Neden yağar yağmur?
Bulutlar üzerlerindeki nemi taşıyamaz olur da ondan mı?
Ben de üzerimdeki yükü taşıyamadığımdan mı ağlıyorum?
Yok olana kadar ağlamak istiyorum sanki,
Ama hafifleyince yola devam mı ediyorum?
Neden çıkar rüzgar?
Sıcak hava ile soğuk hava yer değiştirmek ister de ondan mı?
Benim de aklımdaki düşünceler bir düzene girmek için uğraşırken mi bunalıyorum?
Etraf toz duman oluyor, içim içime sığmıyor sanki,
Ama herşey yerli yerine oturup düşünceler berraklaşınca mı sakinleşiyorum?
Yağmur hadi neyse ama rüzgarı hiç sevmiyorum!
Bir tarafta güneş, bir tarafta gölge, istediğim taraftan yürümeyi seçebileceğim,
Ilık ama diri tutan, sakin ama canlı,
Bir yerlerde, bir benlikte yaşamak istiyorum.
Aynı bugün gibi, aynı CAN gibi :)
Why does the rain fall?
Is it because the clouds can not carry the dew upon themselves?
Do I cry when I can not carry the load over myself too?
It is like I want to cry until I do not exist,
But do I carry on when I am relieved?
Why does the wind blow?
Is it because the hot air wants to change place with the cold air?
Do I get uneasy when the thoughts in my mind struggle to get in order too?
It is dust and mist all around, it is like I am so restless,
But do I calm down when all thoughts settle down and become clear?
As the rain may be but I do not like the wind at all!
Sun on one side, shadow on the other, that I may choose to walk on either side,
Warm but fresh, calm but lively,
That's where I want to be, live as I want to be.
Just like today, just like CAN :)
7 Şubat 2014 Cuma
17 Ocak 2014 Cuma
Yaşam / Life
Neden üzülür ki insan, neden ağlar, neden korkar, ne için savaşır, neden vazgeçer?
Bir anın gerçeklikleri nasıl da bir anda anlamını yitiriverir?
İyi ile kötü, doğru ile yanlış, normal ile anormal arasındaki algıyı farklılaştıran nedir?
Nasıl olur da herşeyden en fazla habersiz olunan çocuklukta herşey olup bitiverir?
Kimdir o çocukluktaki sorumlu ve çocuk kendi sorumluluğunu taşır hale nasıl gelir?
Bu sorular aklıma şu sözleri getirir:
"
Belki de yaşam denen şey sadece bu "neden"lerin cevabını bulmak için birilerinin yürüttüğü bir deney, adeta bir "Truman Show"...
Why does a person regret, weep, dread, fight, give up?
How does the reality of one moment loose meaning in a single instant?
What's the perception differentiating good&bad, right&wrong, normal&abnormal?
How come all happens in the childhood period when one is so unaware of it all?
Who is the one responsible during childhood and how does a child become liable?
These questions bring to my mind these verses:
"If you wake up from your sleep all soaked up every night
If loneliness lies beside you all along like a lover
If you lashes are wet all the time for anything
If you remember about your mom more frequently and even understand her
If you feel that you are along and early forgotten
Embrace the child inside (s)he will tell you about the human
Hands are sinful
Mouths are sinful
This is an age fire
World is sinful
None of us is sinless"
"Truman Show"...
Bir anın gerçeklikleri nasıl da bir anda anlamını yitiriverir?
İyi ile kötü, doğru ile yanlış, normal ile anormal arasındaki algıyı farklılaştıran nedir?
Nasıl olur da herşeyden en fazla habersiz olunan çocuklukta herşey olup bitiverir?
Kimdir o çocukluktaki sorumlu ve çocuk kendi sorumluluğunu taşır hale nasıl gelir?
Bu sorular aklıma şu sözleri getirir:
"
Belki de yaşam denen şey sadece bu "neden"lerin cevabını bulmak için birilerinin yürüttüğü bir deney, adeta bir "Truman Show"...
Why does a person regret, weep, dread, fight, give up?
How does the reality of one moment loose meaning in a single instant?
What's the perception differentiating good&bad, right&wrong, normal&abnormal?
How come all happens in the childhood period when one is so unaware of it all?
