Biz artık herşeyi yiyebiliyoruz ve hatta her yeni şeyi bir kez olsun yemeyi denemek istiyoruz. Bazılarını beğeniyor, bazılarını bırakıyoruz ama sevdiğimizi ayırt ediyor ve yiyebiliyoruz. İnanılmaz bir damak tadımız var, kendi içinde tutarlı ve ayırt edici özelliklere sahip.
Evet, evet CANdan bahsediyorum. Hani o her öğün kusan, çiğnemeyi bilemeyen, en ufak bir pütürle başa çıkamayan o çocuktan :) O çocuk şimdi beğendili kuzu kapama yiyor, hem de nasıl bir iştahla, ağzına şapırdata şapırtada, bir görseniz inanmak mümkün değil bu çocuğun geçmişte yaşadıklarına...
Bu insanın yaşam kalitesini inanılmaz arttıran müthiş bir özgürlük! Çok basit gibi görünüyor belki dışardan bakılınca, insan ne var ki işte hazırlayıverirsin diyor belki, ama yaşayan bilir, bu nasıl bir sıkıntıdır. Gittiğin her yere yemek taşımak ve hatta taşıyamayacağın yerlere gidememek, hep bir öğün sonrasını planlamak, ya tamam işte orada birşeyler yeriz diyememek. Çok basit ve anlamsızca zor.
Ve bitti, o günler de geride kaldı. Şimdilerde "anne evde yemeyelim, anne çorba içmeyelim, başka bir yerde başka birşey yiyelim" diyen bir CAN var. Hiçbir isteğini kırmıyorum, evladım yıllardır hepsinden mahrum ve hepsine aç...
Eskiden ağzında büskivi kırıntısını ne yapacağını bilemeyen çocuk şimdilerde ağzını öyle bir dolduruyor ki, birtanem dur bir nefes al, diyorum ya kendime bile şaşırıyorum. Ve inanıyorum bu yeme becerilerindeki gelişmenin oral-motor süreçlerine olan olumlu katkısı konuşmaya da yansıyacak. Ümit ediyorum ki, CAN zaten belli bir noktaya getirdiği konuşma becerilerini hızla daha ileriye taşıyacak.
CAN bu dönemde birşey daha başardı. Oral-motor gelişiminin yanında kaba-motor alanda da dev bir adım attı. CAN artık bağımsız ve hiçbirşeysiz yüzüyor. Evet, bata çıka filan ama 50 mlik havuzu bir uçtan bir uca gidip dönüyor.
İnanılmaz bir emek, inanılmaz bir çaba... Ve ben bir kez daha CAN'a ve Ekibine teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız..!
We can now eat everything and furthermore we want to try eating anything new at least for once. We like some, we leave others, but we differentiate what we love and we can eat it too. We have an unbelievable sense of taste, it is consistent and has unique characteristics.
Yes, yes I am talking about CAN. That same boy who used to puke every meal, that boy who could not handle the tiniest chop :) That boy is now eating lamb meat with egg plant with such an appetite, smacking his lips, if you saw him you would have a hard time believing all that he has been through...
This is an awesome liberty that adds up so much to one's life quality! Maybe it seems something very simple for an outsider, what is the fuss about anyway you just prepare something may be the reaction, but the ones who have lived something similar would know, what kind of a difficulty it is. To take food to every place you go and even not to got to places that you can not do that for, to plan for the next meal(s) all the time, unable to say ok we will eat something there. So simple and meaninglessly hard.
And it is over, those days have gone by too. Nowadays there is a CAN who says, "mom let's not eat at home, let's not drink soup, let's go somewhere else and eat something else". I do not turn down any of his requests, my child is devoid of all and hungry for all for years...
The child who did not know how to handle a cracker crust in his mouth, nowadays fill his mouth so much that I say, darling stop and take a breath, astonishing myself too. And I believe that the positive affect of the eating on oral-motor abilities will reflect on speaking too. I hope that CAN will progress even more rapidly regarding the speaking abilities that he has built up to a certain point.
