Bence doğum günleri özeldir, hele ki çocuklarınki ayrı bir güzeldir. Bizim CANımızın doğum günleri ise kendi içinde birkaç ek özellik barındırır. Şöyle ki;
- CAN'ın doğduğu gün ile doğması gereken gün arasında 3,5 aylık bir fark vardır,
- CAN'ın doğduğu gün ile eve geldiği gün arasında 5 aylık bir fark vardır,
- CAN'ın doğum günlerini takiben büyüme ve gelişim takibi rutin olarak yapılır.
Her yeni yıl takvimi alındığında ilk iş CAN'ın doğum günü işaretlenir ve o tarih yaklaşırken bir taraftan kutlama hazırlıkları yapılırken bir taraftan da gerekli takip randevuları alınır. Bu sene de aynı şeyler oldu ve şükür bitti.
Büyüme ile ilgili CAN'ı takip eden endokrin uzmanımız bir yıllık büyümemizi gayet iyi buldu. CAN boyu ve kilosu birbiriyle uyumlu olarak kendi persentil aralığında başarılı bir şekilde büyümüş. Zaten ergenliğe kadar bu çizgiyi takip etmesini bekliyor olduğumuzu bir süre önce öğrenmiş bir aile olarak, herhangibir yönde farklı bir gelişim olması da bizi endişelendirir noktasındayız :)
Gelişimi ile ilgili olarak CAN'ı değerlendiren psikiyatrist ve psikolog ekibi de CAN'ın geçtiğimiz yılda çok güzel bir gelişim gösterdiğini düşünüyor. Hatta şaşkınlık içeren bir mutluluk yaşadıklarını gözlemledik diyebilirim. CAN bilişsel ve ince motor becerilerinde yaşıtlarına yakın bir düzeyde olduğuna inandırmış kendilerini. En büyük gecikmemiz oral-motor süreçler ve buna bağlı konuşma becerilerimizi oluşturan tepkisel dilimiz. Algısal dilimizde oldukça iyiyiz, yaş düzeyimizde beklenen herşeyi anlıyoruz ve uyumlu şekilde davranıyoruz, kendimizi anlatmanın da bir yolunu buluyoruz o ayrı, ama konuşma hala bizim için üzerinde çoooook çalışmamız gereken bir konu.
Konuşma terapistimiz CAN'ın dil gelişimiyle ilgili belli bir olgunluk seviyesine ulaştığında hızla yol alacağını düşünüyor. Keşke bir turnusol kağıdı olsa da daldırıp bir bakabilsek ne kadar kaldı şu seviyenin tamamlanmasına. Tabi ki çeşitli göstergeler var ve CAN sürekli ilerliyor ama ama ama artık 6 yaşındayız hadi ama...
Her yeni yılda, her hıdırellezde, her yaz başında, her fırsatta aynı şeyi diliyorum: bu sene, bu yaz, bu ... aşalım artık bu konuyu ve bir dönemi daha geride bırakalım. Nöroloğumuzun dediği gibi, "ekibi üzme CAN", hadi bebeğim bir kere daha şaşırt beni, bizi, tüm dünyayı ve paylaş bizlerle içindeki o mutlu çocuğun coşkusunu ağzından dökülen cümlelerle!
Birthdays are special days for me and the ones for kids' are
beautiful in such a different way. Our CAN's birthdays host a couple of
extra features within themselves. For example;
- there is a 3,5 month gap between CAN's birth day and the expected date of birth,
- there is a 5 month gap between CAN's birth day and the date we have come home,
- the growth and development assessments are a routine just around CAN's birthday.
Each
year when the new year calender is bought CAN's birthday is marked and
when that date is closing in the monitoring appointments are made along
with the celebration preparations. This year the same things happened
and thank God they have finished.
Our endocrinologist following CAN regarding his growth has evaluated the last year's growth as quite good.
CAN has grown successfully as a kid going along his own percentile interval both for his height and weight increasing in
harmony. As a family who have learned that we are expected to go along the
same line until puberty, we are at a point where we would start
worrying if any irregularity was to come up in any direction :)
The psychiatrist and psychologist team monitoring CAN also think that he has developed very beautifully during the last year. I can even say that we have observed them experiencing an astonished happiness. CAN has managed to convince them that he is at a similar level with his peers regarding cognitive and fine motor skills.
The biggest gap is on oral-motor processes and the respective responsive
language skills. We are quite good on our perceptual language, we
understand everything expected in our age level and act in harmony, we
also find a way to express ourself in one way or the other, but talking
is a topic we have to work on a loooot more.
Our language pathologist thinks that CAN will improve rapidly once he
reaches a certain maturation level regarding his language development. I
wish there was some kind of a litmus paper that we could dip in and
understand where this level to complete is. Certainly there are
indicators and CAN is progressing all the time but but but we are 6 now
go go go...