Who is the one responsible during childhood and how does a child become liable?
These questions bring to my mind these verses:
"If you wake up from your sleep all soaked up every night
If loneliness lies beside you all along like a lover
If you lashes are wet all the time for anything
If you remember about your mom more frequently and even understand her
If you feel that you are along and early forgotten
Embrace the child inside (s)he will tell you about the human
Hands are sinful
Mouths are sinful
This is an age fire
World is sinful
None of us is sinless"
"Truman Show"...
12 Ocak 2014 Pazar
"Muhtemelen Güneş" / "Perhaps the Sun"
Daha önce de anlatmışımdır; "ben CANımı rüyalarımda büyüttüm" diye. Olması için beklediğimiz şeylerin gerçekleşmiş halini, olayın öncesinde rüyalarımda görmek bir rütüel haline geldi. Adeta rüyalar ilk müjdeci oldu hep geçmişimizde...
Dün gece rüyamda İngilizce sınıfındaydık, sanki şimdikinden birkaç yaş büyükler hepsi, ailelerin de katıldığı bir etkinlik var. İngilizce şarkılar, oyunlar derken öğretmen gelip CANa bir soru soruyor. Soruyu duymadım mı, yoksa hatırlayamıyor muyum, bilmiyorum, çünkü cevap beni öylesine şok ediyor ki, adeta tüm dünya duruyor o an: "perhaps the sun" diyor CAN, yani "muhtemelen güneş". Ve ne oluyorsa ondan sonra oluyor zaten. Sanki uzun süredir beklenen ilk kelimeler bunlar ve bütün sınıf alkışlamaya başlıyor, gelip sarılanlar oluyor öğrencilerden CANı tebrik etmek için. Ve CAN koşar adım gidip birkaç arkadaşına sarılıyor, desteklerinden dolayı teşekkür edercesine... Ve evet ben yine ağlayarak uyanıyorum...
Bunu hiç beklemiyordum işte. CANın ingilizce konuşması beklentilerim arasına ne zaman girmişti ki ben bunun rüyasını görüyordum? Kendime bir kez daha hayret ediyorum ve diyorum ki, CAN bunu da başardığında şaşırmamak için hazırlanmaya başlamak lazım :)
I must have explained before that "I have grown CAN in my dreams". It has become a ritual for me to see the dream about the thing we were hoping for as realized, before it really happens. Dreams have become the harbinger in our history...
Last night in my dream we were in the English class, it is like they are a few years older then they are now, there is an event that families too participated in. Games and songs in English were played and sang, then the teacher came up to CAN and asked a question. I do not know if it were that I did not hear the question or if I do not remember it, because the answer shocked me, as if the whole world stopped at that very moment: CAN said "perhaps the sun", perhaps the sun. Whatever happened it all happened there after. It is as though those were the first words that have been waited for, everybody started applauding, some of the students came and hug CAN to congratulate. And CAN leaped with quick steps to hug some friends like he was thanking them for their support... And yes I woke up crying again...
I was not expecting this at all. When had CAN's English become part of my expectations, that I was dreaming about it? I am astonished once more and all I can say is that, I should be prepared not to be surprised when CAN succeeds in this too :)
Dün gece rüyamda İngilizce sınıfındaydık, sanki şimdikinden birkaç yaş büyükler hepsi, ailelerin de katıldığı bir etkinlik var. İngilizce şarkılar, oyunlar derken öğretmen gelip CANa bir soru soruyor. Soruyu duymadım mı, yoksa hatırlayamıyor muyum, bilmiyorum, çünkü cevap beni öylesine şok ediyor ki, adeta tüm dünya duruyor o an: "perhaps the sun" diyor CAN, yani "muhtemelen güneş". Ve ne oluyorsa ondan sonra oluyor zaten. Sanki uzun süredir beklenen ilk kelimeler bunlar ve bütün sınıf alkışlamaya başlıyor, gelip sarılanlar oluyor öğrencilerden CANı tebrik etmek için. Ve CAN koşar adım gidip birkaç arkadaşına sarılıyor, desteklerinden dolayı teşekkür edercesine... Ve evet ben yine ağlayarak uyanıyorum...