CAN has achieved something else in this same period. Along with his oral-motor progress he has taken a giant step in gross-motor area too. CAN can now swim on his own without any supporting equipment. Yes, in and out, but he can swim the 50m pool a round tour.
An unbelievable work, an incredible effort... And once more I thank CAN and his Team. Thankful for you all..!
25 Mayıs 2015 Pazartesi
10 Şubat 2015 Salı
İlk karne / First report card
CAN doğduktan ve hayata tutunmayı başardıktan sonra geçen o zorlu ilk yıllarda aklımdan geçebilen en uzun vadeli soru cümlesi "bu çocuğun ilkokula gittiğini görebilecek miyim?" idi. Bu iki uçlu bir soruydu: bu çocuk gidebilek mi ve ben görebilecek miyim? Sanki o ilkokul yılları çoook çok uzaktaydı. Bir taraftan bir an önce o yıllarda ne olacağını öğrenmek istiyordum, ama bir taraftan da o yıllar gelmeden önce başarılması gerekenleri düşünüp olabildiğince zamanımız olmasını diliyordum.
Haftalar, aylar, yıllar geçti ve o günler geldi. Hani o "nasıl olacak o zamanki halimiz" dediğim, hani o "o zamana kadar inşallah" dediğim, hani o hayal bile edemedeğim veya etmeye başlayıp da zihnimden olumsuz birşeyler geçiverir ve geri alamam korkusuyla zihnimden düşünceleri uzaklaştırdığım...
CAN Eylül 2014'te ilkokula başladı. Eylül 2014, sanki dün, sanki bir asır önce, yeni bir milat... Hayatımdaki o 3 adam tarafından önceki ben, sonraki ben durumu yaratılan yeni bir tarih, Eylül 2014.
Dışarıda kar fırtınası var bugün, aklımı meşgul edecek hiçbirşeye konsantre olamıyorum rüzgarın sesinden, aklımda Babam ve CAN var, gözümde yaşlar...
CAN'ın okula başladığı o gün iple çekilmişti, tıpki CANın ilk karnesi gibi, hepsi "ÇOK İYİ" ama çok daha değerli bir bölüm var, öğretmenin notu diyor ki: "CAN, Canım, iyiki benim öğrencim olmuşsun. Seni tanıdığım için kendimi şanslı hissediyorum. Derslerinde ve arkadaşlarınla olan ilişkilerinde oldukça başarılısın. İkinci dönemde aynı başarının devam edeceğine eminim."
CANın Ekibi siz çok yaşayın...
In those daunting first years that were to follow after CAN was born and was able to hold on to life, the longest dated question that I could formulate in my mind was "will I be able to see this child going to school?". This was a two tailed question: will this child be able to go and will I be able to see? It was as though those primary school years were soooo so far away. In one hand I was anxious to know what was there to come in those years, but on the other hand I thought of all there was to achieve and I wished that we had enough time to accomplish all there was to be done.
Weeks, months, years passed by and those days are here. Those times that I said "what it would be like" for, those times that I said "hope at that time" for, those that I could not even imagine or started imagining but fended off those thoughts with the fear that a negative thought would cross my mind which I would not be able to undo.
CAN started elementary school in September 2014. September 2014, just like yesterday, as if a decade ago, a new milestone... Once again a new date created in my life by those 3 man, as before and after, September 2014.
There is a snowstorm outside today, I can not concentrate on anything that will keep my mind busy because of the noise of the wind, I have Dad and CAN in my mind, tears in my eyes...
The day CAN started school was long waited for, just like CAN's first report card, all is "WELL DONE" but there is a part far more precious, the note of the teacher says: "CAN, my life, I am thankful that you have become my student. I fell lucky because I have had the chance to get to know you. You are quite successful in your lessons and in your relations with your friends. I am sure that the same success will continue in the second term."
Bless CAN's Team...
