Adım Adım / Step by Step

Bazı insanlar ne kadar kolaycı, minimum çabayla olsun herşey istiyorlar, kabul etmek lazım herkes ister böyle bir hayatı...

Doktorsan rutin hasta, öğretmensen zeki öğrenci, yöneticiysen zehir gibi bir ekip istemek herkesin en doğal hakkı mı? Peki ya öyle olmazsa, kapını eşi benzeri olmayan sağlık problemleri olan bir hasta çalarsa veya özel gerksinimli bir çocuk varsa sınıfında o zaman ne olacak? Bu insanlar farklılar ve diğerlerine göre daha çok ilgiye ve emeğe ihtiyaçları var diye arkamızı mı döneceğiz? Yoksa o insanın verdiği savaşa destek olarak mı karşılık vereceğiz?

Olmaz demek, imkansız demek, yapamaz demek, gerçekleri konuşmak mı yoksa kaçmak mı? Olur demek, denemek, çaba göstermek, hayalperestlik mi yoksa kalıp savaşmak mı? Sadece bu farklılaşan tavır yüzünden kazanılan veya kaybedilen nice insan yok mu? Kaybedilen insanlar yitip giderken kazanılanları bütün dünya öğrenmiyor mu?

Başarı hikayeleri olağan gidişatlardan doğmuyor. Neden mi? Çünkü herkesin yaptığından yaşadığından farklı olan, farklı bakan ve yılmadan devam edenler, zorlukları aşmanın bir yolunu bulabilenler, herşeye rağmen başarılı olanlar başarı hikayelerinin yaratıcıları... Herşeyin dörtdörtlük gittiği durumlarda ise ulaşılan nokta ancak beklenen son olabiliyor.

Benim CANımın bugünlere gelmesi bir başarı hikayesi, hatta bir mucize... Bugünlere gelirken bize destek olan ve bu yolculuğa emeğiyle yüreğiyle katkı veren herkese büyük şükran duyuyorum. Attığımız her adımda bizimle olacaklar ve gururlanacaklar :) Diğerleri mi? Onlar küçük dünyalarında, sıradan, sınırlı hayatlarına devam edecekler...

Some people want everything to be a piece of cake, they want everything to be accomplished with minimum effort, everybody would want such a life so to speak...

Routine patients if you are a doctor, smart kids if you are a teacher, a great team if you are a manager is something everybody naturally deserves, is that so? What if that is not the case, a patient with numerous matchless health problems comes by or a student with special needs is in the class, what happens then? Are we going to turn our back because these people are different and they need extra care and effort? Or are we going to respond by supporting that person in the fight?

Is it telling the reality to say that it won't happen, it is impossible, can not be done or is it running off? Is it being a dreamer to say that it can happen, to try, to put an effort or is it to stay and fight? Aren't there many people lost or found just due to this differentiating attitude? Aren't the lost people gone forever where the found are known by the whole world?

Success stories are not created by regular proceedings. Why? Because the creator of success stories are the ones who do and live differently than others, who look differently and continue without giving up, who find a way to overcome difficulties, who succeed despite everything... The point reached when everything is perfect can only be the expected inevitable.

My CAN reaching to these days is a success story, even a miracle... I am grateful to all those who have supported us and who have contributed to this journey with their effort and heart. They will be with us in every step we take and they will be proud :) The others? They will continue their ordinary, limited lives in their small world...

Tatil / Holiday

Götürülecekler listesi yapılmadan, acaba birşey unuttum mu diye endişelenmeden, hatta yanınıza fazla birşey almadan, günibirlik bir seyahate biraz ihtiyatlı çıkarcasına çıktık evden geçtiğimiz Pazar. Aslında Cuma'ya kadar sürecek bir tatildi planlanan ama evimize 15 dakika mesafede bir otelde ve akşamları CANımızı birkaç saatliğine babaanne veya anneanneye bırakarak yapılan akşam planları sebebiyle zaten hep uğrayacaktık eve nasılsa, o zaman alırdık ihtiyacımız olanları duruma göre...

Herşeyi boşverdik bu hafta; okula gitmedik, kapatma veya oral terapi yapmadık, ödevlerimize çalışmadık, tam serdik desem...