Bunu hiç beklemiyordum işte. CANın ingilizce konuşması beklentilerim arasına ne zaman girmişti ki ben bunun rüyasını görüyordum? Kendime bir kez daha hayret ediyorum ve diyorum ki, CAN bunu da başardığında şaşırmamak için hazırlanmaya başlamak lazım :)
I must have explained before that "I have grown CAN in my dreams". It has become a ritual for me to see the dream about the thing we were hoping for as realized, before it really happens. Dreams have become the harbinger in our history...
Last night in my dream we were in the English class, it is like they are a few years older then they are now, there is an event that families too participated in. Games and songs in English were played and sang, then the teacher came up to CAN and asked a question. I do not know if it were that I did not hear the question or if I do not remember it, because the answer shocked me, as if the whole world stopped at that very moment: CAN said "perhaps the sun", perhaps the sun. Whatever happened it all happened there after. It is as though those were the first words that have been waited for, everybody started applauding, some of the students came and hug CAN to congratulate. And CAN leaped with quick steps to hug some friends like he was thanking them for their support... And yes I woke up crying again...
I was not expecting this at all. When had CAN's English become part of my expectations, that I was dreaming about it? I am astonished once more and all I can say is that, I should be prepared not to be surprised when CAN succeeds in this too :)
29 Aralık 2013 Pazar
Portfolyo / Portfolio
Pırıl pırıl bir güne uyandık bugün,
Gece boyu uyku tutmamıştı aslında,
Ama günün ilk ışıklarıyla kalktık,
Ve sıradışı bir güne olağan bir başlangıç yaptık.
Kahvaltı, gezinti, alışveriş, öğlen yemeği derken,
Beklenen dakikalar yaklaştı, saat 14:30'da yola çıktık.
Yer: CAN'ın Anaokulu,
Olay: Portfolyo Sunumları.
Özenle hazırlanmıştı herşey,
İçtenlikle gülen yüzler, güvenle sıkılan eller...
Rahat olmaya çalışan velileri ile mutlu mesut bir CAN,
Merdivenlerden çıkarken refaketsiz, özgür bir uğurböceği.
Heyecanla başladı CAN etkinliklere,
Şaşkınlık ve gururla izledik, mutlulukla alkışladık.
İsteği ve çabası duruşuna bile yansıyordu,
Tüm varlığıyla orada olmayı istiyordu.
CAN yeni yeni şeyler öğrenmişti okulda, her anlamda ilerlemişti,
Süprizler farkındalıklarımızın ötesine geçmiş,
CAN ve Ekibi ilklere imza atmaya devam edeceğini bir kez daha göstermişti.
İnancın, çabanın ve sevginin kazandırabileceklerine şahit olmak bu olsa gerekti...
Kalplerdeki ağırlığı hafifletmek sadece meleklerin işi değildi,
Başarı asıl farklı bir yol açmak gerekiyorsa daha bir değerliydi,
Emek verip karşılığını almak, sevip sevilmek gibi,
Öğrenci ve öğretmenin kalplerinin kurduğu o sonsuz bağ bu olsa gerekti...
Today we have waken up to a glittering day,
In fact could not sleep deep through the night,
But still we woke up with the first spades of daylight,
And we have made an ordinary start to an outstanding day.
Breakfast, tour, shopping, lunch,
And the expected minutes caught up, we took off at 14:30,
Place: CAN's Preschool,
Event: Portfolio Presentations.
All was prepared with careful attention,
Genuinely smiling faces, trustfully shaken hands...
A merrily happy CAN with parents trying to be relaxed,
Climbing up the stairs unattended, a free ladybug.
CAN started the activities with enthusiasm,
We watched with surprise and pride, clapped with happiness.
His desire and effort reflected even on his stand,
He wanted to be there with all his being.
CAN had learned so many new things at school, had progressed in all ways,
The surprises had reached beyond our awareness,
CAN and his Team had once more proven that they would continue to make marks.
This should be witnessing all that can be achieved by faith, effort and love...
Lightening the load of the heart was not only the angels doing,
Success was more precious if it was achieved by pioneering a different way,
Similar to working hard and get its return, to love and be loved,
This should be the eternal bond between the hearts of the student and the teacher...
Gece boyu uyku tutmamıştı aslında,
Ama günün ilk ışıklarıyla kalktık,
Ve sıradışı bir güne olağan bir başlangıç yaptık.