Haftalar, aylar, yıllar geçti ve o günler geldi. Hani o "nasıl olacak o zamanki halimiz" dediğim, hani o "o zamana kadar inşallah" dediğim, hani o hayal bile edemedeğim veya etmeye başlayıp da zihnimden olumsuz birşeyler geçiverir ve geri alamam korkusuyla zihnimden düşünceleri uzaklaştırdığım...
CAN Eylül 2014'te ilkokula başladı. Eylül 2014, sanki dün, sanki bir asır önce, yeni bir milat... Hayatımdaki o 3 adam tarafından önceki ben, sonraki ben durumu yaratılan yeni bir tarih, Eylül 2014.
Dışarıda kar fırtınası var bugün, aklımı meşgul edecek hiçbirşeye konsantre olamıyorum rüzgarın sesinden, aklımda Babam ve CAN var, gözümde yaşlar...
CAN'ın okula başladığı o gün iple çekilmişti, tıpki CANın ilk karnesi gibi, hepsi "ÇOK İYİ" ama çok daha değerli bir bölüm var, öğretmenin notu diyor ki: "CAN, Canım, iyiki benim öğrencim olmuşsun. Seni tanıdığım için kendimi şanslı hissediyorum. Derslerinde ve arkadaşlarınla olan ilişkilerinde oldukça başarılısın. İkinci dönemde aynı başarının devam edeceğine eminim."
CANın Ekibi siz çok yaşayın...
In those daunting first years that were to follow after CAN was born and was able to hold on to life, the longest dated question that I could formulate in my mind was "will I be able to see this child going to school?". This was a two tailed question: will this child be able to go and will I be able to see? It was as though those primary school years were soooo so far away. In one hand I was anxious to know what was there to come in those years, but on the other hand I thought of all there was to achieve and I wished that we had enough time to accomplish all there was to be done.
Weeks, months, years passed by and those days are here. Those times that I said "what it would be like" for, those times that I said "hope at that time" for, those that I could not even imagine or started imagining but fended off those thoughts with the fear that a negative thought would cross my mind which I would not be able to undo.
CAN started elementary school in September 2014. September 2014, just like yesterday, as if a decade ago, a new milestone... Once again a new date created in my life by those 3 man, as before and after, September 2014.
There is a snowstorm outside today, I can not concentrate on anything that will keep my mind busy because of the noise of the wind, I have Dad and CAN in my mind, tears in my eyes...
The day CAN started school was long waited for, just like CAN's first report card, all is "WELL DONE" but there is a part far more precious, the note of the teacher says: "CAN, my life, I am thankful that you have become my student. I fell lucky because I have had the chance to get to know you. You are quite successful in your lessons and in your relations with your friends. I am sure that the same success will continue in the second term."
Bless CAN's Team...
20 Ekim 2014 Pazartesi
5 Ağustos 2014 Salı
Yürek Çarpıntısı / Heart Palpitation
Telefon çalıp da oğlumun okulundan aradıklarını görünce,
Günün beklenmedik bir saatinde kapı vurulunca,
Çocuğum "anne" diye gözleri buğulu bakınca,
Babam o kendine has şekliyle her saçımı okşadığında,
Bir tek benim yüreğim mi çarpıyor?
Birileri insanlık namına bir el uzatınca,
Hiç hesapta yokken iyi birşey olunca,
Vatan, millet, bayrak denince,
Hayatımdaki o üç adamdan bahsedilince,
Bir tek benim mi gözlerim doluyor?
Her lüzumsuz insan fütursuzca yerli yersiz konuştukça,
Hep kendini haklı bilenler etrafta dolaştıkça,
Herşeyi bildiğini zannedenler ahkam kestikçe,
Emeğe saygı yitip, masuma itibar bittikçe,
Bir tek ben mi sinirden titriyorum?
Ne kadar kolay konuşmak, "bekara karı boşamak" ne kadar kolay,
Ne kadar kolay halletmek, "elini taşın altına koyan" olmayınca,
Ne kadar zor yaşamak, kimse senin yerine kendini koymayınca,
Ne kadar zor tutunmaya çalışmak, kaybedecek birşeyin olmayınca...
