their lives into common pools as we say each person is unique?
Us that have days and even moments that do not match one another, what is it that we hope to accomplish by differentiating the ones that fit in or that do not fit in the norms? I understand this; there are things that make like different and people trying to cope with life having these differences. At this point, it is a positive thought to find the reasons underlying the differences and put together solutions to ease life functionally as much as possible, establishing this with empathy for each individual is a love dough made with a lot of effort. This is the only solution, there is no other possibility as to my understanding. Making people's lives miserable while claiming to help is limiting their capabilities instead of elevating them.
To add on new abilities to a person's well being, it is not necessary to pass on judgement about the things the person can not do. It is necessary to get on the road and progress step by step, day by day, and that is what life does by taking each person on a different road; "which one is better? which one is worse?" who decides, depending on what? If a person is doing the best with all that is in hand, no other should be entitled to say no more...
8 Şubat 2016 Pazartesi
Herşey bir sebep için olur..! / Everything happens for a reason..!
Herşey bir sebep için mi olur, gerçekten?
Yaşanırken değil de, sonrasında geriye dönüp bakınca mı anlam kazanır hayat?
Olup biten herşeye "bunun da bir sebebi vardır" mı demek gerekir?
Kabullenmek değil de bu, bekleyip görmek midir?
Bazı zamanlar nasıl olur da, herşey zincirleme rayından çıkar?
Ve nasıl olur da bazen, herşey ucu ucuna bir denk gelir, yolunda gider?
Nedendir bazen en güzelin keyfini çıkaramazken insanoğlu, bazen herşeyden zevk alabilir?
Bazen midir, bazısı mıdır, o değeri bilme halinde belirleyici olan?
Sonunu bilmek mümkün olsa hikayenin, hikaye aynı kalır mı?
Bilmemekten doğan buhran, gerçekten iyi olacağına olan inançla aşılır mı?
İyi olan nedir ki zaten?
Yaşayıp geçmeden anlaşılır mı?
Everything happens for a reason, is it so really?
Does life acquire meaning after it's lived and done and we look back on it all so after?
Do we have to say, "it should have a reason too" for all of everything?
Is it a wait and see, rather than an acceptance?
How does everything get out of track at times?
And how does it all come together so smoothly at others?
How come mankind can't enjoy the best at times, and gets pleasure from it all at others?
Is it at times, or the ones, that determine the state of value estimation?
If it were possible to know the ending of the story, would the story stay the same?
Is it possible to overcome the crisis by the faith for the best?
What is the best anyway?
Can it be evaluated before it is lived and passed?
Yaşanırken değil de, sonrasında geriye dönüp bakınca mı anlam kazanır hayat?
Olup biten herşeye "bunun da bir sebebi vardır" mı demek gerekir?
Kabullenmek değil de bu, bekleyip görmek midir?
Bazı zamanlar nasıl olur da, herşey zincirleme rayından çıkar?
Ve nasıl olur da bazen, herşey ucu ucuna bir denk gelir, yolunda gider?
Nedendir bazen en güzelin keyfini çıkaramazken insanoğlu, bazen herşeyden zevk alabilir?
Bazen midir, bazısı mıdır, o değeri bilme halinde belirleyici olan?
Sonunu bilmek mümkün olsa hikayenin, hikaye aynı kalır mı?
Bilmemekten doğan buhran, gerçekten iyi olacağına olan inançla aşılır mı?
İyi olan nedir ki zaten?
Yaşayıp geçmeden anlaşılır mı?
Everything happens for a reason, is it so really?
Does life acquire meaning after it's lived and done and we look back on it all so after?
Do we have to say, "it should have a reason too" for all of everything?
Is it a wait and see, rather than an acceptance?
How does everything get out of track at times?
And how does it all come together so smoothly at others?
How come mankind can't enjoy the best at times, and gets pleasure from it all at others?
Is it at times, or the ones, that determine the state of value estimation?
If it were possible to know the ending of the story, would the story stay the same?
Is it possible to overcome the crisis by the faith for the best?
What is the best anyway?
Can it be evaluated before it is lived and passed?
19 Ocak 2016 Salı
Evet, yapabiliriz..! / Yes, we can.!
"Başarının ölçütü başlamak değildir. Tamamlamak da değildir. Başarının ölçütü devamlılıktır. Bıkmadan, usanmadan, istikrarla devam etmek..."
Çok beğendim bu sözü; sanki beni, bizi, CAN'ın ekibini ve çabasını tarif eder gibi... Emeğe ve doğruya ulaşmak için sarfedilen çabaya inancımı ayakta tutmak için çok da ihtiyaç duyduğum bir anda çıktı karşıma, ne mutlu bana :)
Öyle bir yol ki bu, sadece başı ve sonu belli, doğduk ve öleceğiz, bu iki nokta net. Bu iki noktanın arası ise belirsiz, ne seçimler bizim ne sonuçlar kontrolümüzde, ama çabalıyoruz, elimizdekiler ile elimizden gelenin en iyisini yapmak için uğraşıyoruz. Nasıl bir motivasyonsa bu; pes etmeden, yılmadan, bazen yorulsak da devam ediyoruz, hele işin için de çocuklarımız var ise vargeçme şansımız olmuyor, sanki bitmez tükenmez bir enerji ve sabır ile hep devam etmek tek seçenek; en azından bana öyle geliyor.
Bu yolculukta CAN yoldaşlarımız oluyor bazen, karşımıza çıktıkları için şükrettiğimiz insanlar... Ve ben inanıyorum ki onların sayısı, karşılarına çıktığımız için şükredenler kadar az veya çok. Etme bulma dünyası, dedikleri bu olsa gerek. İnsanın gerçekten parayla, mevkiyle, şöhretle elde edemeyeceği birşey varsa o da o doğru yerde doğru zamanda gerçekleşen bu karşılaşmalar. Bazen ufacık bir tebessüm, bazen bir kalp ağrısının son bulması, bazen dünyevi bir mucizeye tanıklık eden küçük mutluluklar veya destansı hikayeler oluyor...
Bu insanlar bir bir biraraya geliyor ve bir ekip oluyor, hayatı güzelleştiren. "Bir ekip birlikte çalışan bir grup insan değildir. Bir ekip birbirine güvenen bir grup insandır." Tıpkı CANın ekibi gibi...
"The criteria for success is neither to start nor to finish. The criteria for success is continuity. To continue without giving up, letting down, with steadiness..."
I liked this saying very much; it was as though it described me, us, CAN's team and all the effort... It came up in such a time when I needed something to hold on to to support my belief about work and effort to reach what is right, lucky me :)
It is such a road, that only the start and the end is known, we were born and we will die, these two points are clear. But the interim of the two points is unclear, neither the choices are ours nor the results are under our control, but we try, we try to make out the best that we can with all that we have. Whatever the motivation; we do not stop, we do not give up, although we are tired at times we continue, and if there is the sake of our children concerned we do not have the chance to let go, it is as if the only possibility is to move on with a never-ending energy and patience; at least that is the way I see it.
In this journey we sometimes have LIFE accompaniers, people who we are thankful for... And I believe that the number of those people are as few or as many as the ones who are thankful for our presence in their lives. What they call, the world of doing and finding, should be this. These encounters at the right time and place are one of those things that are really not possible with money, position, fame. Sometimes a glimpse of a smile, sometimes the end to a heartache, sometimes a worldly miracle is witnessed with these small instances of happiness or legendary stories...
These people come together one by one and make up a team, beautifying life. "A team is not a group of people who work together. A team is a group of people who trust each other." Just like CAN's team...
Çok beğendim bu sözü; sanki beni, bizi, CAN'ın ekibini ve çabasını tarif eder gibi... Emeğe ve doğruya ulaşmak için sarfedilen çabaya inancımı ayakta tutmak için çok da ihtiyaç duyduğum bir anda çıktı karşıma, ne mutlu bana :)
Öyle bir yol ki bu, sadece başı ve sonu belli, doğduk ve öleceğiz, bu iki nokta net. Bu iki noktanın arası ise belirsiz, ne seçimler bizim ne sonuçlar kontrolümüzde, ama çabalıyoruz, elimizdekiler ile elimizden gelenin en iyisini yapmak için uğraşıyoruz. Nasıl bir motivasyonsa bu; pes etmeden, yılmadan, bazen yorulsak da devam ediyoruz, hele işin için de çocuklarımız var ise vargeçme şansımız olmuyor, sanki bitmez tükenmez bir enerji ve sabır ile hep devam etmek tek seçenek; en azından bana öyle geliyor.
Bu yolculukta CAN yoldaşlarımız oluyor bazen, karşımıza çıktıkları için şükrettiğimiz insanlar... Ve ben inanıyorum ki onların sayısı, karşılarına çıktığımız için şükredenler kadar az veya çok. Etme bulma dünyası, dedikleri bu olsa gerek. İnsanın gerçekten parayla, mevkiyle, şöhretle elde edemeyeceği birşey varsa o da o doğru yerde doğru zamanda gerçekleşen bu karşılaşmalar. Bazen ufacık bir tebessüm, bazen bir kalp ağrısının son bulması, bazen dünyevi bir mucizeye tanıklık eden küçük mutluluklar veya destansı hikayeler oluyor...