Kahvaltı, gezinti, alışveriş, öğlen yemeği derken,
Beklenen dakikalar yaklaştı, saat 14:30'da yola çıktık.
Yer: CAN'ın Anaokulu,
Olay: Portfolyo Sunumları.
Özenle hazırlanmıştı herşey,
İçtenlikle gülen yüzler, güvenle sıkılan eller...
Rahat olmaya çalışan velileri ile mutlu mesut bir CAN,
Merdivenlerden çıkarken refaketsiz, özgür bir uğurböceği.
Heyecanla başladı CAN etkinliklere,
Şaşkınlık ve gururla izledik, mutlulukla alkışladık.
İsteği ve çabası duruşuna bile yansıyordu,
Tüm varlığıyla orada olmayı istiyordu.
CAN yeni yeni şeyler öğrenmişti okulda, her anlamda ilerlemişti,
Süprizler farkındalıklarımızın ötesine geçmiş,
CAN ve Ekibi ilklere imza atmaya devam edeceğini bir kez daha göstermişti.
İnancın, çabanın ve sevginin kazandırabileceklerine şahit olmak bu olsa gerekti...
Kalplerdeki ağırlığı hafifletmek sadece meleklerin işi değildi,
Başarı asıl farklı bir yol açmak gerekiyorsa daha bir değerliydi,
Emek verip karşılığını almak, sevip sevilmek gibi,
Öğrenci ve öğretmenin kalplerinin kurduğu o sonsuz bağ bu olsa gerekti...
Today we have waken up to a glittering day,
In fact could not sleep deep through the night,
But still we woke up with the first spades of daylight,
And we have made an ordinary start to an outstanding day.
Breakfast, tour, shopping, lunch,
And the expected minutes caught up, we took off at 14:30,
Place: CAN's Preschool,
Event: Portfolio Presentations.
All was prepared with careful attention,
Genuinely smiling faces, trustfully shaken hands...
A merrily happy CAN with parents trying to be relaxed,
Climbing up the stairs unattended, a free ladybug.
CAN started the activities with enthusiasm,
We watched with surprise and pride, clapped with happiness.
His desire and effort reflected even on his stand,
He wanted to be there with all his being.
CAN had learned so many new things at school, had progressed in all ways,
The surprises had reached beyond our awareness,
CAN and his Team had once more proven that they would continue to make marks.
This should be witnessing all that can be achieved by faith, effort and love...
Lightening the load of the heart was not only the angels doing,
Success was more precious if it was achieved by pioneering a different way,
Similar to working hard and get its return, to love and be loved,
This should be the eternal bond between the hearts of the student and the teacher...
19 Aralık 2013 Perşembe
Neonatoloji Mezunu Olmak / To be a Neonatology Graduate
Zor başlangıçların habercisidir neonatoloji öğrencisi olmak,
Bazen kısa bir beraberliktir, belli belirsiz hatıralarda yer alan,
Bazen uzun yıllar sürecek bir birlikteliğin başlangıcı,
Ama her durumda yolu oradan geçenler hayata dair yeni bir bakış kazanır.
Bir baba için çocuğuna küvöz bulma telaşı,
Bir anne için süt sağmayı ve kanguru yapmayı öğrenmek anlamına gelebilir,
Ve bir bebek için gerçek bir ölüm kalım mücadelesi demek olabilir,
Bir aile için top yekün yaşamı değiştiren bir tecrübedir.
Neonatolojiden mezuniyet ise hem iple çekilir, hem endişe yüklüdür,
Günler gecelere, gecelere güne dönerken, bebeğinizin iyi olması tek temennidir.
Ve bir gün gelir mezunlar el ele verir,
Yaşananların yükünü, yaşayanların mutluluğunu paylaşmak için...
To be a neonatology student is a messenger of a tough start,
Sometimes it is short companionship, that is only a vaguely memory,
Sometimes it is the beginning of a long relationship that will last for years,
But in either case the people who have crossed roads have a new perspective in life.
It may be defined as the hustle to find an incubator for his child as a father,
Or learning how to pump milk and kangaroo care for a mother,
And it may be a real fight for life or death for a baby,
It is a life changing experience for a family all together.