Hergün havuzda yüzüyoruz CANla, iyice alıştı artık, hareketleri rahatladı, yüzündeki endişe oluşmadan keyif alarak havuzun bir ucundan bir ucuna kendi kendine gidip geliyor kollukları ve yüzme tahtası ile ayaklarını çırparak. Ve hatta kendine öyle güveniyor ki, kısa süre önce üzerime kene gibi yapışan aynı çocuk değil sanki, ellerini yüzme tahtasından bırakıp bana su atıyor küçüğüm :) Önümüzdeki hafta bizim evin yanı başındaki havuz açılırsa yüzme derslerine başlamasını umuyorum CANımın arayı açmadan. Fiziğine kimyasına herşeyine iyi geliyor su CANın kanımca.

Bugün havuzdan çıkıp duşumuzu aldıktan sonra bir şezlongda sarmaş dolaş yatıp masal anlatırken CANıma oradan geçen biri "ooohhhh keyfe bak ya ben de istiyorum, ben de gelebilir miyim?" dedi içtenlikle. Gerçekten de birileri bizim yerimizde mi olmak istemişti? İçimi çocuksu bir mutluluk kapladı :)

Without making a take along list, without worrying about forgetting something, even without taking much with us, just as leaving for a day trip with some extra caution we have left home last Sunday. In fact the plan was a trip that would last until Friday but it was in a hotel 15 minutes to our house and we have made plans for the nights and would be leaving CAN with grandmas so we would be home anyway and could pick up anything that was necessary.

We have let go of everything this week; we have not attended school, we have not closed our eye or did not do any oral therapy, we have not done any homework, let me say we were all so lazy...

We are swimming in the pool every day with my CAN, his movements have relaxed, he swims across the pool with his armbands and swimming board just flapping his feet without a look of worry in his face enjoying it. My little one trusts himself so much that he leaves his grip of the swimming board and throws water at me as if the child who clang to me inseparably just a short time ago is not him :) Before any time lap I hope CAN can start swimming lessons in the near by pool that is supposed to open next week. I believe water is good for physic and chemistry of CAN.

Today after the swim in the pool we took a shower and were story telling in a day bed all cuddled up with CAN and someone passing by said "ooohhh what a pleasure, I want some too, can I come along?" sincerely. Did somebody really want to be in our place? A childish happiness surrounded me :)

26 Haftalık / 26 Weeker

CAN 25 haftalık doğdu ya yetmemiş bana, rüyamda yine hamileymişim, yine durup dururken 7 dakika ara ile sancılarım başlamış. Yakında bir hastane doktor birşey varmış, gidiyoruz. Doktor diyor ki, doğuruyorsun acil sezeryana alacağız. Ben diyorum ki, ne doğurması daha 26 haftalık bu bebek, zaten bir tane 25 haftalık doğurdum, bunu daha doğurmayacağım (nasıl olacaksa?). Başka bir hastaneye gitmemiz lazım diyorum eşime, arabayı almaya gidiyor ve ben uyanıyorum...

Anadolu lisesi sınavlarından sonra uzun bir süre sınava yeniden yeniden girdim rüyalarımda ve sonra üniversite sınavları ayrı bir kabustu, üniversiteden mezun olduğumda hala sınavının etkileri bitmemişti. Şimdi de CANınım doğumu, ara ara tetikleniyor içimdeki korkular! Geçen gün okuduğum "dünyanın en küçük bebeklerinden biri taburcu oldu" yazısının etkisi mi, yoksa hamile arkadaş sendromu mu bilemiyorum? Ama CAN tek çocuk olarak kalacak onu biliyorum :)

It was not enough to have CAN as a 25 weeker, I was pregnant in my dream, the labor travaill had started 7 minutes apart without any reason again. There was a hospital doctor something close by and we went. The doctor said, the labor has started and we will perform c-section. I said, what are you talking about this baby is only 26 weeks old, I have already given birth to a 25 weeker, I am not delivering this one yet (how come?). I tell my husband that we should go to another hospital, he leaves to bring the car and I wake up...