Bu insanlar bir bir biraraya geliyor ve bir ekip oluyor, hayatı güzelleştiren. "Bir ekip birlikte çalışan bir grup insan değildir. Bir ekip birbirine güvenen bir grup insandır." Tıpkı CANın ekibi gibi...
"The criteria for success is neither to start nor to finish. The criteria for success is continuity. To continue without giving up, letting down, with steadiness..."
I liked this saying very much; it was as though it described me, us, CAN's team and all the effort... It came up in such a time when I needed something to hold on to to support my belief about work and effort to reach what is right, lucky me :)
It is such a road, that only the start and the end is known, we were born and we will die, these two points are clear. But the interim of the two points is unclear, neither the choices are ours nor the results are under our control, but we try, we try to make out the best that we can with all that we have. Whatever the motivation; we do not stop, we do not give up, although we are tired at times we continue, and if there is the sake of our children concerned we do not have the chance to let go, it is as if the only possibility is to move on with a never-ending energy and patience; at least that is the way I see it.
In this journey we sometimes have LIFE accompaniers, people who we are thankful for... And I believe that the number of those people are as few or as many as the ones who are thankful for our presence in their lives. What they call, the world of doing and finding, should be this. These encounters at the right time and place are one of those things that are really not possible with money, position, fame. Sometimes a glimpse of a smile, sometimes the end to a heartache, sometimes a worldly miracle is witnessed with these small instances of happiness or legendary stories...
These people come together one by one and make up a team, beautifying life. "A team is not a group of people who work together. A team is a group of people who trust each other." Just like CAN's team...
1 Ekim 2015 Perşembe
Hayat değiştiren deneyim / A life changing experience
CAN ile ilgili bugüne kadar çok şey söylendi, çok şey yaşandı ve birçoğu oldukça sıra dışıydı. Ve bugün bu yaşanmışlıklara bir yenisi daha eklendi. En içten, en çekingen, en alçakgönüllü ve en iyi niyetli haliyle dile getirilenler hayat değiştiren bir deneyim daha kattı kimliklerimize...
Evet CAN ilk karşılaşılan andan itibaren alışılmışlıkların dışında bir çocuk ve sonrasında sarsıcı bir deneyim. O özgür bir ruh..! Ve belki de be dünyaya gelip yaşam mücadelesi veren ve kazanan bedenlerin en miniklerinden.
Bugün özgüvenli ve iyi niyetli insanların cesaretle nasıl beraber yol alabileceklerinin bir örneği vardı. İdealist yüreklerin nasıl üzüntüyü mücadele gücüne çevirebileceğinin bir örneği... Ve yaşam aslında farklılıklarımızın bizi getirdiği noktadan ibaret olsa gerekti. Hayatı bir mücadele değil de, aslında bir birikim yolculuğu olarak görebilmenin gücü vardı bugün sahnede.
Yarın için kalıcı bir fark yaratıldığını hissettiğim, gerçeklerin değil ama algının değişiminin yaşamlarımıza getireceği olumlu katkının ümidiyle uykuya dalacağım bir gün oldu. CAN için, bizim için ve CAN'ın Ekibi için...
Until today a lot has been said, a lot has been lived through with respect to CAN and most of that was quite extraordinary. And today something further was added on top of all that was lived through thus far. All that has been put through in the most sincere, most hesitant, most modest and most goodhearted way added up another life changing experience to our identities...
Yes CAN is a kid outside the box right from the start and a shocking experience there after. He is a free soul..! And maybe he is one of the smallest ones who has come to battle for life in this world to survive.
Today there was an example set to show how people with self-confidence and goodwill can forge ahead together with courage. An example to show how idealist hearts can change anguish into encounter-power... And life must in fact be solely and implicitly where our differences bring us to be. Today the power of being able to see life as a raising-journey rather then a struggle was on stage.
It was a day that I felt a permanent change for tomorrow was created, where I will fall a sleep with the hope that; although the reality might as well be the same, the change in perception will bring a positive gain to our lives. For CAN, for us and for CAN's Team...
Evet CAN ilk karşılaşılan andan itibaren alışılmışlıkların dışında bir çocuk ve sonrasında sarsıcı bir deneyim. O özgür bir ruh..! Ve belki de be dünyaya gelip yaşam mücadelesi veren ve kazanan bedenlerin en miniklerinden.
Bugün özgüvenli ve iyi niyetli insanların cesaretle nasıl beraber yol alabileceklerinin bir örneği vardı. İdealist yüreklerin nasıl üzüntüyü mücadele gücüne çevirebileceğinin bir örneği... Ve yaşam aslında farklılıklarımızın bizi getirdiği noktadan ibaret olsa gerekti. Hayatı bir mücadele değil de, aslında bir birikim yolculuğu olarak görebilmenin gücü vardı bugün sahnede.
Yarın için kalıcı bir fark yaratıldığını hissettiğim, gerçeklerin değil ama algının değişiminin yaşamlarımıza getireceği olumlu katkının ümidiyle uykuya dalacağım bir gün oldu. CAN için, bizim için ve CAN'ın Ekibi için...
Until today a lot has been said, a lot has been lived through with respect to CAN and most of that was quite extraordinary. And today something further was added on top of all that was lived through thus far. All that has been put through in the most sincere, most hesitant, most modest and most goodhearted way added up another life changing experience to our identities...
Yes CAN is a kid outside the box right from the start and a shocking experience there after. He is a free soul..! And maybe he is one of the smallest ones who has come to battle for life in this world to survive.
Today there was an example set to show how people with self-confidence and goodwill can forge ahead together with courage. An example to show how idealist hearts can change anguish into encounter-power... And life must in fact be solely and implicitly where our differences bring us to be. Today the power of being able to see life as a raising-journey rather then a struggle was on stage.
It was a day that I felt a permanent change for tomorrow was created, where I will fall a sleep with the hope that; although the reality might as well be the same, the change in perception will bring a positive gain to our lives. For CAN, for us and for CAN's Team...
14 Haziran 2015 Pazar
Irmaktaki Sandalım / Boat On The River
Beni ırmaktaki sandalıma geri götür
Gitmeye ihtiyacım var, inmeye ihtiyacım var
Beni ırmaktaki sandalıma geri götür
Ve artık ağlamayacağım.
Onun sularına bakarken zaman durur
Beni sakinleştirir, bana nazikçe dokunarak
Sular ırmaktaki sandalımı geçip giderken
O yüzden artık ağlamıyorum.
O yüzden artık ağlamıyorum.
Irmak geniş
Irmak hayatıma kumların üzerindeki dalgalar gibi dokunuyor
Ve bütün yollar huzur üssüne çıkıyor
Yüzümdeki huzursuzluğun kaybolduğu yere
Yüzümdeki huzursuzluğun kaybolduğu yere
Beni ırmaktaki sandalıma götür
Ve artık ağlayamacağım.
Irmak derin,
Irmak hayatıma kumların üzerindeki dalgalar gibi dokunuyor
Ve bütün yollar huzur üssüne çıkıyor
Yüzümdeki huzursuzluğun kaybolduğu yere
Beni ırmaktaki sandalıma götür
Aşağı inmek zorundayım, seninle inmeme izin ver
Beni ırmaktaki sandalıma götür
Ve artık ağlayamayacağım
Ve artık ağlayamayacağım.
Take me back to my boat on the river
I need to go down, I need to come down
Take me back to my boat on the river
And I wont cry out any more
Time stands still as I gaze in her waters
She eases me down, touching me gently
With the waters that flow past my boat on the river
So I don't cry out anymore
Oh the river is wide
The river it touches my life like the waves on the sand
And all roads lead to tranquillity base
Where the frown on my face disappears
Take me down to my boat on the river
And I won't cry out anymore
Oh the river is deep
The river it touches my life like the waves on the sand
And all roads lead to tranquillity base
Where the frown on my face disappears
Take me down to my boat on the river
I need to go down, with you let me go down
Take me back to my boat on the river
And I won't cry out anymore
And I won't cry out anymore
I need to go down, I need to come down
Take me back to my boat on the river
And I wont cry out any more
Time stands still as I gaze in her waters
She eases me down, touching me gently
With the waters that flow past my boat on the river
So I don't cry out anymore
Oh the river is wide
The river it touches my life like the waves on the sand
And all roads lead to tranquillity base
Where the frown on my face disappears
Take me down to my boat on the river
And I won't cry out anymore
Oh the river is deep
The river it touches my life like the waves on the sand
And all roads lead to tranquillity base
Where the frown on my face disappears
Take me down to my boat on the river
I need to go down, with you let me go down
Take me back to my boat on the river
And I won't cry out anymore
And I won't cry out anymore
25 Mayıs 2015 Pazartesi
Ve artık yiyebiliyoruz..! / And we are able to eat..!
Biz artık herşeyi yiyebiliyoruz ve hatta her yeni şeyi bir kez olsun yemeyi denemek istiyoruz. Bazılarını beğeniyor, bazılarını bırakıyoruz ama sevdiğimizi ayırt ediyor ve yiyebiliyoruz. İnanılmaz bir damak tadımız var, kendi içinde tutarlı ve ayırt edici özelliklere sahip.