In each new year, in each spring festival,
at the beginning of each summer, in all occasions I keep wishing the
same thing: this year, this summer, this... let us overcome this issue
and leave another period behind. Just like our neurologist says, "do not depress the
team CAN", come on baby amaze me, us, the whole world one more time and
share that happy child's joy with us with the words pouring out!
8 Haziran 2013 Cumartesi
28 Mayıs 2013 Salı
Kapıdaki Adam / The Man at the Door
Sabahları bizim
ev tam bir panayır yeri olabiliyor. Özellikle o gün evden ailecek çıkacaksak,
aman oğlumuz kahvaltısını yapsın, aman babamız geç kalmasın filan derken
annemiz genelde asansörde giyiniyor.
Dün yine öyle bir şekil çıktık evden, ilk iş CANı okula bırakmaktı. Ve ne olduysa işte o zaman oldu. Hayat bir kez daha durdu. Hani şu televizyon çekimlerinde oluyor ya beklenmedik bir durumu daha da vurgulamak için görüntü donuyor! İşte bizim hayatımızda da bu donma durma efektini yaratabilen bir canlı var ki adı CAN. Bu sefer ne mi oldu?
Sabah CANın okulunun bahçe kapısının önünde arabayı park ederken ben klasik sorumu sordum: “CANcım seni okula kim bıraksın, anne mi baba mı?”. Ve CAN cevap verdi: okula kendisi gidecekmiş. “Nasıl yani? Bari kapıya kadar kim gelsin?” deyince “Baba” dedi. Babasıyla birlikte arabadan indiler, bahçe kapısındaki zile bastılar. Önce otomatik bahçe kapısı açılmaya başladı, sonra binanın kapısı açıldı, öğretmenlerinden biri kapıdaydı. CAN bu arada babasıyla vedalaşıp, koşarak bahçeyi kat etmeye başlamıştı, babasının ve öğretmeninin hayret dolu bakışları arasında... Mutlu mutlu okulunun kapısından içeri girdi ve kapıyı da bir güzel arkasından kapattı. Ben mi, ben zaten arabada çoktan donmuştum.
CAN bağımsız, mutlu bir adam olma yolunda bir adım daha atmıştı. Hayallerimden biri daha gerçek olmuştu. Darısı diğer düşlerin başına...
Aferin CAN, teşekkürler CANın Ekibi :)
Our house can be a real masquerade in the mornings. Especially if we are to leave the house all together, trying so that our son has breakfast, struggling to be on time for our dad’s work, we end up with mom usually dressing up in the elevator.
Yesterday we had a similar picture leaving the house, first task was to drop CAN off to school. And whatever it was it happened just then. Life stopped once more. Just like the television shootings where the flow stops to emphasize an unexpected event! In our life there is a living thing that can create that same freeze stop effect and he is called CAN. What happened this time?
While parking the car across CAN’s school garden gate I asked my classical question: “Who do you want to go with CAN: mom or dad?”. And CAN replied: he wanted to go by himself. “How is that to be? At least who do you want to go with up to the gate?” I said and he replied “Dad”. He got out of the car with his dad, ringed the bell on the garden gate. First the automatic garden gate started to slide open, then the building door opened, one of his teachers was at the door. At the time CAN had said goodbye to his dad and was running through the garden, despite the astonished gazes of both his dad and teacher… He entered the school building happily and closed the door from behind. Me, I was frozen in the car for a while now.
CAN had taken another step towards becoming an independent, happy man.
Dün yine öyle bir şekil çıktık evden, ilk iş CANı okula bırakmaktı. Ve ne olduysa işte o zaman oldu. Hayat bir kez daha durdu. Hani şu televizyon çekimlerinde oluyor ya beklenmedik bir durumu daha da vurgulamak için görüntü donuyor! İşte bizim hayatımızda da bu donma durma efektini yaratabilen bir canlı var ki adı CAN. Bu sefer ne mi oldu?
Sabah CANın okulunun bahçe kapısının önünde arabayı park ederken ben klasik sorumu sordum: “CANcım seni okula kim bıraksın, anne mi baba mı?”. Ve CAN cevap verdi: okula kendisi gidecekmiş. “Nasıl yani? Bari kapıya kadar kim gelsin?” deyince “Baba” dedi. Babasıyla birlikte arabadan indiler, bahçe kapısındaki zile bastılar. Önce otomatik bahçe kapısı açılmaya başladı, sonra binanın kapısı açıldı, öğretmenlerinden biri kapıdaydı. CAN bu arada babasıyla vedalaşıp, koşarak bahçeyi kat etmeye başlamıştı, babasının ve öğretmeninin hayret dolu bakışları arasında... Mutlu mutlu okulunun kapısından içeri girdi ve kapıyı da bir güzel arkasından kapattı. Ben mi, ben zaten arabada çoktan donmuştum.