Graduation from neonatology is both dreamed and dreaded for,
As days turn into nights and nights into days, your babies well-being is your only wish.
And a day comes where graduates hold hands,
To share the load of what has been lived through and the happiness of life...
Bazen kısa bir beraberliktir, belli belirsiz hatıralarda yer alan,
Bazen uzun yıllar sürecek bir birlikteliğin başlangıcı,
Ama her durumda yolu oradan geçenler hayata dair yeni bir bakış kazanır.
Bir baba için çocuğuna küvöz bulma telaşı,
Bir anne için süt sağmayı ve kanguru yapmayı öğrenmek anlamına gelebilir,
Ve bir bebek için gerçek bir ölüm kalım mücadelesi demek olabilir,
Bir aile için top yekün yaşamı değiştiren bir tecrübedir.
Neonatolojiden mezuniyet ise hem iple çekilir, hem endişe yüklüdür,
Günler gecelere, gecelere güne dönerken, bebeğinizin iyi olması tek temennidir.
Ve bir gün gelir mezunlar el ele verir,
Yaşananların yükünü, yaşayanların mutluluğunu paylaşmak için...
To be a neonatology student is a messenger of a tough start,
Sometimes it is short companionship, that is only a vaguely memory,
Sometimes it is the beginning of a long relationship that will last for years,
But in either case the people who have crossed roads have a new perspective in life.
It may be defined as the hustle to find an incubator for his child as a father,
Or learning how to pump milk and kangaroo care for a mother,
And it may be a real fight for life or death for a baby,
It is a life changing experience for a family all together.
Graduation from neonatology is both dreamed and dreaded for,
As days turn into nights and nights into days, your babies well-being is your only wish.
And a day comes where graduates hold hands,
To share the load of what has been lived through and the happiness of life...
17 Kasım 2013 Pazar
CAN / CAN
Dünyaya gelen her çocuk bir mucizedir,
Alınan her nefes, atan her kalp bir dileğin hayat buluşu,
Bugün o ümitlerin paylaşıldığı günlerden biri,
Dünya Prematüre Günü!
Ben bir prematüre annesiyim,
25 haftalık doğan oğlum,
Benim CANım, benim aşkım, benim hayatım,
İyi ki varsın, iyi ki bizimlesin CAN!
Seni tarifsiz sonsuzluklar kadar çok seviyorum :)
Every child born on earth is a miracle,
Every breath, every heartbeat is a flourishing wish,
Today is one of those days that hopes are shared,
World Prematurity Day!
I am a premmie mom,
My son born as a 25 weeker,
He is my CAN, my love, my life,
So happy you are with us CAN!
I love you as much as the undefinable infinities :)
Alınan her nefes, atan her kalp bir dileğin hayat buluşu,
Bugün o ümitlerin paylaşıldığı günlerden biri,
Dünya Prematüre Günü!
Ben bir prematüre annesiyim,
25 haftalık doğan oğlum,
Benim CANım, benim aşkım, benim hayatım,
İyi ki varsın, iyi ki bizimlesin CAN!
Seni tarifsiz sonsuzluklar kadar çok seviyorum :)
Every child born on earth is a miracle,
Every breath, every heartbeat is a flourishing wish,
Today is one of those days that hopes are shared,
World Prematurity Day!
I am a premmie mom,
My son born as a 25 weeker,
He is my CAN, my love, my life,
So happy you are with us CAN!
I love you as much as the undefinable infinities :)
12 Ekim 2013 Cumartesi
Bıçak sırtında / On a knife edge
İnsanoğlunu hayatta en fazla zorlayan kavramlardan birisi belki de "belirsizlik". O içten gelen "bilmek" isteği, kontrol etmek için gerekli görülen temel bir unsur gibi. Sonsuz bilinmeyenli bir denklemken hayat ve kontrol edebileceğimiz şeyler oldukça sınırlıyken aslında komik bir çaba bizimkisi :)
İnsan aslında birçok şeyin "olacağına vardığını" yaşayarak tecrübe ettikçe, hayatı kontrol edemediğini kabulleniyor sanki ve olgunlaşmak belki de böyle birşey, hayatın getirdikleri ile mutlu olabilmek, tabi ki elinden gelenin en iyisini yapmaya devam ederek...