Evet, evet CANdan bahsediyorum. Hani o her öğün kusan, çiğnemeyi bilemeyen, en ufak bir pütürle başa çıkamayan o çocuktan :) O çocuk şimdi beğendili kuzu kapama yiyor, hem de nasıl bir iştahla, ağzına şapırdata şapırtada, bir görseniz inanmak mümkün değil bu çocuğun geçmişte yaşadıklarına...
Bu insanın yaşam kalitesini inanılmaz arttıran müthiş bir özgürlük! Çok basit gibi görünüyor belki dışardan bakılınca, insan ne var ki işte hazırlayıverirsin diyor belki, ama yaşayan bilir, bu nasıl bir sıkıntıdır. Gittiğin her yere yemek taşımak ve hatta taşıyamayacağın yerlere gidememek, hep bir öğün sonrasını planlamak, ya tamam işte orada birşeyler yeriz diyememek. Çok basit ve anlamsızca zor.
Ve bitti, o günler de geride kaldı. Şimdilerde "anne evde yemeyelim, anne çorba içmeyelim, başka bir yerde başka birşey yiyelim" diyen bir CAN var. Hiçbir isteğini kırmıyorum, evladım yıllardır hepsinden mahrum ve hepsine aç...
Eskiden ağzında büskivi kırıntısını ne yapacağını bilemeyen çocuk şimdilerde ağzını öyle bir dolduruyor ki, birtanem dur bir nefes al, diyorum ya kendime bile şaşırıyorum. Ve inanıyorum bu yeme becerilerindeki gelişmenin oral-motor süreçlerine olan olumlu katkısı konuşmaya da yansıyacak. Ümit ediyorum ki, CAN zaten belli bir noktaya getirdiği konuşma becerilerini hızla daha ileriye taşıyacak.
CAN bu dönemde birşey daha başardı. Oral-motor gelişiminin yanında kaba-motor alanda da dev bir adım attı. CAN artık bağımsız ve hiçbirşeysiz yüzüyor. Evet, bata çıka filan ama 50 mlik havuzu bir uçtan bir uca gidip dönüyor.
İnanılmaz bir emek, inanılmaz bir çaba... Ve ben bir kez daha CAN'a ve Ekibine teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız..!
We can now eat everything and furthermore we want to try eating anything new at least for once. We like some, we leave others, but we differentiate what we love and we can eat it too. We have an unbelievable sense of taste, it is consistent and has unique characteristics.
Yes, yes I am talking about CAN. That same boy who used to puke every meal, that boy who could not handle the tiniest chop :) That boy is now eating lamb meat with egg plant with such an appetite, smacking his lips, if you saw him you would have a hard time believing all that he has been through...
This is an awesome liberty that adds up so much to one's life quality! Maybe it seems something very simple for an outsider, what is the fuss about anyway you just prepare something may be the reaction, but the ones who have lived something similar would know, what kind of a difficulty it is. To take food to every place you go and even not to got to places that you can not do that for, to plan for the next meal(s) all the time, unable to say ok we will eat something there. So simple and meaninglessly hard.
And it is over, those days have gone by too. Nowadays there is a CAN who says, "mom let's not eat at home, let's not drink soup, let's go somewhere else and eat something else". I do not turn down any of his requests, my child is devoid of all and hungry for all for years...
The child who did not know how to handle a cracker crust in his mouth, nowadays fill his mouth so much that I say, darling stop and take a breath, astonishing myself too. And I believe that the positive affect of the eating on oral-motor abilities will reflect on speaking too. I hope that CAN will progress even more rapidly regarding the speaking abilities that he has built up to a certain point.
CAN has achieved something else in this same period. Along with his oral-motor progress he has taken a giant step in gross-motor area too. CAN can now swim on his own without any supporting equipment. Yes, in and out, but he can swim the 50m pool a round tour.
An unbelievable work, an incredible effort... And once more I thank CAN and his Team. Thankful for you all..!
Evet, evet CANdan bahsediyorum. Hani o her öğün kusan, çiğnemeyi bilemeyen, en ufak bir pütürle başa çıkamayan o çocuktan :) O çocuk şimdi beğendili kuzu kapama yiyor, hem de nasıl bir iştahla, ağzına şapırdata şapırtada, bir görseniz inanmak mümkün değil bu çocuğun geçmişte yaşadıklarına...
Bu insanın yaşam kalitesini inanılmaz arttıran müthiş bir özgürlük! Çok basit gibi görünüyor belki dışardan bakılınca, insan ne var ki işte hazırlayıverirsin diyor belki, ama yaşayan bilir, bu nasıl bir sıkıntıdır. Gittiğin her yere yemek taşımak ve hatta taşıyamayacağın yerlere gidememek, hep bir öğün sonrasını planlamak, ya tamam işte orada birşeyler yeriz diyememek. Çok basit ve anlamsızca zor.
Ve bitti, o günler de geride kaldı. Şimdilerde "anne evde yemeyelim, anne çorba içmeyelim, başka bir yerde başka birşey yiyelim" diyen bir CAN var. Hiçbir isteğini kırmıyorum, evladım yıllardır hepsinden mahrum ve hepsine aç...
Eskiden ağzında büskivi kırıntısını ne yapacağını bilemeyen çocuk şimdilerde ağzını öyle bir dolduruyor ki, birtanem dur bir nefes al, diyorum ya kendime bile şaşırıyorum. Ve inanıyorum bu yeme becerilerindeki gelişmenin oral-motor süreçlerine olan olumlu katkısı konuşmaya da yansıyacak. Ümit ediyorum ki, CAN zaten belli bir noktaya getirdiği konuşma becerilerini hızla daha ileriye taşıyacak.
CAN bu dönemde birşey daha başardı. Oral-motor gelişiminin yanında kaba-motor alanda da dev bir adım attı. CAN artık bağımsız ve hiçbirşeysiz yüzüyor. Evet, bata çıka filan ama 50 mlik havuzu bir uçtan bir uca gidip dönüyor.
İnanılmaz bir emek, inanılmaz bir çaba... Ve ben bir kez daha CAN'a ve Ekibine teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız..!
We can now eat everything and furthermore we want to try eating anything new at least for once. We like some, we leave others, but we differentiate what we love and we can eat it too. We have an unbelievable sense of taste, it is consistent and has unique characteristics.
Yes, yes I am talking about CAN. That same boy who used to puke every meal, that boy who could not handle the tiniest chop :) That boy is now eating lamb meat with egg plant with such an appetite, smacking his lips, if you saw him you would have a hard time believing all that he has been through...
This is an awesome liberty that adds up so much to one's life quality! Maybe it seems something very simple for an outsider, what is the fuss about anyway you just prepare something may be the reaction, but the ones who have lived something similar would know, what kind of a difficulty it is. To take food to every place you go and even not to got to places that you can not do that for, to plan for the next meal(s) all the time, unable to say ok we will eat something there. So simple and meaninglessly hard.
And it is over, those days have gone by too. Nowadays there is a CAN who says, "mom let's not eat at home, let's not drink soup, let's go somewhere else and eat something else". I do not turn down any of his requests, my child is devoid of all and hungry for all for years...
The child who did not know how to handle a cracker crust in his mouth, nowadays fill his mouth so much that I say, darling stop and take a breath, astonishing myself too. And I believe that the positive affect of the eating on oral-motor abilities will reflect on speaking too. I hope that CAN will progress even more rapidly regarding the speaking abilities that he has built up to a certain point.
CAN has achieved something else in this same period. Along with his oral-motor progress he has taken a giant step in gross-motor area too. CAN can now swim on his own without any supporting equipment. Yes, in and out, but he can swim the 50m pool a round tour.
An unbelievable work, an incredible effort... And once more I thank CAN and his Team. Thankful for you all..!
10 Şubat 2015 Salı
İlk karne / First report card
CAN doğduktan ve hayata tutunmayı başardıktan sonra geçen o zorlu ilk yıllarda aklımdan geçebilen en uzun vadeli soru cümlesi "bu çocuğun ilkokula gittiğini görebilecek miyim?" idi. Bu iki uçlu bir soruydu: bu çocuk gidebilek mi ve ben görebilecek miyim? Sanki o ilkokul yılları çoook çok uzaktaydı. Bir taraftan bir an önce o yıllarda ne olacağını öğrenmek istiyordum, ama bir taraftan da o yıllar gelmeden önce başarılması gerekenleri düşünüp olabildiğince zamanımız olmasını diliyordum.
Haftalar, aylar, yıllar geçti ve o günler geldi. Hani o "nasıl olacak o zamanki halimiz" dediğim, hani o "o zamana kadar inşallah" dediğim, hani o hayal bile edemedeğim veya etmeye başlayıp da zihnimden olumsuz birşeyler geçiverir ve geri alamam korkusuyla zihnimden düşünceleri uzaklaştırdığım...
CAN Eylül 2014'te ilkokula başladı. Eylül 2014, sanki dün, sanki bir asır önce, yeni bir milat... Hayatımdaki o 3 adam tarafından önceki ben, sonraki ben durumu yaratılan yeni bir tarih, Eylül 2014.
Dışarıda kar fırtınası var bugün, aklımı meşgul edecek hiçbirşeye konsantre olamıyorum rüzgarın sesinden, aklımda Babam ve CAN var, gözümde yaşlar...