CAN bağımsız, mutlu bir adam olma yolunda bir adım daha atmıştı. Hayallerimden biri daha gerçek olmuştu. Darısı diğer düşlerin başına...
Aferin CAN, teşekkürler CANın Ekibi :)
Our house can be a real masquerade in the mornings. Especially if we are to leave the house all together, trying so that our son has breakfast, struggling to be on time for our dad’s work, we end up with mom usually dressing up in the elevator.
Yesterday we had a similar picture leaving the house, first task was to drop CAN off to school. And whatever it was it happened just then. Life stopped once more. Just like the television shootings where the flow stops to emphasize an unexpected event! In our life there is a living thing that can create that same freeze stop effect and he is called CAN. What happened this time?
While parking the car across CAN’s school garden gate I asked my classical question: “Who do you want to go with CAN: mom or dad?”. And CAN replied: he wanted to go by himself. “How is that to be? At least who do you want to go with up to the gate?” I said and he replied “Dad”. He got out of the car with his dad, ringed the bell on the garden gate. First the automatic garden gate started to slide open, then the building door opened, one of his teachers was at the door. At the time CAN had said goodbye to his dad and was running through the garden, despite the astonished gazes of both his dad and teacher… He entered the school building happily and closed the door from behind. Me, I was frozen in the car for a while now.
CAN had taken another step towards becoming an independent, happy man.
One more of my dreams had become true. Hoping the same for
all other wishes…
Congrats CAN, thanks CAN’s Team :)
Congrats CAN, thanks CAN’s Team :)
9 Mayıs 2013 Perşembe
CANımdan bir şiir / A poem from my CAN
Gökkuşağı ne renk anne?
Pencere açıldığında yüzüme çarpan bu soğuk niye?
Yağmur yağıyor dışarıda diyorsun,
Onlar kimin gözlerinden akan yaşlar anne?
Gidelim, üçümüz gidelim,
Anne, baba, çocuk, beraber gidelim,
Gezelim, at binelim, yüzelim,
Ders olmasın, sadece araba sürelim.
Seni seviyorum anne,
Bana sağladığın huzur ve düzeni seviyorum,
Babamı seviyorum,
Onun içten gülüşünü ve tüm neşeli oyunlarını seviyorum.
Mutluyum, hayattan keyif alıyorum,
Zaten pes edecek olsam en başından ederdim,
Ben güçlüyüm anne,
Gücümü tüm sevenlerimden alıyorum.
What color is the rainbow mom?
Why does the cold slap my face when the window opens?
You say it is raining outside,
From whose eyes are those tears mommy?
Let's go, let three of us go,
Mom, dad, kid, let's go together,
Let's go out, let's ride, let's swim,
Let there be no lessons, let's only ride a car.
I love you mom,
I love the peace and harmony you provide,
I love my dad,
I love his full-hearted smile and all of his joyful plays.
I am happy, I enjoy life,
If I were to give up, I would have done so just at the very start,
I am strong mommy,
I find my strength in the ones that love me so.
Pencere açıldığında yüzüme çarpan bu soğuk niye?
Yağmur yağıyor dışarıda diyorsun,
Onlar kimin gözlerinden akan yaşlar anne?
Gidelim, üçümüz gidelim,
Anne, baba, çocuk, beraber gidelim,
Gezelim, at binelim, yüzelim,
Ders olmasın, sadece araba sürelim.
Seni seviyorum anne,
Bana sağladığın huzur ve düzeni seviyorum,
Babamı seviyorum,
Onun içten gülüşünü ve tüm neşeli oyunlarını seviyorum.
Mutluyum, hayattan keyif alıyorum,
Zaten pes edecek olsam en başından ederdim,
Ben güçlüyüm anne,
Gücümü tüm sevenlerimden alıyorum.
What color is the rainbow mom?
Why does the cold slap my face when the window opens?
You say it is raining outside,
From whose eyes are those tears mommy?
Let's go, let three of us go,
Mom, dad, kid, let's go together,
Let's go out, let's ride, let's swim,
Let there be no lessons, let's only ride a car.
I love you mom,
I love the peace and harmony you provide,
I love my dad,
I love his full-hearted smile and all of his joyful plays.
I am happy, I enjoy life,
If I were to give up, I would have done so just at the very start,
I am strong mommy,
I find my strength in the ones that love me so.
18 Nisan 2013 Perşembe
Bugünleri hayal etmiştim / I have imagined these days
CAN ilk doğduğu yıllarda o kadar çok soru ve sorun vardı ki kafamda, bazen o kadar çok bunalıyordum ki o günü yaşamaktan, kaçmak biraz olsun uzaklaşmak için ileriyi hayal etmeye çalışıyordum. Bu günler geçecek ve herşey iyiye gidecek demenin bencesiydi herhalde oturup hayal kurmak...