As the phone rings and they are calling from by son's school,
As the door knocks at an unexpected time of the day,
As my child looks up and says "mom" with blue eyes,
Every time my dad strokes my hair in that special way,
Is it only my heart that is palpitating?
As one puts out a hand in the name of humanity,
As something good happens all so unexpectedly,
As they talk about homeland, nation, flag,
When it is about those three man of my life,
Is it only my eyes that fill up with tears?
As every unnecessary person talks out of place,
As those who think they are always right walk around,
As those who think they know everything dogmatize,
As respect to effort diminishes, as regard to blameless run out,
Is it only me who trembles with frustration?
It is so easy to talk, it is so "easy to divorce for an unmarried lad",
It is so easy to get it done, when you are not the one "to stick out your neck",
It is so hard to live, when nobody walks in your shoes,
It is so hard to hold on, when you have nothing to loose...
Günün beklenmedik bir saatinde kapı vurulunca,
Çocuğum "anne" diye gözleri buğulu bakınca,
Babam o kendine has şekliyle her saçımı okşadığında,
Bir tek benim yüreğim mi çarpıyor?
Birileri insanlık namına bir el uzatınca,
Hiç hesapta yokken iyi birşey olunca,
Vatan, millet, bayrak denince,
Hayatımdaki o üç adamdan bahsedilince,
Bir tek benim mi gözlerim doluyor?
Her lüzumsuz insan fütursuzca yerli yersiz konuştukça,
Hep kendini haklı bilenler etrafta dolaştıkça,
Herşeyi bildiğini zannedenler ahkam kestikçe,
Emeğe saygı yitip, masuma itibar bittikçe,
Bir tek ben mi sinirden titriyorum?
Ne kadar kolay konuşmak, "bekara karı boşamak" ne kadar kolay,
Ne kadar kolay halletmek, "elini taşın altına koyan" olmayınca,
Ne kadar zor yaşamak, kimse senin yerine kendini koymayınca,
Ne kadar zor tutunmaya çalışmak, kaybedecek birşeyin olmayınca...
As the phone rings and they are calling from by son's school,
As the door knocks at an unexpected time of the day,
As my child looks up and says "mom" with blue eyes,
Every time my dad strokes my hair in that special way,
Is it only my heart that is palpitating?
As one puts out a hand in the name of humanity,
As something good happens all so unexpectedly,
As they talk about homeland, nation, flag,
When it is about those three man of my life,
Is it only my eyes that fill up with tears?
As every unnecessary person talks out of place,
As those who think they are always right walk around,
As those who think they know everything dogmatize,
As respect to effort diminishes, as regard to blameless run out,
Is it only me who trembles with frustration?
It is so easy to talk, it is so "easy to divorce for an unmarried lad",
It is so easy to get it done, when you are not the one "to stick out your neck",
It is so hard to live, when nobody walks in your shoes,
It is so hard to hold on, when you have nothing to loose...
21 Temmuz 2014 Pazartesi
İlk Burger / First Burger
Yenidoğan Yoğunbakım günlerinden bir anekdot ile başlamak istiyorum bu yazıya...
Asistan: Hocam anneye anlatıyorum, anlatıyorum, anlamıyor. O hala bu çocukla Burgerking'de hamburger yiyebileceğini düşünüyor.
Yıllardır espri konusudur aramızda bu cümleler. CANın çiğneme ile ilgili problemleri de bu söylemi neredeyse haklı çıkaracak nitelikte geliştirdi hayatımızı geçen yıllarda. Ben de fastfoodun zararları üzerine geçen diyaloglarda, en azından zararlı birşey yememiş oluyorsunuz denildiğinde hep şöyle derim, "CAN yesin, ben kesinlikle karşı çıkmayacağım, ne istiyorsa yiyebilir". Ve o günlerin ilk adımları atılıyor artık. Bu haftasonu CAN çiğneyerek yemeyi öğrenme tecrübelerine kızarmış patatesin arkasından hamburgeri de ekledi.