CAN'ın okula başladığı o gün iple çekilmişti, tıpki CANın ilk karnesi gibi, hepsi "ÇOK İYİ" ama çok daha değerli bir bölüm var, öğretmenin notu diyor ki: "CAN, Canım, iyiki benim öğrencim olmuşsun. Seni tanıdığım için kendimi şanslı hissediyorum. Derslerinde ve arkadaşlarınla olan ilişkilerinde oldukça başarılısın. İkinci dönemde aynı başarının devam edeceğine eminim."
CANın Ekibi siz çok yaşayın...
In those daunting first years that were to follow after CAN was born and was able to hold on to life, the longest dated question that I could formulate in my mind was "will I be able to see this child going to school?". This was a two tailed question: will this child be able to go and will I be able to see? It was as though those primary school years were soooo so far away. In one hand I was anxious to know what was there to come in those years, but on the other hand I thought of all there was to achieve and I wished that we had enough time to accomplish all there was to be done.
Weeks, months, years passed by and those days are here. Those times that I said "what it would be like" for, those times that I said "hope at that time" for, those that I could not even imagine or started imagining but fended off those thoughts with the fear that a negative thought would cross my mind which I would not be able to undo.
CAN started elementary school in September 2014. September 2014, just like yesterday, as if a decade ago, a new milestone... Once again a new date created in my life by those 3 man, as before and after, September 2014.
There is a snowstorm outside today, I can not concentrate on anything that will keep my mind busy because of the noise of the wind, I have Dad and CAN in my mind, tears in my eyes...
The day CAN started school was long waited for, just like CAN's first report card, all is "WELL DONE" but there is a part far more precious, the note of the teacher says: "CAN, my life, I am thankful that you have become my student. I fell lucky because I have had the chance to get to know you. You are quite successful in your lessons and in your relations with your friends. I am sure that the same success will continue in the second term."
Bless CAN's Team...
Haftalar, aylar, yıllar geçti ve o günler geldi. Hani o "nasıl olacak o zamanki halimiz" dediğim, hani o "o zamana kadar inşallah" dediğim, hani o hayal bile edemedeğim veya etmeye başlayıp da zihnimden olumsuz birşeyler geçiverir ve geri alamam korkusuyla zihnimden düşünceleri uzaklaştırdığım...
CAN Eylül 2014'te ilkokula başladı. Eylül 2014, sanki dün, sanki bir asır önce, yeni bir milat... Hayatımdaki o 3 adam tarafından önceki ben, sonraki ben durumu yaratılan yeni bir tarih, Eylül 2014.
Dışarıda kar fırtınası var bugün, aklımı meşgul edecek hiçbirşeye konsantre olamıyorum rüzgarın sesinden, aklımda Babam ve CAN var, gözümde yaşlar...
CAN'ın okula başladığı o gün iple çekilmişti, tıpki CANın ilk karnesi gibi, hepsi "ÇOK İYİ" ama çok daha değerli bir bölüm var, öğretmenin notu diyor ki: "CAN, Canım, iyiki benim öğrencim olmuşsun. Seni tanıdığım için kendimi şanslı hissediyorum. Derslerinde ve arkadaşlarınla olan ilişkilerinde oldukça başarılısın. İkinci dönemde aynı başarının devam edeceğine eminim."
CANın Ekibi siz çok yaşayın...
In those daunting first years that were to follow after CAN was born and was able to hold on to life, the longest dated question that I could formulate in my mind was "will I be able to see this child going to school?". This was a two tailed question: will this child be able to go and will I be able to see? It was as though those primary school years were soooo so far away. In one hand I was anxious to know what was there to come in those years, but on the other hand I thought of all there was to achieve and I wished that we had enough time to accomplish all there was to be done.
Weeks, months, years passed by and those days are here. Those times that I said "what it would be like" for, those times that I said "hope at that time" for, those that I could not even imagine or started imagining but fended off those thoughts with the fear that a negative thought would cross my mind which I would not be able to undo.
CAN started elementary school in September 2014. September 2014, just like yesterday, as if a decade ago, a new milestone... Once again a new date created in my life by those 3 man, as before and after, September 2014.
There is a snowstorm outside today, I can not concentrate on anything that will keep my mind busy because of the noise of the wind, I have Dad and CAN in my mind, tears in my eyes...
The day CAN started school was long waited for, just like CAN's first report card, all is "WELL DONE" but there is a part far more precious, the note of the teacher says: "CAN, my life, I am thankful that you have become my student. I fell lucky because I have had the chance to get to know you. You are quite successful in your lessons and in your relations with your friends. I am sure that the same success will continue in the second term."
Bless CAN's Team...
20 Ekim 2014 Pazartesi
5 Ağustos 2014 Salı
Yürek Çarpıntısı / Heart Palpitation
Telefon çalıp da oğlumun okulundan aradıklarını görünce,
Günün beklenmedik bir saatinde kapı vurulunca,
Çocuğum "anne" diye gözleri buğulu bakınca,
Babam o kendine has şekliyle her saçımı okşadığında,
Bir tek benim yüreğim mi çarpıyor?
Birileri insanlık namına bir el uzatınca,
Hiç hesapta yokken iyi birşey olunca,
Vatan, millet, bayrak denince,
Hayatımdaki o üç adamdan bahsedilince,
Bir tek benim mi gözlerim doluyor?
Her lüzumsuz insan fütursuzca yerli yersiz konuştukça,
Hep kendini haklı bilenler etrafta dolaştıkça,
Herşeyi bildiğini zannedenler ahkam kestikçe,
Emeğe saygı yitip, masuma itibar bittikçe,
Bir tek ben mi sinirden titriyorum?
Ne kadar kolay konuşmak, "bekara karı boşamak" ne kadar kolay,
Ne kadar kolay halletmek, "elini taşın altına koyan" olmayınca,
Ne kadar zor yaşamak, kimse senin yerine kendini koymayınca,
Ne kadar zor tutunmaya çalışmak, kaybedecek birşeyin olmayınca...
As the phone rings and they are calling from by son's school,
As the door knocks at an unexpected time of the day,
As my child looks up and says "mom" with blue eyes,
Every time my dad strokes my hair in that special way,
Is it only my heart that is palpitating?
As one puts out a hand in the name of humanity,
As something good happens all so unexpectedly,
As they talk about homeland, nation, flag,
When it is about those three man of my life,
Is it only my eyes that fill up with tears?
As every unnecessary person talks out of place,
As those who think they are always right walk around,
As those who think they know everything dogmatize,
As respect to effort diminishes, as regard to blameless run out,
Is it only me who trembles with frustration?
It is so easy to talk, it is so "easy to divorce for an unmarried lad",
It is so easy to get it done, when you are not the one "to stick out your neck",
It is so hard to live, when nobody walks in your shoes,
It is so hard to hold on, when you have nothing to loose...
Günün beklenmedik bir saatinde kapı vurulunca,
Çocuğum "anne" diye gözleri buğulu bakınca,
Babam o kendine has şekliyle her saçımı okşadığında,
Bir tek benim yüreğim mi çarpıyor?
Birileri insanlık namına bir el uzatınca,
Hiç hesapta yokken iyi birşey olunca,
Vatan, millet, bayrak denince,
Hayatımdaki o üç adamdan bahsedilince,
Bir tek benim mi gözlerim doluyor?
Her lüzumsuz insan fütursuzca yerli yersiz konuştukça,
Hep kendini haklı bilenler etrafta dolaştıkça,
Herşeyi bildiğini zannedenler ahkam kestikçe,
Emeğe saygı yitip, masuma itibar bittikçe,
Bir tek ben mi sinirden titriyorum?
Ne kadar kolay konuşmak, "bekara karı boşamak" ne kadar kolay,
Ne kadar kolay halletmek, "elini taşın altına koyan" olmayınca,
Ne kadar zor yaşamak, kimse senin yerine kendini koymayınca,
Ne kadar zor tutunmaya çalışmak, kaybedecek birşeyin olmayınca...
As the phone rings and they are calling from by son's school,
As the door knocks at an unexpected time of the day,
As my child looks up and says "mom" with blue eyes,
Every time my dad strokes my hair in that special way,
Is it only my heart that is palpitating?
As one puts out a hand in the name of humanity,
As something good happens all so unexpectedly,
As they talk about homeland, nation, flag,
When it is about those three man of my life,
Is it only my eyes that fill up with tears?
As every unnecessary person talks out of place,
As those who think they are always right walk around,
As those who think they know everything dogmatize,
As respect to effort diminishes, as regard to blameless run out,
Is it only me who trembles with frustration?
It is so easy to talk, it is so "easy to divorce for an unmarried lad",
It is so easy to get it done, when you are not the one "to stick out your neck",
It is so hard to live, when nobody walks in your shoes,
It is so hard to hold on, when you have nothing to loose...
21 Temmuz 2014 Pazartesi
İlk Burger / First Burger
Yenidoğan Yoğunbakım günlerinden bir anekdot ile başlamak istiyorum bu yazıya...
Asistan: Hocam anneye anlatıyorum, anlatıyorum, anlamıyor. O hala bu çocukla Burgerking'de hamburger yiyebileceğini düşünüyor.