CANı gülerken, yürürken, konuşurken, okula giderken hayal etmek, yarınlara dair taşıdığım umudun bir simgesi gibi bana moral veriyordu. Hatta bu hayaller rüyalarıma taşıyordu. CAN büyüdükçe düşlerim onunla beraber gerçekleşti ve gelişti. Her geçen gün olgunlaşan bir meyve gibi, sulu ve tatlı, rengarenk bir çocuk oldu CAN.
Hala burukluklarım, hala kabuslarım var tabi, her annenin vardır herhalde, benimkiler biraz farklı belki, ama ben de bir anneyim ve CAN da bir çocuk. Önünde upuzun bir yaşam olan ve hayatın tadına bakmayı seven bir çocuk. Acısıyla tatlısıyla, seveniyle kıskananıyla, sarılıp dışlayanıyla yaşamın sunabildiklerini olduğu gibi kabul edip mutlu olması en büyük dileğim.
Evet CAN özel bir çocuk, doğduğu andan itibaren genelgeçer kuralları yıkarak ilerleyen bir çocuk, yaşamı mucizelerle dolu bir çocuk, CAN bizim çocuğumuz. Onun kocaman bir ailesi var. Doktoruyla, hemşiresiyle, öğretmeniyle, arkadaşıyla, balıkçısıyla, antrenörüyle ve çok daha fazlasıyla rengarenk bir dünyası var...
6. doğumgünü hatırası olarak bir takvim hazırladık CAN için. 2013 yılının her ayı için bir sayfa ve her sayfada o ayın takvimi ile CANın bir resmi var, onun hayatından bazı renkleri yansıtan. Ve her sayfaya ailesinin bir bölümünü temsilen birşeyler yazdık. İleride bu günleri hatırlamak için. Oysa ki bu günleri hayal ettiğim zamanlar daha dün gibi...
Şu sözlerle bitirmek istiyorum: "Keşke sizi hiç tanımasaydım ama çok mutluyum hayatıma girdiğiniz için"... Hayatın zorlukları karşısında dimdik ayakta durabilenlere ve duranlara gönülden el uzatabilenlere gitsin bu yazı :)
İnsanoğlunun kurması mümkün olmayan hayaller vardır, onlar ancak yaşanır!
During the first years after CAN was born I had so many questions and problems on my mind, I was at times so very much distressed by living in that day, that I used to imagine about the future to run away from today. To imagine must have been my way of saying that, these days will pass by and everything will get better...
To image CAN laughing, walking, talking, going to school was like a symbol of hope I flared inside of me, building morale. These images flowed even into my dreams. As CAN grew up my aspirations were realized and developed further. CAN turned out to be a colorful kid just like a maturing fruit, juicy and sweet.
I still have heartaches, and nightmares too, every mother does so too I assume, mine a bit different maybe, but I am a mother too and CAN is a child. A child who has a long life ahead of him and he is one who likes taking tasteful bites of it. My utmost wish is for him to accept all that life can provide as is and be happy with all that there is; the sweet and sorrow, the loving and the jealous, the embracing and the marginalizing.
Yes CAN is a special kid, a kid diminishing all the generally accepted rules starting from the moment he was born, a kid whose life is full of miracles, CAN is our kid. He has an awesome family. He has such a colorful life with his doctor, nurse, teacher, friend, fisherman, trainer and so much more...
We have prepared CAN a calendar as a 6th year memory. There is a page for each month in the year 2013 and on each page there is a calendar of that month with a picture CAN reflecting some of the colors in his life. And we have written a few words as representatives of parts of his family. To remember today in the future. But still the days I have imagined of today are just like yesterday...
I want to wrap with these words: "I wish I did not meet you at all, but I am so happy I have gotten to know you"... I dedicate this article to those who can rise to the challenges in life and to those who trust out a hand to them fullheartedly :)
There are dreams that mankind is incapable of dreaming, those are the ones that are only lived!
CANı gülerken, yürürken, konuşurken, okula giderken hayal etmek, yarınlara dair taşıdığım umudun bir simgesi gibi bana moral veriyordu. Hatta bu hayaller rüyalarıma taşıyordu. CAN büyüdükçe düşlerim onunla beraber gerçekleşti ve gelişti. Her geçen gün olgunlaşan bir meyve gibi, sulu ve tatlı, rengarenk bir çocuk oldu CAN.
Hala burukluklarım, hala kabuslarım var tabi, her annenin vardır herhalde, benimkiler biraz farklı belki, ama ben de bir anneyim ve CAN da bir çocuk. Önünde upuzun bir yaşam olan ve hayatın tadına bakmayı seven bir çocuk. Acısıyla tatlısıyla, seveniyle kıskananıyla, sarılıp dışlayanıyla yaşamın sunabildiklerini olduğu gibi kabul edip mutlu olması en büyük dileğim.