Artık CAN ince halkalar halinde kesilip ortadan ikiye bölünmüş tam bir muzu çatalla meyve salatası kıvamında yiyebiliyor. Veya küp küp keşilmiş bir rosto köfteyi bitirebiliyor. Pirinç ve bulgur pilavını severek çatalıyla yiyor. O şeker domatesleri ortadan ikiye kesin onları da afiyetle yiyor. Herşeyi denemesi ve beğendiklerini ifade edip daha fazla istemesi inanılmaz bir tecrübe hepimiz için.
Eskiden "bu çocuğu doğaya bırakın, beslenemez, hayatta kalamaz" derdim. Artık "yaşayacak kadar yer, kendini kurtarır" diyebiliyorum. Ne mutlu bana, bize, tüm CAN'ın ekibine, CANımıza, ne mutlu...
I want to start this post with an anecdote from the NICU days...
Assistant: Doc I am explaining to the mother over and over again, but she does not understand. She still thinks that she will be eating an hamburger with this child in Burgerking.
For years these sentences have been a teaser amongst us. CAN's chewing problems have made this insight nearly a reality in the past years. While people talk about the harms of fastfood they tell me that in a way we are kind of lucky because we do not eat anything unhealthy and I repeat the same motto, "If CAN eats, I will not be against it, he can eat whatever he wants". This weekend CAN has added hamburgers after fries to his eating by chewing tryouts.
Now CAN can eat a whole banana sliced in thin half-circles by fork just like a fruit salad. Or a slice of roast cut down in cubes. He enjoys eating rice and bulgur by his fork. Cut down those sweet tomatoes in two and he eats those too. It is an unbelievable experience for us all for him to try out different things and ask for more if he likes it.
In the past I used to say, "this child will not survive, he will not be able to feed if left in nature". But now I can say "he can eat enough to survive, he will save himself". So happy for me, for us, for CAN's team, for CAN, so happy...
Asistan: Hocam anneye anlatıyorum, anlatıyorum, anlamıyor. O hala bu çocukla Burgerking'de hamburger yiyebileceğini düşünüyor.
Yıllardır espri konusudur aramızda bu cümleler. CANın çiğneme ile ilgili problemleri de bu söylemi neredeyse haklı çıkaracak nitelikte geliştirdi hayatımızı geçen yıllarda. Ben de fastfoodun zararları üzerine geçen diyaloglarda, en azından zararlı birşey yememiş oluyorsunuz denildiğinde hep şöyle derim, "CAN yesin, ben kesinlikle karşı çıkmayacağım, ne istiyorsa yiyebilir". Ve o günlerin ilk adımları atılıyor artık. Bu haftasonu CAN çiğneyerek yemeyi öğrenme tecrübelerine kızarmış patatesin arkasından hamburgeri de ekledi.
Artık CAN ince halkalar halinde kesilip ortadan ikiye bölünmüş tam bir muzu çatalla meyve salatası kıvamında yiyebiliyor. Veya küp küp keşilmiş bir rosto köfteyi bitirebiliyor. Pirinç ve bulgur pilavını severek çatalıyla yiyor. O şeker domatesleri ortadan ikiye kesin onları da afiyetle yiyor. Herşeyi denemesi ve beğendiklerini ifade edip daha fazla istemesi inanılmaz bir tecrübe hepimiz için.
Eskiden "bu çocuğu doğaya bırakın, beslenemez, hayatta kalamaz" derdim. Artık "yaşayacak kadar yer, kendini kurtarır" diyebiliyorum. Ne mutlu bana, bize, tüm CAN'ın ekibine, CANımıza, ne mutlu...
I want to start this post with an anecdote from the NICU days...
Assistant: Doc I am explaining to the mother over and over again, but she does not understand. She still thinks that she will be eating an hamburger with this child in Burgerking.