Yıllardır espri konusudur aramızda bu cümleler. CANın çiğneme ile ilgili problemleri de bu söylemi neredeyse haklı çıkaracak nitelikte geliştirdi hayatımızı geçen yıllarda. Ben de fastfoodun zararları üzerine geçen diyaloglarda, en azından zararlı birşey yememiş oluyorsunuz denildiğinde hep şöyle derim, "CAN yesin, ben kesinlikle karşı çıkmayacağım, ne istiyorsa yiyebilir". Ve o günlerin ilk adımları atılıyor artık. Bu haftasonu CAN çiğneyerek yemeyi öğrenme tecrübelerine kızarmış patatesin arkasından hamburgeri de ekledi.
Artık CAN ince halkalar halinde kesilip ortadan ikiye bölünmüş tam bir muzu çatalla meyve salatası kıvamında yiyebiliyor. Veya küp küp keşilmiş bir rosto köfteyi bitirebiliyor. Pirinç ve bulgur pilavını severek çatalıyla yiyor. O şeker domatesleri ortadan ikiye kesin onları da afiyetle yiyor. Herşeyi denemesi ve beğendiklerini ifade edip daha fazla istemesi inanılmaz bir tecrübe hepimiz için.
Eskiden "bu çocuğu doğaya bırakın, beslenemez, hayatta kalamaz" derdim. Artık "yaşayacak kadar yer, kendini kurtarır" diyebiliyorum. Ne mutlu bana, bize, tüm CAN'ın ekibine, CANımıza, ne mutlu...
I want to start this post with an anecdote from the NICU days...
Assistant: Doc I am explaining to the mother over and over again, but she does not understand. She still thinks that she will be eating an hamburger with this child in Burgerking.
For years these sentences have been a teaser amongst us. CAN's chewing problems have made this insight nearly a reality in the past years. While people talk about the harms of fastfood they tell me that in a way we are kind of lucky because we do not eat anything unhealthy and I repeat the same motto, "If CAN eats, I will not be against it, he can eat whatever he wants". This weekend CAN has added hamburgers after fries to his eating by chewing tryouts.
Now CAN can eat a whole banana sliced in thin half-circles by fork just like a fruit salad. Or a slice of roast cut down in cubes. He enjoys eating rice and bulgur by his fork. Cut down those sweet tomatoes in two and he eats those too. It is an unbelievable experience for us all for him to try out different things and ask for more if he likes it.
In the past I used to say, "this child will not survive, he will not be able to feed if left in nature". But now I can say "he can eat enough to survive, he will save himself". So happy for me, for us, for CAN's team, for CAN, so happy...
Asistan: Hocam anneye anlatıyorum, anlatıyorum, anlamıyor. O hala bu çocukla Burgerking'de hamburger yiyebileceğini düşünüyor.
Yıllardır espri konusudur aramızda bu cümleler. CANın çiğneme ile ilgili problemleri de bu söylemi neredeyse haklı çıkaracak nitelikte geliştirdi hayatımızı geçen yıllarda. Ben de fastfoodun zararları üzerine geçen diyaloglarda, en azından zararlı birşey yememiş oluyorsunuz denildiğinde hep şöyle derim, "CAN yesin, ben kesinlikle karşı çıkmayacağım, ne istiyorsa yiyebilir". Ve o günlerin ilk adımları atılıyor artık. Bu haftasonu CAN çiğneyerek yemeyi öğrenme tecrübelerine kızarmış patatesin arkasından hamburgeri de ekledi.
Artık CAN ince halkalar halinde kesilip ortadan ikiye bölünmüş tam bir muzu çatalla meyve salatası kıvamında yiyebiliyor. Veya küp küp keşilmiş bir rosto köfteyi bitirebiliyor. Pirinç ve bulgur pilavını severek çatalıyla yiyor. O şeker domatesleri ortadan ikiye kesin onları da afiyetle yiyor. Herşeyi denemesi ve beğendiklerini ifade edip daha fazla istemesi inanılmaz bir tecrübe hepimiz için.
Eskiden "bu çocuğu doğaya bırakın, beslenemez, hayatta kalamaz" derdim. Artık "yaşayacak kadar yer, kendini kurtarır" diyebiliyorum. Ne mutlu bana, bize, tüm CAN'ın ekibine, CANımıza, ne mutlu...
I want to start this post with an anecdote from the NICU days...
Assistant: Doc I am explaining to the mother over and over again, but she does not understand. She still thinks that she will be eating an hamburger with this child in Burgerking.
For years these sentences have been a teaser amongst us. CAN's chewing problems have made this insight nearly a reality in the past years. While people talk about the harms of fastfood they tell me that in a way we are kind of lucky because we do not eat anything unhealthy and I repeat the same motto, "If CAN eats, I will not be against it, he can eat whatever he wants". This weekend CAN has added hamburgers after fries to his eating by chewing tryouts.
Now CAN can eat a whole banana sliced in thin half-circles by fork just like a fruit salad. Or a slice of roast cut down in cubes. He enjoys eating rice and bulgur by his fork. Cut down those sweet tomatoes in two and he eats those too. It is an unbelievable experience for us all for him to try out different things and ask for more if he likes it.
In the past I used to say, "this child will not survive, he will not be able to feed if left in nature". But now I can say "he can eat enough to survive, he will save himself". So happy for me, for us, for CAN's team, for CAN, so happy...
16 Haziran 2014 Pazartesi
Hayatımdaki 3 ADAM / The 3 MAN in my life
Gözlerimi dünyaya açtığım günden beri birçok insan tanıdım. Herbiri beni farklı şekillerde etkiledi, hayatıma renk kattı, yön verdi. Kimileri geldi geçti, kimileri kalıcı oldu. Ama 3 "adam" var ki onlar hep vazgeçilmezimdi...
15.06.2014 günü bu 3 adam hayatıma bir kez daha damgalarını eş zamanlı vurdu. Sanki kalbim durdup durup yeniden atmaya başladı, sanki göz yaşlarım acıyla harmanlanan mutluluktan hiç durmadan aktı.
Babalar günüydü,
Hastane günüydü,
Mezuniyet günüydü,
Sahnede gösteri günüydü,
Dün beni bitiren bir gündü...
Her yerde olmak istediğim,
Ama hiçbir yerde olamadığım bir gündü.
Dün aklımın kalbime yenik düştüğü günlerden biriydi,
Kaçmanın kurtuluş olamadığı,
Kalıp savaşmak gereğinin yarattığı çaresizliğin günüydü dün...
Babam, kocam, oğlum CAN; işte hayatımdaki o 3 adam...
I have known many people since the day I was born. They have all effected me in different ways. Some have come and gone, some were here to stay. But there were 3 man who were always my indispensable...
On 15.06.2014 these 3 man have sealed my life once more concurrently. It was as though my heart stopped and started beating again and again, it was as though my tears did not stop falling with the pain mixed with joy.
It was father's day,
It was hospital day,
It was commencement day,
It was stage performance day,
Yesterday was a day that drained my soul...
It was a day that I wanted to be everywhere,
But was not able to be anywhere.
Yesterday was one of those days that my mind lost against my heart,
A day that running away did not bring escape,
Yesterday was the day of helplessness that rooted from the need to stay...
My father, my husband, my son CAN; the 3 man in my life...
15.06.2014 günü bu 3 adam hayatıma bir kez daha damgalarını eş zamanlı vurdu. Sanki kalbim durdup durup yeniden atmaya başladı, sanki göz yaşlarım acıyla harmanlanan mutluluktan hiç durmadan aktı.
Babalar günüydü,
Hastane günüydü,
Mezuniyet günüydü,
Sahnede gösteri günüydü,
Dün beni bitiren bir gündü...
Her yerde olmak istediğim,
Ama hiçbir yerde olamadığım bir gündü.
Dün aklımın kalbime yenik düştüğü günlerden biriydi,
Kaçmanın kurtuluş olamadığı,
Kalıp savaşmak gereğinin yarattığı çaresizliğin günüydü dün...
Babam, kocam, oğlum CAN; işte hayatımdaki o 3 adam...
I have known many people since the day I was born. They have all effected me in different ways. Some have come and gone, some were here to stay. But there were 3 man who were always my indispensable...
On 15.06.2014 these 3 man have sealed my life once more concurrently. It was as though my heart stopped and started beating again and again, it was as though my tears did not stop falling with the pain mixed with joy.
It was father's day,
It was hospital day,
It was commencement day,
It was stage performance day,
Yesterday was a day that drained my soul...
It was a day that I wanted to be everywhere,
But was not able to be anywhere.
Yesterday was one of those days that my mind lost against my heart,
A day that running away did not bring escape,
Yesterday was the day of helplessness that rooted from the need to stay...
My father, my husband, my son CAN; the 3 man in my life...
29 Mayıs 2014 Perşembe
Denemeye devam etmek / To keep on trying
Vazgeçmemek, denemeye devam etmek,
Farklı yaklaşımları, farklı zamanlarda,
Her seferinde yeniden başlayarak,
Sürekli çalışarak, savaşarak,
Yaşamın içinde olma çabasını,
Gelişimi yaşayana kadar ısrarla sürdürmek...
Ortak doğrular olsa da,
Tek bir doğru yok belki,
Genel geçer yaklaşımlar uymuyor,
Her birey farklı,
Her birine açılan özel bir kapı var sanki,
Ve hatta o kapının açılma zamanı da belli ama biz mi bilmiyoruz?