Evet CAN özel bir çocuk, doğduğu andan itibaren genelgeçer kuralları yıkarak ilerleyen bir çocuk, yaşamı mucizelerle dolu bir çocuk, CAN bizim çocuğumuz. Onun kocaman bir ailesi var. Doktoruyla, hemşiresiyle, öğretmeniyle, arkadaşıyla, balıkçısıyla, antrenörüyle ve çok daha fazlasıyla rengarenk bir dünyası var...
6. doğumgünü hatırası olarak bir takvim hazırladık CAN için. 2013 yılının her ayı için bir sayfa ve her sayfada o ayın takvimi ile CANın bir resmi var, onun hayatından bazı renkleri yansıtan. Ve her sayfaya ailesinin bir bölümünü temsilen birşeyler yazdık. İleride bu günleri hatırlamak için. Oysa ki bu günleri hayal ettiğim zamanlar daha dün gibi...Şu sözlerle bitirmek istiyorum: "Keşke sizi hiç tanımasaydım ama çok mutluyum hayatıma girdiğiniz için"... Hayatın zorlukları karşısında dimdik ayakta durabilenlere ve duranlara gönülden el uzatabilenlere gitsin bu yazı :)
İnsanoğlunun kurması mümkün olmayan hayaller vardır, onlar ancak yaşanır!
During the first years after CAN was born I had so many questions and problems on my mind, I was at times so very much distressed by living in that day, that I used to imagine about the future to run away from today. To imagine must have been my way of saying that, these days will pass by and everything will get better...
To image CAN laughing, walking, talking, going to school was like a symbol of hope I flared inside of me, building morale. These images flowed even into my dreams. As CAN grew up my aspirations were realized and developed further. CAN turned out to be a colorful kid just like a maturing fruit, juicy and sweet.
I still have heartaches, and nightmares too, every mother does so too I assume, mine a bit different maybe, but I am a mother too and CAN is a child. A child who has a long life ahead of him and he is one who likes taking tasteful bites of it. My utmost wish is for him to accept all that life can provide as is and be happy with all that there is; the sweet and sorrow, the loving and the jealous, the embracing and the marginalizing.
Yes CAN is a special kid, a kid diminishing all the generally accepted rules starting from the moment he was born, a kid whose life is full of miracles, CAN is our kid. He has an awesome family. He has such a colorful life with his doctor, nurse, teacher, friend, fisherman, trainer and so much more...
We have prepared CAN a calendar as a 6th year memory. There is a page for each month in the year 2013 and on each page there is a calendar of that month with a picture CAN reflecting some of the colors in his life. And we have written a few words as representatives of parts of his family. To remember today in the future. But still the days I have imagined of today are just like yesterday...
I want to wrap with these words: "I wish I did not meet you at all, but I am so happy I have gotten to know you"... I dedicate this article to those who can rise to the challenges in life and to those who trust out a hand to them fullheartedly :)
There are dreams that mankind is incapable of dreaming, those are the ones that are only lived!
4 Nisan 2013 Perşembe
Sadece bir Resim / Only a Picture
Sadece bir resim çektirecektik, evet evet vesikalık, sadece birer resim...
CANı okuldan aldım ve fotoğrafçıya gittik, alt kata indik ve taburemize oturduk sırayla, önce CAN ve sonra annesi. En son CAN 1 yaşındayken gitmiştik vesikalık çektirmeye yine birlikte, aradan sanki bir ömür geçmişti. Ne kadar büyümüştü CAN, o zaman arkalıklı yüksek bir sandalye bulup getirmişlerdi, düşer şaşar daha çok küçük diye. Heves işte oğlumun 1 yaşında stüdyoda çekilmiş resmi olsun istemiştim. İlerde güzel bir anı olurdu, olmuştu da!
Gitmişken tabi bir de anne oğul bir resim çektirdik. Dün fotoğrafları aldım, aldığımdan beri bir o fotoğrafa bakıyorum bir de geçen yıllara. Ve bir kere daha anlıyorum ki fotoğraf denen şey anıları en güzel haliyle saklıyor. Hele çekildiği an insan biraz bakımlı, biraz mutlu ve bir de sevdikleriyle birlikteyse, ve fotoğrafı çeken ile basan da işini biliyorsa söze hiç gerek kalmadan tarihin yapraklarına anıtsal bir sayfa ekleniveriyor.
Dışardan bir insan sadece fotoğraflarımıza baksa, bizden geriye kalanlar sadece onlar olacaksa, ne anlar acaba, ne düşünür, ne kadarını anlar? Sadece fotoğraflardaki anlar olsa yaşamlarımız...
We were only there for a snapshot, yes yes a document photo, only a snapshot each...