For years these sentences have been a teaser amongst us. CAN's chewing problems have made this insight nearly a reality in the past years. While people talk about the harms of fastfood they tell me that in a way we are kind of lucky because we do not eat anything unhealthy and I repeat the same motto, "If CAN eats, I will not be against it, he can eat whatever he wants". This weekend CAN has added hamburgers after fries to his eating by chewing tryouts.
Now CAN can eat a whole banana sliced in thin half-circles by fork just like a fruit salad. Or a slice of roast cut down in cubes. He enjoys eating rice and bulgur by his fork. Cut down those sweet tomatoes in two and he eats those too. It is an unbelievable experience for us all for him to try out different things and ask for more if he likes it.
In the past I used to say, "this child will not survive, he will not be able to feed if left in nature". But now I can say "he can eat enough to survive, he will save himself". So happy for me, for us, for CAN's team, for CAN, so happy...
16 Haziran 2014 Pazartesi
Hayatımdaki 3 ADAM / The 3 MAN in my life
Gözlerimi dünyaya açtığım günden beri birçok insan tanıdım. Herbiri beni farklı şekillerde etkiledi, hayatıma renk kattı, yön verdi. Kimileri geldi geçti, kimileri kalıcı oldu. Ama 3 "adam" var ki onlar hep vazgeçilmezimdi...
15.06.2014 günü bu 3 adam hayatıma bir kez daha damgalarını eş zamanlı vurdu. Sanki kalbim durdup durup yeniden atmaya başladı, sanki göz yaşlarım acıyla harmanlanan mutluluktan hiç durmadan aktı.
Babalar günüydü,
Hastane günüydü,
Mezuniyet günüydü,
Sahnede gösteri günüydü,
Dün beni bitiren bir gündü...
Her yerde olmak istediğim,
Ama hiçbir yerde olamadığım bir gündü.
Dün aklımın kalbime yenik düştüğü günlerden biriydi,
Kaçmanın kurtuluş olamadığı,
Kalıp savaşmak gereğinin yarattığı çaresizliğin günüydü dün...
Babam, kocam, oğlum CAN; işte hayatımdaki o 3 adam...
I have known many people since the day I was born. They have all effected me in different ways. Some have come and gone, some were here to stay. But there were 3 man who were always my indispensable...
On 15.06.2014 these 3 man have sealed my life once more concurrently. It was as though my heart stopped and started beating again and again, it was as though my tears did not stop falling with the pain mixed with joy.
It was father's day,
It was hospital day,
It was commencement day,
It was stage performance day,
Yesterday was a day that drained my soul...
It was a day that I wanted to be everywhere,
But was not able to be anywhere.
Yesterday was one of those days that my mind lost against my heart,
A day that running away did not bring escape,
Yesterday was the day of helplessness that rooted from the need to stay...
My father, my husband, my son CAN; the 3 man in my life...
15.06.2014 günü bu 3 adam hayatıma bir kez daha damgalarını eş zamanlı vurdu. Sanki kalbim durdup durup yeniden atmaya başladı, sanki göz yaşlarım acıyla harmanlanan mutluluktan hiç durmadan aktı.
Babalar günüydü,
Hastane günüydü,
Mezuniyet günüydü,
Sahnede gösteri günüydü,
Dün beni bitiren bir gündü...
Her yerde olmak istediğim,
Ama hiçbir yerde olamadığım bir gündü.
Dün aklımın kalbime yenik düştüğü günlerden biriydi,
Kaçmanın kurtuluş olamadığı,
Kalıp savaşmak gereğinin yarattığı çaresizliğin günüydü dün...
Babam, kocam, oğlum CAN; işte hayatımdaki o 3 adam...
I have known many people since the day I was born. They have all effected me in different ways. Some have come and gone, some were here to stay. But there were 3 man who were always my indispensable...
On 15.06.2014 these 3 man have sealed my life once more concurrently. It was as though my heart stopped and started beating again and again, it was as though my tears did not stop falling with the pain mixed with joy.