Bazıları bu kadar çabalarken hayata tutunmak için,
Diğerleri sahip olduklarının kıymetini bilse bari,
Ve biraz empati, biraz hoşgörü sahibi olsa,
Destekleyen bir dayanışma ruhu ile çok daha yaşanabilir bir yer olmaz mı dünya?
Herkes bir ucundan tutsa yükler hafiflemez mi?
"El ele tutuşsak, birlik olsak, uzansak sonsuza"...
To stand firm, to keep trying,
Different approaches, at different times,
To start all over again every time,
To keep working, fighting,
To continue with insistence the effort to be a part of life,
Until progress comes there after...
Although there may be common rights,
Maybe there is not only one correct way,
Common approaches do not fit,
Each individual is different,
There seems to be a special door opening for each,
And maybe there is a specific time for the door to be opened that we do not know?
As some struggle so much to hold on to life,
Others may at least know the value of what they have got,
And have some empathy, some toleration,
Wouldn't the world be a better place to live with a supportive solidarity spirit?
Wouldn't the loads lighten if everyone gave it a hand?
"If we hold hands, unite, reach for eternity"...
Farklı yaklaşımları, farklı zamanlarda,
Her seferinde yeniden başlayarak,
Sürekli çalışarak, savaşarak,
Yaşamın içinde olma çabasını,
Gelişimi yaşayana kadar ısrarla sürdürmek...
Ortak doğrular olsa da,
Tek bir doğru yok belki,
Genel geçer yaklaşımlar uymuyor,
Her birey farklı,
Her birine açılan özel bir kapı var sanki,
Ve hatta o kapının açılma zamanı da belli ama biz mi bilmiyoruz?
Bazıları bu kadar çabalarken hayata tutunmak için,
Diğerleri sahip olduklarının kıymetini bilse bari,
Ve biraz empati, biraz hoşgörü sahibi olsa,
Destekleyen bir dayanışma ruhu ile çok daha yaşanabilir bir yer olmaz mı dünya?
Herkes bir ucundan tutsa yükler hafiflemez mi?
"El ele tutuşsak, birlik olsak, uzansak sonsuza"...
To stand firm, to keep trying,
Different approaches, at different times,
To start all over again every time,
To keep working, fighting,
To continue with insistence the effort to be a part of life,
Until progress comes there after...
Although there may be common rights,
Maybe there is not only one correct way,
Common approaches do not fit,
Each individual is different,
There seems to be a special door opening for each,
And maybe there is a specific time for the door to be opened that we do not know?
As some struggle so much to hold on to life,
Others may at least know the value of what they have got,
And have some empathy, some toleration,
Wouldn't the world be a better place to live with a supportive solidarity spirit?
Wouldn't the loads lighten if everyone gave it a hand?
"If we hold hands, unite, reach for eternity"...
26 Mart 2014 Çarşamba
Seçimler / Choices
Seçimler yapıyoruz hayatta,
Bir dizi kararlar veriyoruz,
Bazen doğru gibi görünen yanlışlar yapıyoruz,
Ve hep bir bedel ödüyoruz.
Seçimler yapıyoruz hayatta,
Bazı şeyler için ölesiye savaşırken,
Diğerlerini öteliyoruz,
Ve bazen başkalarının hayatlarını etkiliyoruz.
Seçimler yapıyoruz hayatta,
Sayısını zamanını hatırlamadığımız,
Başardığımızı yaşayamadan,
Başarısız oluncaya kadar durmadığımız.
Ve bir gün geliyor,
Hayat bir seçim yapıyor bizim adımıza,
İşte o zaman, tam da kaybettiğimizde,
Belki de ilk defa anlıyoruz...
HAYAT, o seçimleri yapabilme gücümüzmüş aslında!
Yaşamın ilk anından itibaren mutluluk ve üretkenlik adına seçimler yapabilen tüm CANlara...
We make choices in life,
We make a series of decisions,
Sometimes we make mistakes that look like the right thing,
And we always pay a price.
We make choices in life,
As we fight desperately for some things,
We postpone others,
And at times we affect others' lives.
We make choices in life,
That we do not remember the time or number of,
Without living the feeling of success,
Without stopping until we fail.
And a day comes,
Life makes a choice on out behalf,
Only at that time, just as we loose it,
Maybe for the first time we realize...
LIFE was in fact the power that enabled us making those decisions!
To all those CANs who have succeeded in making decisions for happiness and productivity starting from the first moments of life...
Bir dizi kararlar veriyoruz,
Bazen doğru gibi görünen yanlışlar yapıyoruz,
Ve hep bir bedel ödüyoruz.
Seçimler yapıyoruz hayatta,
Bazı şeyler için ölesiye savaşırken,
Diğerlerini öteliyoruz,
Ve bazen başkalarının hayatlarını etkiliyoruz.
Seçimler yapıyoruz hayatta,
Sayısını zamanını hatırlamadığımız,
Başardığımızı yaşayamadan,
Başarısız oluncaya kadar durmadığımız.
Ve bir gün geliyor,
Hayat bir seçim yapıyor bizim adımıza,
İşte o zaman, tam da kaybettiğimizde,
Belki de ilk defa anlıyoruz...
HAYAT, o seçimleri yapabilme gücümüzmüş aslında!
Yaşamın ilk anından itibaren mutluluk ve üretkenlik adına seçimler yapabilen tüm CANlara...
We make choices in life,
We make a series of decisions,
Sometimes we make mistakes that look like the right thing,
And we always pay a price.
We make choices in life,
As we fight desperately for some things,
We postpone others,
And at times we affect others' lives.
We make choices in life,
That we do not remember the time or number of,
Without living the feeling of success,
Without stopping until we fail.
And a day comes,
Life makes a choice on out behalf,
Only at that time, just as we loose it,
Maybe for the first time we realize...
LIFE was in fact the power that enabled us making those decisions!
To all those CANs who have succeeded in making decisions for happiness and productivity starting from the first moments of life...
7 Şubat 2014 Cuma
Yağmur & Rüzgar / Rain & Wind
Neden yağar yağmur?
Bulutlar üzerlerindeki nemi taşıyamaz olur da ondan mı?
Ben de üzerimdeki yükü taşıyamadığımdan mı ağlıyorum?
Yok olana kadar ağlamak istiyorum sanki,
Ama hafifleyince yola devam mı ediyorum?
Neden çıkar rüzgar?
Sıcak hava ile soğuk hava yer değiştirmek ister de ondan mı?
Benim de aklımdaki düşünceler bir düzene girmek için uğraşırken mi bunalıyorum?
Etraf toz duman oluyor, içim içime sığmıyor sanki,
Ama herşey yerli yerine oturup düşünceler berraklaşınca mı sakinleşiyorum?
Yağmur hadi neyse ama rüzgarı hiç sevmiyorum!
Bir tarafta güneş, bir tarafta gölge, istediğim taraftan yürümeyi seçebileceğim,
Ilık ama diri tutan, sakin ama canlı,
Bir yerlerde, bir benlikte yaşamak istiyorum.
Aynı bugün gibi, aynı CAN gibi :)
Why does the rain fall?
Is it because the clouds can not carry the dew upon themselves?
Do I cry when I can not carry the load over myself too?
It is like I want to cry until I do not exist,
But do I carry on when I am relieved?
Why does the wind blow?
Is it because the hot air wants to change place with the cold air?
Do I get uneasy when the thoughts in my mind struggle to get in order too?
It is dust and mist all around, it is like I am so restless,
But do I calm down when all thoughts settle down and become clear?
As the rain may be but I do not like the wind at all!
Sun on one side, shadow on the other, that I may choose to walk on either side,
Warm but fresh, calm but lively,
That's where I want to be, live as I want to be.
Just like today, just like CAN :)
Bulutlar üzerlerindeki nemi taşıyamaz olur da ondan mı?
Ben de üzerimdeki yükü taşıyamadığımdan mı ağlıyorum?
Yok olana kadar ağlamak istiyorum sanki,
Ama hafifleyince yola devam mı ediyorum?
Neden çıkar rüzgar?
Sıcak hava ile soğuk hava yer değiştirmek ister de ondan mı?
Benim de aklımdaki düşünceler bir düzene girmek için uğraşırken mi bunalıyorum?
Etraf toz duman oluyor, içim içime sığmıyor sanki,
Ama herşey yerli yerine oturup düşünceler berraklaşınca mı sakinleşiyorum?
Yağmur hadi neyse ama rüzgarı hiç sevmiyorum!
Bir tarafta güneş, bir tarafta gölge, istediğim taraftan yürümeyi seçebileceğim,
Ilık ama diri tutan, sakin ama canlı,
Bir yerlerde, bir benlikte yaşamak istiyorum.
Aynı bugün gibi, aynı CAN gibi :)
Why does the rain fall?
Is it because the clouds can not carry the dew upon themselves?
Do I cry when I can not carry the load over myself too?
It is like I want to cry until I do not exist,
But do I carry on when I am relieved?
Why does the wind blow?
Is it because the hot air wants to change place with the cold air?
Do I get uneasy when the thoughts in my mind struggle to get in order too?
It is dust and mist all around, it is like I am so restless,
But do I calm down when all thoughts settle down and become clear?