I picked up CAN from school and we went to the photographer, we climbed down to the lower floor and sat on the high-chair taking rows, first CAN and then his mother. We had the same experience when CAN was 1 year old, it was like a life time ago. CAN had grown so much, then they had found a high-chair having a back, he was so small that they thought he would fall off. I wanted my son to have a picture taken at the studio, it was a motherly desire I suppose. I thought it would be a beautiful memory in the future, and it has been so too!
Since we were there we had a mother and son picture taken too. I picked up the photos yesterday, since then I am looking at them and the years that have gone by. And once more I realize that the thing we call photo preserves memories in the best possible state. Even better if the person is a bit well groomed, a bit happy and together with the loved ones, and the photographer together with the developer know what they are doing, then a monument is created in history pages without the need of any spoken words.
What would it be like if an outsider only looked at our photos, if they are the only things that will be left behind, what would that person understand, think, how much could that person comprehend? What would it be like if our lives were only the moments in the photos...
CANı okuldan aldım ve fotoğrafçıya gittik, alt kata indik ve taburemize oturduk sırayla, önce CAN ve sonra annesi. En son CAN 1 yaşındayken gitmiştik vesikalık çektirmeye yine birlikte, aradan sanki bir ömür geçmişti. Ne kadar büyümüştü CAN, o zaman arkalıklı yüksek bir sandalye bulup getirmişlerdi, düşer şaşar daha çok küçük diye. Heves işte oğlumun 1 yaşında stüdyoda çekilmiş resmi olsun istemiştim. İlerde güzel bir anı olurdu, olmuştu da!
Gitmişken tabi bir de anne oğul bir resim çektirdik. Dün fotoğrafları aldım, aldığımdan beri bir o fotoğrafa bakıyorum bir de geçen yıllara. Ve bir kere daha anlıyorum ki fotoğraf denen şey anıları en güzel haliyle saklıyor. Hele çekildiği an insan biraz bakımlı, biraz mutlu ve bir de sevdikleriyle birlikteyse, ve fotoğrafı çeken ile basan da işini biliyorsa söze hiç gerek kalmadan tarihin yapraklarına anıtsal bir sayfa ekleniveriyor.
Dışardan bir insan sadece fotoğraflarımıza baksa, bizden geriye kalanlar sadece onlar olacaksa, ne anlar acaba, ne düşünür, ne kadarını anlar? Sadece fotoğraflardaki anlar olsa yaşamlarımız...
We were only there for a snapshot, yes yes a document photo, only a snapshot each...
I picked up CAN from school and we went to the photographer, we climbed down to the lower floor and sat on the high-chair taking rows, first CAN and then his mother. We had the same experience when CAN was 1 year old, it was like a life time ago. CAN had grown so much, then they had found a high-chair having a back, he was so small that they thought he would fall off. I wanted my son to have a picture taken at the studio, it was a motherly desire I suppose. I thought it would be a beautiful memory in the future, and it has been so too!
Since we were there we had a mother and son picture taken too. I picked up the photos yesterday, since then I am looking at them and the years that have gone by. And once more I realize that the thing we call photo preserves memories in the best possible state. Even better if the person is a bit well groomed, a bit happy and together with the loved ones, and the photographer together with the developer know what they are doing, then a monument is created in history pages without the need of any spoken words.
What would it be like if an outsider only looked at our photos, if they are the only things that will be left behind, what would that person understand, think, how much could that person comprehend? What would it be like if our lives were only the moments in the photos...
23 Mart 2013 Cumartesi
Nüfus Cüzdanı / ID Card
Benim cüzdanımda iki kimlik var: biri benim ve biri oğlumun!
Benim içimde iki can var: biri benimki ve biri CANımınki!
Benim gönlümde iki aşk var: biri eşime ve biri oğluma duyduğum!
Benim aklımda tek bir hayal var: CANın tatminkar bir yaşam sürmesi!
CANın nüfus cüzdanını ilk elime aldığım gün onun bu dünyadaki varlığına dair ilk kanıtı elimde tuttuğumu düşünmüştüm. Sanki tılsımlı bir belgeydi ve CANı hayata bağlıyordu. Çünkü gerçekti, çünkü sıradandı, çünkü üzerinde yaşananların izini taşımayan pırıl pırıl yepyeni birşeydi ve bakakalmıştım, büyülenmiştim adeta...
Dün çantamı düzenlemeye çalışırken nüfus cüzdanlarımız elime geldi, benimki ve CANınki kardeş kardeş duruyorlardı yan yana. Bir an düşündüm, CANımın kendi nüfus cüzdanını taşıyacağı günü hayal etmeye çalıştım. Bu sorumluluklarımın azaldığı anlamına mı gelecekti, CANımın iyi olduğunu mu belgeleyecekti, yoksa ayrılık mı demekti? Bilemedim, daha çok vardı, nasılsa zamanı gelene kadar bu soruların da cevabı bulunurdu.
Benim cüzdanımda iki kimlik var: biri benim ve biri oğlumun!