After the college exams I had many dreams about taking and re-taking that exam for a long period of time and then the university exam was another nightmare, the effects of it were not finished even when I graduated form university. And now the birth of my CAN, my fears are triggered from time to time! Is it the affect of the "one of the tiniest babies ever go home" article or the pregnant friend syndrome I do not know? But I know one thing and that is CAN will be a single child :)

Yaz / Summer

Yaz iyiden iyiye geldi artık, hava sıcaklığı 40 dereceleri geçti. Denizden güneşten faydalanalım, sıcaktan bunalmayalım, klima diye birşey var ama hasta olmayalım diyerek geçmeye başladı günler... Zaten yoğun olan programımıza bir de yüzme derslerini eklemek için araştırmalar başladı. Anaokulu yaz moduna geçti. CAN okulda yemeğe kalıyor artık, henüz yemiyor ama başlamak bitirmenin yarısıdır diye umuyoruz :)

Kış boyunca havalar artık bir ısınsa diye bekledik, hasta olmayalım diye çabaladık... Bahar, oldu mu olmadı mı anlamadan geçti ve yaz geldi. Şimdi de denizde mi üşüdü, güneşte mi kaldı, oynadığımız kumlar temiz miydi, klima mı çarptı, terledik mi, ıslandık mı... Off off, mevsimlerin değişmesi sadece endişelerin detayını değiştirdi, başka değişen birşey yok!

Bu hafta sosyal medyada tanıştığım bir anne CANın 25 haftalık doğduğunu öğrenince "...herşey geçecek..." demiş, bir başkası ise "ne yazık ki geçmiyor, canım her an peşinde" diye cevap vermişti, ben de "yaşayan biliyor" dedim.

Bazen herşeyi unutsam diyorum, bir anda tüm hafızamı yitirsem ve mevcut duruma açsam gözlerimi, hiçbirşeyi sorgulamadan garipsemeden normal kabul edip mutlu mutlu yaşamam mümkün olur mu acaba?

The summer is here, the heat has climbed over 40 degrees celsius. The days started to go by saying we should get the best out of sea and sun, should not get sun struck, there is the air-condition but we should not get sick... Research has been initiated to add swim lessons to our already busy program. The preschool has shifted to summer mode. CAN has started to stay for lunch at school, he is not eating yet but we hope starting is the half way to finishing :)

We have waited for the weather to get warm during the winter time, we have struggled not to get sick... The spring passed by before we could figure out if it were here or not. And now; was he cold in the sea, did he stay too much in the sun, was the sand on the beach he played clean, was the air-condition onto him, did he sweat to much, is he wet... My my, the changing seasons altered only the details of the worries, nothing major has changed!

This week a mother I met in the social media said, "...all will pass..." after she learned that my CAN was born as a 25 weeker preemie and another replied "unfortunately it does not pass away, it is behind you every instance sweetheart", and I said "the one who has lived through it knows".

Sometimes I say; what if I forgot everything, what if I lost my memory in a split second and opened my eyes to the current situation, would it be possible to accept all and lead a normal happy life without questioning or without a sense of strangeness?

Sümkürebilmek / To be able to blow your nose

Ventilatöre bağlı olmadan bağımsız nefes alabilmekti ilk hedef,

Bu hayat demekti!

Sonra emme ve yutma ile nefes almayı koordine edebilmek gerekti,

Bu beslenme demekti!

Başlarda oksijen desteği gerekti ve yeni hedef atmosferdeki %20 ile yetinmekti,

Bu mobil yaşama atılan ilk adımdı!

Kortizon tedavisi, inhale ilaçlar, akciğer filmi, tomografi, solunum fonksiyon testi,

Solunum sorunlarının gündemimizden düştüğü günlere doğru bir yolculuktu!

Üfleme çalışmaları hayatımızın önemli bir parçasıydı,

Düdük çalmayı, peçete parçaları uçurmayı, pinpon topu yuvarlamayı, 

Mum söndürmeyi, baloncuk üflemeyi, pipetle içmeyi, bardaktan sıvı tüketmeyi,

Adım adım çabalayarak başardık!

Ve bugün CANım ilk defa sümkürebildi!