As the rain may be but I do not like the wind at all!
Sun on one side, shadow on the other, that I may choose to walk on either side,
Warm but fresh, calm but lively,
That's where I want to be, live as I want to be.
Just like today, just like CAN :)
17 Ocak 2014 Cuma
Yaşam / Life
Neden üzülür ki insan, neden ağlar, neden korkar, ne için savaşır, neden vazgeçer?
Bir anın gerçeklikleri nasıl da bir anda anlamını yitiriverir?
İyi ile kötü, doğru ile yanlış, normal ile anormal arasındaki algıyı farklılaştıran nedir?
Nasıl olur da herşeyden en fazla habersiz olunan çocuklukta herşey olup bitiverir?
Kimdir o çocukluktaki sorumlu ve çocuk kendi sorumluluğunu taşır hale nasıl gelir?
Bu sorular aklıma şu sözleri getirir:
"
Belki de yaşam denen şey sadece bu "neden"lerin cevabını bulmak için birilerinin yürüttüğü bir deney, adeta bir "Truman Show"...
Why does a person regret, weep, dread, fight, give up?
How does the reality of one moment loose meaning in a single instant?
What's the perception differentiating good&bad, right&wrong, normal&abnormal?
How come all happens in the childhood period when one is so unaware of it all?
Who is the one responsible during childhood and how does a child become liable?
These questions bring to my mind these verses:
"If you wake up from your sleep all soaked up every night
If loneliness lies beside you all along like a lover
If you lashes are wet all the time for anything
If you remember about your mom more frequently and even understand her
If you feel that you are along and early forgotten
Embrace the child inside (s)he will tell you about the human
Hands are sinful
Mouths are sinful
This is an age fire
World is sinful
None of us is sinless"
"Truman Show"...
Bir anın gerçeklikleri nasıl da bir anda anlamını yitiriverir?
İyi ile kötü, doğru ile yanlış, normal ile anormal arasındaki algıyı farklılaştıran nedir?
Nasıl olur da herşeyden en fazla habersiz olunan çocuklukta herşey olup bitiverir?
Kimdir o çocukluktaki sorumlu ve çocuk kendi sorumluluğunu taşır hale nasıl gelir?
Bu sorular aklıma şu sözleri getirir:
"
Belki de yaşam denen şey sadece bu "neden"lerin cevabını bulmak için birilerinin yürüttüğü bir deney, adeta bir "Truman Show"...
Why does a person regret, weep, dread, fight, give up?
How does the reality of one moment loose meaning in a single instant?
What's the perception differentiating good&bad, right&wrong, normal&abnormal?
How come all happens in the childhood period when one is so unaware of it all?
Who is the one responsible during childhood and how does a child become liable?
These questions bring to my mind these verses:
"If you wake up from your sleep all soaked up every night
If loneliness lies beside you all along like a lover
If you lashes are wet all the time for anything
If you remember about your mom more frequently and even understand her
If you feel that you are along and early forgotten
Embrace the child inside (s)he will tell you about the human
Hands are sinful
Mouths are sinful
This is an age fire
World is sinful
None of us is sinless"
"Truman Show"...
12 Ocak 2014 Pazar
"Muhtemelen Güneş" / "Perhaps the Sun"
Daha önce de anlatmışımdır; "ben CANımı rüyalarımda büyüttüm" diye. Olması için beklediğimiz şeylerin gerçekleşmiş halini, olayın öncesinde rüyalarımda görmek bir rütüel haline geldi. Adeta rüyalar ilk müjdeci oldu hep geçmişimizde...
Dün gece rüyamda İngilizce sınıfındaydık, sanki şimdikinden birkaç yaş büyükler hepsi, ailelerin de katıldığı bir etkinlik var. İngilizce şarkılar, oyunlar derken öğretmen gelip CANa bir soru soruyor. Soruyu duymadım mı, yoksa hatırlayamıyor muyum, bilmiyorum, çünkü cevap beni öylesine şok ediyor ki, adeta tüm dünya duruyor o an: "perhaps the sun" diyor CAN, yani "muhtemelen güneş". Ve ne oluyorsa ondan sonra oluyor zaten. Sanki uzun süredir beklenen ilk kelimeler bunlar ve bütün sınıf alkışlamaya başlıyor, gelip sarılanlar oluyor öğrencilerden CANı tebrik etmek için. Ve CAN koşar adım gidip birkaç arkadaşına sarılıyor, desteklerinden dolayı teşekkür edercesine... Ve evet ben yine ağlayarak uyanıyorum...
Bunu hiç beklemiyordum işte. CANın ingilizce konuşması beklentilerim arasına ne zaman girmişti ki ben bunun rüyasını görüyordum? Kendime bir kez daha hayret ediyorum ve diyorum ki, CAN bunu da başardığında şaşırmamak için hazırlanmaya başlamak lazım :)
I must have explained before that "I have grown CAN in my dreams". It has become a ritual for me to see the dream about the thing we were hoping for as realized, before it really happens. Dreams have become the harbinger in our history...
Last night in my dream we were in the English class, it is like they are a few years older then they are now, there is an event that families too participated in. Games and songs in English were played and sang, then the teacher came up to CAN and asked a question. I do not know if it were that I did not hear the question or if I do not remember it, because the answer shocked me, as if the whole world stopped at that very moment: CAN said "perhaps the sun", perhaps the sun. Whatever happened it all happened there after. It is as though those were the first words that have been waited for, everybody started applauding, some of the students came and hug CAN to congratulate. And CAN leaped with quick steps to hug some friends like he was thanking them for their support... And yes I woke up crying again...
I was not expecting this at all. When had CAN's English become part of my expectations, that I was dreaming about it? I am astonished once more and all I can say is that, I should be prepared not to be surprised when CAN succeeds in this too :)
Dün gece rüyamda İngilizce sınıfındaydık, sanki şimdikinden birkaç yaş büyükler hepsi, ailelerin de katıldığı bir etkinlik var. İngilizce şarkılar, oyunlar derken öğretmen gelip CANa bir soru soruyor. Soruyu duymadım mı, yoksa hatırlayamıyor muyum, bilmiyorum, çünkü cevap beni öylesine şok ediyor ki, adeta tüm dünya duruyor o an: "perhaps the sun" diyor CAN, yani "muhtemelen güneş". Ve ne oluyorsa ondan sonra oluyor zaten. Sanki uzun süredir beklenen ilk kelimeler bunlar ve bütün sınıf alkışlamaya başlıyor, gelip sarılanlar oluyor öğrencilerden CANı tebrik etmek için. Ve CAN koşar adım gidip birkaç arkadaşına sarılıyor, desteklerinden dolayı teşekkür edercesine... Ve evet ben yine ağlayarak uyanıyorum...
Bunu hiç beklemiyordum işte. CANın ingilizce konuşması beklentilerim arasına ne zaman girmişti ki ben bunun rüyasını görüyordum? Kendime bir kez daha hayret ediyorum ve diyorum ki, CAN bunu da başardığında şaşırmamak için hazırlanmaya başlamak lazım :)
I must have explained before that "I have grown CAN in my dreams". It has become a ritual for me to see the dream about the thing we were hoping for as realized, before it really happens. Dreams have become the harbinger in our history...
Last night in my dream we were in the English class, it is like they are a few years older then they are now, there is an event that families too participated in. Games and songs in English were played and sang, then the teacher came up to CAN and asked a question. I do not know if it were that I did not hear the question or if I do not remember it, because the answer shocked me, as if the whole world stopped at that very moment: CAN said "perhaps the sun", perhaps the sun. Whatever happened it all happened there after. It is as though those were the first words that have been waited for, everybody started applauding, some of the students came and hug CAN to congratulate. And CAN leaped with quick steps to hug some friends like he was thanking them for their support... And yes I woke up crying again...
I was not expecting this at all. When had CAN's English become part of my expectations, that I was dreaming about it? I am astonished once more and all I can say is that, I should be prepared not to be surprised when CAN succeeds in this too :)
29 Aralık 2013 Pazar
Portfolyo / Portfolio
Pırıl pırıl bir güne uyandık bugün,
Gece boyu uyku tutmamıştı aslında,
Ama günün ilk ışıklarıyla kalktık,
Ve sıradışı bir güne olağan bir başlangıç yaptık.
Kahvaltı, gezinti, alışveriş, öğlen yemeği derken,
Beklenen dakikalar yaklaştı, saat 14:30'da yola çıktık.
Yer: CAN'ın Anaokulu,
Olay: Portfolyo Sunumları.
Özenle hazırlanmıştı herşey,
İçtenlikle gülen yüzler, güvenle sıkılan eller...
Rahat olmaya çalışan velileri ile mutlu mesut bir CAN,
Merdivenlerden çıkarken refaketsiz, özgür bir uğurböceği.
Heyecanla başladı CAN etkinliklere,
Şaşkınlık ve gururla izledik, mutlulukla alkışladık.
İsteği ve çabası duruşuna bile yansıyordu,
Tüm varlığıyla orada olmayı istiyordu.
CAN yeni yeni şeyler öğrenmişti okulda, her anlamda ilerlemişti,
Süprizler farkındalıklarımızın ötesine geçmiş,
CAN ve Ekibi ilklere imza atmaya devam edeceğini bir kez daha göstermişti.