CANdan sonraki hayat benim kişisel gelişimime bu anlamda çok katkıda bulunmuşa benzer, hayatımın en sarsıcı ve bir o kadar da zenginleştirici deneyimlerini yaşıyorum. CAN ile hayat tam bir bıçak sırtı macerası. Hep kullanıyorum ama bugün merak ettim "bıçak sırtında" deyiminin sözlük anlamını ve baktığımda şöyle bir tanımla karşılaştım:
"bıçak sırtında => sonucu çok belirsiz zor veya endişe verici durum"
ne kadar da güzel anlatmış bizi..
Evet zor,
Evet endişlerle dolu,
Evet belirsizlikler pek çok,
Ama bıçağın sırtında da olsa ilerliyoruz!
CAN büyüyor,
CAN gelişiyor,
CAN mutlu bir çocuk,
Ve CANın ekibi çalışmaya devam ediyor :)
Perhaps one of the hardest concepts in life for mankind is "uncertainty". The "need to know" urge that comes from deep within is maybe evaluated as the basic necessity for control. That is in fact a funny act of ours, where life is an equation with infinite number of variables and there is so little that we are able to control.
A person seems to accept that life is not controllable as (s)he experiences that a lot "ends up in a certain way what so ever" and accepts all as is, and maybe maturation is something like this, being happy with what life brings, doing your best in the meanwhile too...
The life after CAN seems to have contributed so much to my personal development in this sense, I am living the most traumatic and enriching experiences of my life. Life with CAN is clearly a journey on the back of a knife. I use it all the time but today I was curious about the dictionary description of the idiom "on a knife edge" and looked it up and came across this:
"on a knife edge => in a difficult or worrying situation of which the result is very uncertain"
how very well describing us...
Yes it is hard,
Yes it is full of worries,
Yes there are a lot of uncertainties,
But we progress even if it is on a knife edge!
CAN is growing,
CAN is developing,
CAN is a happy kid,
And CANs team keeps working :)
İnsan aslında birçok şeyin "olacağına vardığını" yaşayarak tecrübe ettikçe, hayatı kontrol edemediğini kabulleniyor sanki ve olgunlaşmak belki de böyle birşey, hayatın getirdikleri ile mutlu olabilmek, tabi ki elinden gelenin en iyisini yapmaya devam ederek...
CANdan sonraki hayat benim kişisel gelişimime bu anlamda çok katkıda bulunmuşa benzer, hayatımın en sarsıcı ve bir o kadar da zenginleştirici deneyimlerini yaşıyorum. CAN ile hayat tam bir bıçak sırtı macerası. Hep kullanıyorum ama bugün merak ettim "bıçak sırtında" deyiminin sözlük anlamını ve baktığımda şöyle bir tanımla karşılaştım:
"bıçak sırtında => sonucu çok belirsiz zor veya endişe verici durum"
ne kadar da güzel anlatmış bizi..
Evet zor,
Evet endişlerle dolu,
Evet belirsizlikler pek çok,
Ama bıçağın sırtında da olsa ilerliyoruz!
CAN büyüyor,
CAN gelişiyor,
CAN mutlu bir çocuk,
Ve CANın ekibi çalışmaya devam ediyor :)
Perhaps one of the hardest concepts in life for mankind is "uncertainty". The "need to know" urge that comes from deep within is maybe evaluated as the basic necessity for control. That is in fact a funny act of ours, where life is an equation with infinite number of variables and there is so little that we are able to control.
A person seems to accept that life is not controllable as (s)he experiences that a lot "ends up in a certain way what so ever" and accepts all as is, and maybe maturation is something like this, being happy with what life brings, doing your best in the meanwhile too...
The life after CAN seems to have contributed so much to my personal development in this sense, I am living the most traumatic and enriching experiences of my life. Life with CAN is clearly a journey on the back of a knife. I use it all the time but today I was curious about the dictionary description of the idiom "on a knife edge" and looked it up and came across this:
"on a knife edge => in a difficult or worrying situation of which the result is very uncertain"
how very well describing us...
Yes it is hard,
Yes it is full of worries,
Yes there are a lot of uncertainties,
But we progress even if it is on a knife edge!
CAN is growing,
CAN is developing,
CAN is a happy kid,
And CANs team keeps working :)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)