"Sümkür, havayı burnundan dışarı üfle" dediğimde havayı hep içine çeken CAN,

Bugün havayı dışarı üflemeyi ve sümkürmeyi başardı,

Islak mendilde gördüğüm bir damla sümük inanılmaz bir manzaraydı, yaşasın!

To able to breath without the ventilator was the first goal,

That meant life!

Then it was necessary to coordinate sucking and swallowing with breathing,

That meant feeding!

At first oxygen support was needed and new goal was to do with 20% in atmosphere,

That was the first step to mobility!

Steroids, inhaled medication, lung x-ray, tomography, pulmonary function test,

Was a journey to the days that respiration problems were out of our agenda!

Blowing tryouts were an important part of our life,

Blowing a whistle, flying pieces of a napkin, rolling a ping-pong ball,

Blowing out candles, blowing bubbles, using a straw, consuming liquids from a glass,

Were all things we have struggled step by step to accomplish!

And today my CAN was able to blow his nose for the first time!

My CAN who always inhaled the air when I said "blow your nose, blow the air out",

Managed to exhale the air and blow his nose today,

The drop of mucus I saw on the wet-towel was a beautiful sight, hooray!

Babalar Günü / Fathers' Day

Çok iyi bir babamız var bizim, ne mutlu :)

Son dönemde yayınlanan bir araştırmaya göre babanın çocuğun kişilik yapısı üzerindeki etkisi sanılanın aksine anneninkinden daha fazlaymış. Çünkü çocuk genelde kendini, bakım veren ebeveyn konumuna koyduğu anne yerine oyun arkadaşı olarak gördüğü baba ile özdeşleştiriyormuş.

CAN ile babası daha fazla birlikte olabilsinler diye her türlü işi üzerime alma yaklaşımım ve CAN'ın uyku saatlerini bile babamızın iş saatlerine göre ayarlayışımız işe yarayabilir yani. Annesinin kaygılı, endişeli, stresli hali yerine babasının rahat, pozitif, güleç tarzı oğlumuza daha fazla etkisin diye çabalarken çok uçuk bir hedef seçmemiş olabilirim.

Bebekliğinden beri babamız CAN'ı zorlayacak süreçlerde "e ben yapamam ki, ben CAN'ın oyun arkadaşıyım" derken aslında çok doğru birşey söylüyor muymuş ne?

Yenidoğan yoğunbakım ekibinin de dediği gibi "anne deli ama bir babası var melek melek"...

Umarım CAN babasına her geçen gün daha çok benzeyen ılımlı, olumlu, huzurlu, mutlu ve sağlıklı bir birey olur. Her geçen gün babalarının sevecenliği ile büyüme şansı bulan tüm çocukların babalarının Babalar Günü kutlu olsun :)

We have a very good father, so happy :)

According to a study published lately, contrary to the general idea, the effect of father on child's personality is more than the mother. Because the child identifies with the father (s)he sees as a playmate, rather than the mother positioned as the caregiver.

My attempt to do all the work so that CAN could spend more time with his father and the effort to adjust even the sleeping hours according to our father's work schedule may have worked after all. I might have picked a reasonable goal while struggling so that, instead of his mother's worried, anxious, stressed state his father's relaxed, positive, cheerful attitude has more affect on him.

Was our father doing the right thing after all each time he said "well I can not do that because I am his playmate" whenever something unpleasant for CAN came up to be done since he was a baby?

As the NICU team used to say, "the mother is crazy but the father, he is just an angel"...

I hope CAN resembles his father more every other day and becomes a gentle, positive, peaceful, happy and healthy person. Happy Fathers' Day to the father of every child who has a chance to grow up with the father's affection :)

Anne sütü / Mother's milk

Doğurmamaya çalışarak geçen günlerin ardından CAN 25 haftalık olarak doğmuştu. Artık CANım için yapabileceğim hiçbirşey kalmamıştı. CANımın kaderi tamamen doktorlarının ve hastane ekibinin elindeydi. Fiziken ve ruhen bomboş hissediyordum. Günlerdir uyumamıştım, yorgundum, dalmışım...