İnancın, çabanın ve sevginin kazandırabileceklerine şahit olmak bu olsa gerekti...
Kalplerdeki ağırlığı hafifletmek sadece meleklerin işi değildi,
Başarı asıl farklı bir yol açmak gerekiyorsa daha bir değerliydi,
Emek verip karşılığını almak, sevip sevilmek gibi,
Öğrenci ve öğretmenin kalplerinin kurduğu o sonsuz bağ bu olsa gerekti...
Today we have waken up to a glittering day,
In fact could not sleep deep through the night,
But still we woke up with the first spades of daylight,
And we have made an ordinary start to an outstanding day.
Breakfast, tour, shopping, lunch,
And the expected minutes caught up, we took off at 14:30,
Place: CAN's Preschool,
Event: Portfolio Presentations.
All was prepared with careful attention,
Genuinely smiling faces, trustfully shaken hands...
A merrily happy CAN with parents trying to be relaxed,
Climbing up the stairs unattended, a free ladybug.
CAN started the activities with enthusiasm,
We watched with surprise and pride, clapped with happiness.
His desire and effort reflected even on his stand,
He wanted to be there with all his being.
CAN had learned so many new things at school, had progressed in all ways,
The surprises had reached beyond our awareness,
CAN and his Team had once more proven that they would continue to make marks.
This should be witnessing all that can be achieved by faith, effort and love...
Lightening the load of the heart was not only the angels doing,
Success was more precious if it was achieved by pioneering a different way,
Similar to working hard and get its return, to love and be loved,
This should be the eternal bond between the hearts of the student and the teacher...
Gece boyu uyku tutmamıştı aslında,
Ama günün ilk ışıklarıyla kalktık,
Ve sıradışı bir güne olağan bir başlangıç yaptık.
Kahvaltı, gezinti, alışveriş, öğlen yemeği derken,
Beklenen dakikalar yaklaştı, saat 14:30'da yola çıktık.
Yer: CAN'ın Anaokulu,
Olay: Portfolyo Sunumları.
Özenle hazırlanmıştı herşey,
İçtenlikle gülen yüzler, güvenle sıkılan eller...
Rahat olmaya çalışan velileri ile mutlu mesut bir CAN,
Merdivenlerden çıkarken refaketsiz, özgür bir uğurböceği.
Heyecanla başladı CAN etkinliklere,
Şaşkınlık ve gururla izledik, mutlulukla alkışladık.
İsteği ve çabası duruşuna bile yansıyordu,
Tüm varlığıyla orada olmayı istiyordu.
CAN yeni yeni şeyler öğrenmişti okulda, her anlamda ilerlemişti,
Süprizler farkındalıklarımızın ötesine geçmiş,
CAN ve Ekibi ilklere imza atmaya devam edeceğini bir kez daha göstermişti.
İnancın, çabanın ve sevginin kazandırabileceklerine şahit olmak bu olsa gerekti...
Kalplerdeki ağırlığı hafifletmek sadece meleklerin işi değildi,
Başarı asıl farklı bir yol açmak gerekiyorsa daha bir değerliydi,
Emek verip karşılığını almak, sevip sevilmek gibi,
Öğrenci ve öğretmenin kalplerinin kurduğu o sonsuz bağ bu olsa gerekti...
Today we have waken up to a glittering day,
In fact could not sleep deep through the night,
But still we woke up with the first spades of daylight,
And we have made an ordinary start to an outstanding day.
Breakfast, tour, shopping, lunch,
And the expected minutes caught up, we took off at 14:30,
Place: CAN's Preschool,
Event: Portfolio Presentations.
All was prepared with careful attention,
Genuinely smiling faces, trustfully shaken hands...
A merrily happy CAN with parents trying to be relaxed,
Climbing up the stairs unattended, a free ladybug.
CAN started the activities with enthusiasm,
We watched with surprise and pride, clapped with happiness.
His desire and effort reflected even on his stand,
He wanted to be there with all his being.
CAN had learned so many new things at school, had progressed in all ways,
The surprises had reached beyond our awareness,
CAN and his Team had once more proven that they would continue to make marks.
This should be witnessing all that can be achieved by faith, effort and love...
Lightening the load of the heart was not only the angels doing,
Success was more precious if it was achieved by pioneering a different way,
Similar to working hard and get its return, to love and be loved,
This should be the eternal bond between the hearts of the student and the teacher...
19 Aralık 2013 Perşembe
Neonatoloji Mezunu Olmak / To be a Neonatology Graduate
Zor başlangıçların habercisidir neonatoloji öğrencisi olmak,
Bazen kısa bir beraberliktir, belli belirsiz hatıralarda yer alan,
Bazen uzun yıllar sürecek bir birlikteliğin başlangıcı,
Ama her durumda yolu oradan geçenler hayata dair yeni bir bakış kazanır.
Bir baba için çocuğuna küvöz bulma telaşı,
Bir anne için süt sağmayı ve kanguru yapmayı öğrenmek anlamına gelebilir,
Ve bir bebek için gerçek bir ölüm kalım mücadelesi demek olabilir,
Bir aile için top yekün yaşamı değiştiren bir tecrübedir.
Neonatolojiden mezuniyet ise hem iple çekilir, hem endişe yüklüdür,
Günler gecelere, gecelere güne dönerken, bebeğinizin iyi olması tek temennidir.
Ve bir gün gelir mezunlar el ele verir,
Yaşananların yükünü, yaşayanların mutluluğunu paylaşmak için...
To be a neonatology student is a messenger of a tough start,
Sometimes it is short companionship, that is only a vaguely memory,
Sometimes it is the beginning of a long relationship that will last for years,
But in either case the people who have crossed roads have a new perspective in life.
It may be defined as the hustle to find an incubator for his child as a father,
Or learning how to pump milk and kangaroo care for a mother,
And it may be a real fight for life or death for a baby,
It is a life changing experience for a family all together.
Graduation from neonatology is both dreamed and dreaded for,
As days turn into nights and nights into days, your babies well-being is your only wish.
And a day comes where graduates hold hands,
To share the load of what has been lived through and the happiness of life...
Bazen kısa bir beraberliktir, belli belirsiz hatıralarda yer alan,
Bazen uzun yıllar sürecek bir birlikteliğin başlangıcı,
Ama her durumda yolu oradan geçenler hayata dair yeni bir bakış kazanır.
Bir baba için çocuğuna küvöz bulma telaşı,
Bir anne için süt sağmayı ve kanguru yapmayı öğrenmek anlamına gelebilir,
Ve bir bebek için gerçek bir ölüm kalım mücadelesi demek olabilir,
Bir aile için top yekün yaşamı değiştiren bir tecrübedir.
Neonatolojiden mezuniyet ise hem iple çekilir, hem endişe yüklüdür,
Günler gecelere, gecelere güne dönerken, bebeğinizin iyi olması tek temennidir.
Ve bir gün gelir mezunlar el ele verir,
Yaşananların yükünü, yaşayanların mutluluğunu paylaşmak için...
To be a neonatology student is a messenger of a tough start,
Sometimes it is short companionship, that is only a vaguely memory,
Sometimes it is the beginning of a long relationship that will last for years,
But in either case the people who have crossed roads have a new perspective in life.
It may be defined as the hustle to find an incubator for his child as a father,
Or learning how to pump milk and kangaroo care for a mother,
And it may be a real fight for life or death for a baby,
It is a life changing experience for a family all together.
Graduation from neonatology is both dreamed and dreaded for,
As days turn into nights and nights into days, your babies well-being is your only wish.
And a day comes where graduates hold hands,
To share the load of what has been lived through and the happiness of life...
17 Kasım 2013 Pazar
CAN / CAN
Dünyaya gelen her çocuk bir mucizedir,
Alınan her nefes, atan her kalp bir dileğin hayat buluşu,
Bugün o ümitlerin paylaşıldığı günlerden biri,
Dünya Prematüre Günü!
Ben bir prematüre annesiyim,
25 haftalık doğan oğlum,
Benim CANım, benim aşkım, benim hayatım,
İyi ki varsın, iyi ki bizimlesin CAN!
Seni tarifsiz sonsuzluklar kadar çok seviyorum :)
Every child born on earth is a miracle,
Every breath, every heartbeat is a flourishing wish,
Today is one of those days that hopes are shared,
World Prematurity Day!
I am a premmie mom,
My son born as a 25 weeker,
He is my CAN, my love, my life,
So happy you are with us CAN!
I love you as much as the undefinable infinities :)
Alınan her nefes, atan her kalp bir dileğin hayat buluşu,
Bugün o ümitlerin paylaşıldığı günlerden biri,
Dünya Prematüre Günü!
Ben bir prematüre annesiyim,
25 haftalık doğan oğlum,
Benim CANım, benim aşkım, benim hayatım,
İyi ki varsın, iyi ki bizimlesin CAN!
Seni tarifsiz sonsuzluklar kadar çok seviyorum :)
Every child born on earth is a miracle,
Every breath, every heartbeat is a flourishing wish,
Today is one of those days that hopes are shared,
World Prematurity Day!
I am a premmie mom,
My son born as a 25 weeker,
He is my CAN, my love, my life,
So happy you are with us CAN!
I love you as much as the undefinable infinities :)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)