It was father's day,
It was hospital day,
It was commencement day,
It was stage performance day,
Yesterday was a day that drained my soul...
It was a day that I wanted to be everywhere,
But was not able to be anywhere.
Yesterday was one of those days that my mind lost against my heart,
A day that running away did not bring escape,
Yesterday was the day of helplessness that rooted from the need to stay...
My father, my husband, my son CAN; the 3 man in my life...
29 Mayıs 2014 Perşembe
Denemeye devam etmek / To keep on trying
Vazgeçmemek, denemeye devam etmek,
Farklı yaklaşımları, farklı zamanlarda,
Her seferinde yeniden başlayarak,
Sürekli çalışarak, savaşarak,
Yaşamın içinde olma çabasını,
Gelişimi yaşayana kadar ısrarla sürdürmek...
Ortak doğrular olsa da,
Tek bir doğru yok belki,
Genel geçer yaklaşımlar uymuyor,
Her birey farklı,
Her birine açılan özel bir kapı var sanki,
Ve hatta o kapının açılma zamanı da belli ama biz mi bilmiyoruz?
Bazıları bu kadar çabalarken hayata tutunmak için,
Diğerleri sahip olduklarının kıymetini bilse bari,
Ve biraz empati, biraz hoşgörü sahibi olsa,
Destekleyen bir dayanışma ruhu ile çok daha yaşanabilir bir yer olmaz mı dünya?
Herkes bir ucundan tutsa yükler hafiflemez mi?
"El ele tutuşsak, birlik olsak, uzansak sonsuza"...
To stand firm, to keep trying,
Different approaches, at different times,
To start all over again every time,
To keep working, fighting,
To continue with insistence the effort to be a part of life,
Until progress comes there after...
Although there may be common rights,
Maybe there is not only one correct way,
Common approaches do not fit,
Each individual is different,
There seems to be a special door opening for each,
And maybe there is a specific time for the door to be opened that we do not know?
As some struggle so much to hold on to life,
Others may at least know the value of what they have got,
And have some empathy, some toleration,
Wouldn't the world be a better place to live with a supportive solidarity spirit?
Wouldn't the loads lighten if everyone gave it a hand?
"If we hold hands, unite, reach for eternity"...
Farklı yaklaşımları, farklı zamanlarda,
Her seferinde yeniden başlayarak,
Sürekli çalışarak, savaşarak,
Yaşamın içinde olma çabasını,
Gelişimi yaşayana kadar ısrarla sürdürmek...
Ortak doğrular olsa da,
Tek bir doğru yok belki,
Genel geçer yaklaşımlar uymuyor,
Her birey farklı,
Her birine açılan özel bir kapı var sanki,
Ve hatta o kapının açılma zamanı da belli ama biz mi bilmiyoruz?
Bazıları bu kadar çabalarken hayata tutunmak için,
Diğerleri sahip olduklarının kıymetini bilse bari,
Ve biraz empati, biraz hoşgörü sahibi olsa,
Destekleyen bir dayanışma ruhu ile çok daha yaşanabilir bir yer olmaz mı dünya?
Herkes bir ucundan tutsa yükler hafiflemez mi?
"El ele tutuşsak, birlik olsak, uzansak sonsuza"...
To stand firm, to keep trying,
Different approaches, at different times,
To start all over again every time,
To keep working, fighting,
To continue with insistence the effort to be a part of life,
Until progress comes there after...
Although there may be common rights,
Maybe there is not only one correct way,
Common approaches do not fit,
Each individual is different,
There seems to be a special door opening for each,
And maybe there is a specific time for the door to be opened that we do not know?
As some struggle so much to hold on to life,
Others may at least know the value of what they have got,
And have some empathy, some toleration,
Wouldn't the world be a better place to live with a supportive solidarity spirit?
Wouldn't the loads lighten if everyone gave it a hand?
"If we hold hands, unite, reach for eternity"...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)