Benim yüreğimde iki insan var: biri kabullenmiş ve biri savaşçı!
Benim içimde iki ruh var: biri hüzünlü ve biri ümitli!
Benim hayatımda tek bir CAN var: hep çok mutlu!
I have two ID cards in my wallet: one is mine and one is my son's!
I have two lives inside of me: one is mine and one is my CAN's!
I have two loves in my heart: one is felt for my spouse and one is for my son!
I have only one dream in my mind: for CAN to live a content life!
The day I have first gotten hold of CAN's ID card I have thought that I held the evidence that certified his existence on earth. It was a magical document and was representing a bond with life. Because it was real, because it was ordinary, because it was something new glittering that did not carry any traces of what was lived through and I was stunned, fascinated even...
Yesterday when I was trying to sort out my bag I got hold of our ID cards, mine and CAN's were there sitting together in harmony. I stopped to think for a moment, I tried to visualize the day CAN carried his own ID card. Would that mean that I had less responsibility, would it document that CAN was doing fine, or would it indicate individuality? I could not figure it out, it was along time ahead, by that time these questions would be answered too.
I have two ID cards in my wallet: one is mine and one is my son's!
I have two people in my heart: one has recognized and one is a worrier!
I have two souls inside of me: one is sorry and one is hopeful!
I have only one CAN in my life: always very happy!
Benim içimde iki can var: biri benimki ve biri CANımınki!
Benim gönlümde iki aşk var: biri eşime ve biri oğluma duyduğum!
Benim aklımda tek bir hayal var: CANın tatminkar bir yaşam sürmesi!
CANın nüfus cüzdanını ilk elime aldığım gün onun bu dünyadaki varlığına dair ilk kanıtı elimde tuttuğumu düşünmüştüm. Sanki tılsımlı bir belgeydi ve CANı hayata bağlıyordu. Çünkü gerçekti, çünkü sıradandı, çünkü üzerinde yaşananların izini taşımayan pırıl pırıl yepyeni birşeydi ve bakakalmıştım, büyülenmiştim adeta...
Dün çantamı düzenlemeye çalışırken nüfus cüzdanlarımız elime geldi, benimki ve CANınki kardeş kardeş duruyorlardı yan yana. Bir an düşündüm, CANımın kendi nüfus cüzdanını taşıyacağı günü hayal etmeye çalıştım. Bu sorumluluklarımın azaldığı anlamına mı gelecekti, CANımın iyi olduğunu mu belgeleyecekti, yoksa ayrılık mı demekti? Bilemedim, daha çok vardı, nasılsa zamanı gelene kadar bu soruların da cevabı bulunurdu.
Benim cüzdanımda iki kimlik var: biri benim ve biri oğlumun!
Benim yüreğimde iki insan var: biri kabullenmiş ve biri savaşçı!
Benim içimde iki ruh var: biri hüzünlü ve biri ümitli!
Benim hayatımda tek bir CAN var: hep çok mutlu!
I have two ID cards in my wallet: one is mine and one is my son's!
I have two lives inside of me: one is mine and one is my CAN's!
I have two loves in my heart: one is felt for my spouse and one is for my son!
I have only one dream in my mind: for CAN to live a content life!
The day I have first gotten hold of CAN's ID card I have thought that I held the evidence that certified his existence on earth. It was a magical document and was representing a bond with life. Because it was real, because it was ordinary, because it was something new glittering that did not carry any traces of what was lived through and I was stunned, fascinated even...
Yesterday when I was trying to sort out my bag I got hold of our ID cards, mine and CAN's were there sitting together in harmony. I stopped to think for a moment, I tried to visualize the day CAN carried his own ID card. Would that mean that I had less responsibility, would it document that CAN was doing fine, or would it indicate individuality? I could not figure it out, it was along time ahead, by that time these questions would be answered too.
I have two ID cards in my wallet: one is mine and one is my son's!
I have two people in my heart: one has recognized and one is a worrier!
I have two souls inside of me: one is sorry and one is hopeful!
I have only one CAN in my life: always very happy!
12 Mart 2013 Salı
Meslek / Occupation
Küçükken öğretmen olmak istediğimi söylediğimi hatırlıyorum. Ama sonrasında önüme konulan "akıllı çocuklar ya doktor ya mühendis olur" ikilemesi karşısında doktor olamayacağıma göre ancak mühendis olabilirim noktasına getirildiğimi biliyorum. Çocukluk işte demeyin, sonrasında işler daha da kötüye gitti... Çalışma hayatına atılma noktasında üst düzey yönetici olma hedefini koydum kendime! Yöneticilik meslek miydi ki ben "mesleğiniz" sorusuna vermek istediğim cevabı bu şekilde belirlemiştim?