Birkaç saatlik uykunun ardından bir hemşire tarafından uyandırıldım. Süt sağmaya gitmem gerektiğini söylüyordu hemşire, anlamakta güçlük çekiyordum, niye ki, şimdi mi? Hemşire inatçı bense güçsüzdüm, zorlukla yürüyordum, süt sağma makinaları olan bir odaya götürdü beni ve nasıl yapacağımı gösterdi. İlk sağım sonucu 1 damla su mu, süt mü, ter mi olduğundan emin olamadığım birşey vardı kabın kenarında yapışık duran. İlerleyen sağımlarda 3 damla 5 damla derken 3cc 5cc ve sonrasında her geçen gün sütüm arttı. Önceleri saydam gibi olan sıvı (kolostrum) sonrasında ranklendi, turuncu gibiydi sütün rengi ve sonra gittikçe açıldı tatlı bir ekru oldu...

Hergün 3 saatte bir günde 8 kere iki taraf birlikte 10-15 dakika süt sağıyordum. Önce küçük bir derin dondurucu sonra kocaman bir derin dondurucu daha aldık. Yediklerime dikkat ediyordum, CANcığım bu sütleri içip büyüyecekti. Annenin sütü her gün değişiyor ve bebeğin o dönemdeki ihtiyaçlarını karşılamak üzere üretiliyordu. Bunu düşündükçe mutlu oluyordum. Hastaneden CAN beslenmeye başlayacak diye ilk süt istediklerinde çok sevinmiştim. İşte sonunda CANım için yaptığım iş ona fayda sağlamaya başlıyordu. Her bebebeğin ama özellikle bir prematürenin en kolay tolere ettiği ve büyümesini en iyi destekleyecek gıdaya kavuşmasını sağlamıştım CANımın.

Yanılmıştım, CANım için yapabileceğim çok önemli birşey vardı. CAN 1 yaşına kadar anne sütü ile beslendi. Yenidoğan yoğunbakım döneminde kullandığım süt pompası CAN ile aramızda önemli bir bağ oluşturdu. Hergün süt sağarken CAN ile birlikte olacağımız günlerin hayalini kurdum ve şükürler olsun ki onları yaşayabiliyorum :)

Her bebeğin anne sütüne ihiyacı var,

Her bebeğin anne sütü almaya hakkı olmalı,

Her anne aynı koşullarda olmayabilir hayatta,

Ama her çocuk erken bebeklik döneminde anne sütü almalı,

Ve her anne bunu gerçekleştirmek için elinden geleni yapmalı...

After trying not to deliver for days my CAN was born as a 25 weeker preemie. There was nothing I could do for CAN anymore. CAN's faith was in the hands of the doctors and hospital team. I felt completely empty physically and spiritually. I hadn't slept for days, I was tired, I dosed off...

A nurse woke me up after a few hours of sleep. She was telling me I had to go for expressing milk, I had trouble understanding, why, now? The nurse was stubborn and I was weak, I could barely walk, she took me to a room where the pumping machines were and showed me how. After the first round there was a single drop at the side of the container and I was not sure if it were water, milk or sweat. In the respective rounds there were 3 drops 5 drops and then 3cc 5cc and at each session my milk increased. The liquid was at first transparent (colostrum) and then got color, it was like orange milk and with time the color softened to become a yellowish white.

I milked every 3 hours, that is 8 times a day everyday, for 10-15 minutes both breasts simultaneously. We first bought a small deep freezer and then a quite big one. I was cautious about what I ate, because my CAN would grow up drinking this milk. The breast milk formula changed each day and was produced to serve the baby's needs in the best way possible. I was happy thinking about this. I was so happy when they asked for the first milk from the hospital to feed CAN. At last the work I had carried out for CAN was starting to pay off. I was able to provide CAN with mother's milk which was best tolerated by and best supported growth for all babies but especially preemies.

I was wrong, there was something very important I could do for CAN. CAN has had mother's milk until he was 1 year old. The breast pump I used during the neonatal intensive care period created an important bond between me and CAN. Everyday while milking I dreamed of the days I would be with my CAN and thankfully I am able to live them :)

Each baby needs mother's milk,

Each baby must have the right to get mother's milk,

Each mother might not have the same conditions in life,

But each child must receive mother's milk in early childhood,

And each mother must do the best she can to make that possible...