Şimdi sorulur ise çoğunlukla anne, gönlünde eş, biraz girişimci olarak tanımlarım ancak kendimi; çünkü bunların her biri hayatımın bana birşeyler katan ve olduğum yeri bütünleyerek bana yaşatan bölümleri...
Wikipedia'ya göre; "Meslek, insanın yaşamını sürdürebilmek için yaptığı ve genellikle yoğun bir eğitim, çalışmayı gerektiren sürecin sonunda kişilerin kazandığı ünvanın adıdır". Bana göre; "Meslek, insanın yaşamını mutlu bir şekilde sürdürürken ona para ve/veya güç kazandıran süreçlerin toplamıdır".
Peki CAN'ın mesleği ne olacak? Tabiki CAN kendi mesleğini kendi seçecek. Peki küçük yaşlardan itibaren yapabilirliklerini gözleyerek ona çeşitli imkanlar sağlamak, anne ve babası olarak bizler için önemli bir sorumluluk değil mi? CAN'ın mutlu bir birey olarak yapabileceği ve hayat boyu yapmaktan keyif alabileceği iş ne acaba?
Okuyucuya not: Eğer CAN birgün "ahçı" olur ve bir restaurant sahibi olursa, bugünkü düşüncelerimin bir yansıması ortaya çıkmış olabilir...
When I was a kid I remember saying that I wanted to be a teacher. But after the riddle that was presented to me as "intelligent kids become either engineers or doctors" I decided that my only chance was to be an engineer since it was impossible for me to become a doctor. Do not say that this was childish, things got even worse... At the point of starting business life I set the target to become a top executive manager! Was management an occupation to start with that I decided on the answer of the question "your occupation" as such?
If they ask me now I would describe myself as mostly a mother, a wife at the heart, a bit of an entrepreneur; because each of these are parts of my life which contribute to my self-being and make me live life by complementing where I am...
According to wikipedia; "Occupation may refer to: Job (role), a regular activity performed for payment, that occupies one's time". According to me; "Occupation is the sum of all procedures that earn a person money and/or power while living a happy life".
Then what will be CAN's occupation? Clearly CAN will decide on his own occupation. Still isn't it our responsibility as his mother and father to provide him different opportunities by monitoring his doabilities at the earliest possible ages? What is the occupation that CAN can do as an individual and be happy with doing all through his life?
Note for the reader: If CAN becomes a "cook" and owns a restaurant one day that may be a reflection of my current thoughts as of today...
Şimdi sorulur ise çoğunlukla anne, gönlünde eş, biraz girişimci olarak tanımlarım ancak kendimi; çünkü bunların her biri hayatımın bana birşeyler katan ve olduğum yeri bütünleyerek bana yaşatan bölümleri...
Wikipedia'ya göre; "Meslek, insanın yaşamını sürdürebilmek için yaptığı ve genellikle yoğun bir eğitim, çalışmayı gerektiren sürecin sonunda kişilerin kazandığı ünvanın adıdır". Bana göre; "Meslek, insanın yaşamını mutlu bir şekilde sürdürürken ona para ve/veya güç kazandıran süreçlerin toplamıdır".
Peki CAN'ın mesleği ne olacak? Tabiki CAN kendi mesleğini kendi seçecek. Peki küçük yaşlardan itibaren yapabilirliklerini gözleyerek ona çeşitli imkanlar sağlamak, anne ve babası olarak bizler için önemli bir sorumluluk değil mi? CAN'ın mutlu bir birey olarak yapabileceği ve hayat boyu yapmaktan keyif alabileceği iş ne acaba?
Okuyucuya not: Eğer CAN birgün "ahçı" olur ve bir restaurant sahibi olursa, bugünkü düşüncelerimin bir yansıması ortaya çıkmış olabilir...
When I was a kid I remember saying that I wanted to be a teacher. But after the riddle that was presented to me as "intelligent kids become either engineers or doctors" I decided that my only chance was to be an engineer since it was impossible for me to become a doctor. Do not say that this was childish, things got even worse... At the point of starting business life I set the target to become a top executive manager! Was management an occupation to start with that I decided on the answer of the question "your occupation" as such?
If they ask me now I would describe myself as mostly a mother, a wife at the heart, a bit of an entrepreneur; because each of these are parts of my life which contribute to my self-being and make me live life by complementing where I am...
According to wikipedia; "Occupation may refer to: Job (role), a regular activity performed for payment, that occupies one's time". According to me; "Occupation is the sum of all procedures that earn a person money and/or power while living a happy life".
Then what will be CAN's occupation? Clearly CAN will decide on his own occupation. Still isn't it our responsibility as his mother and father to provide him different opportunities by monitoring his doabilities at the earliest possible ages? What is the occupation that CAN can do as an individual and be happy with doing all through his life?
Note for the reader: If CAN becomes a "cook" and owns a restaurant one day that may be a reflection of my current thoughts as of today...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)